спява́к, спевака́, мн. спевакі́, спевако́ў, м.

Той, хто ўмее спяваць; для каго спевы з’яўляюцца прафесіяй.

Оперны с.

|| ж. спява́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

singsong​1 [ˈsɪŋsɒŋ] n.

1. чыта́нне нараспе́ў;

spe ak in singsong гавары́ць нараспе́ў

2. BrE спе́вы хо́рам у сваёй кампа́ніі;

a singsong round the campfire спе́вы ля во́гнішча

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

мелама́н, ‑а, м.

Той, хто вельмі любіць музыку і спевы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

снегіры́ны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да снегіра. Снегірыныя спевы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шанта́нны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да шантана. Шантанныя спевы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Sólogesang m -s со́льныя спе́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

хара́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да харала; у форме харала. Харальныя спевы. Харальная музыка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вакаліза́цыя, ‑і, ж.

Спец.

1. Набыццё зычным гукам складаўтваральных уласцівасцей.

2. Спевы на адных галосных гуках.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ВАКА́ЛЬНАЕ МАСТА́ЦТВА,

гл. Спевы.

т. 3, с. 462

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Rúndgesang n -(e)s, -gesänge харавы́я спе́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)