Зрабіцца гладкім, роўным у выніку прасавання. Складка добра запрасавалася.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ізакліна́ль, ‑і, ж.
Спец.Складка горных парод, якая характарызуецца паралельным размяшчэннем пластоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сінкліна́ль, ‑і, ж.
У геалогіі — складка пластоў горных парод, павернутая выпукласцю ўніз.
[Ад грэч. synkliniai — схілы процілеглых гор.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сінкліна́льны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да сінкліналі. Сінклінальныя даліны. Сінклінальная складка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
crinkle[ˈkrɪŋkl]n.
1. вы́гіб, вы́гін; зві́ліна, заві́ліна
2. маршчы́на, змо́ршчына; скла́дка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
са́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Тлушчавая складка ў брушыне.
2. Прыстасаванне для герметызацыі адтулін, праз якія праходзяць рухомыя часткі механізмаў — валы, штокі і пад. (спец.).
|| прым.са́льнікавы, -ая, -ае (да 1 і 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Béisteuerf -, -n узно́с, скла́дка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
банто́ўка, ‑і, ДМ ‑тоўцы; Рмн. ‑товак; ж.
Сустрэчная складка на спадніцах і інш. Спадніца з бантоўкай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ма́нтыя, -і, мн. -і, -тый, ж.
1. Доўгая шырокая адзежына ў выглядзе плашча.
Чорная м.
2.Складка скуры ў некаторых беспазваночных жывёл, якая звычайна ўтрымлівае жабры (спец.).
3. Унутраная сфера Зямлі, якая знаходзіцца паміж зямной карой і ядром (спец.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
АНТЫКЛІНА́ЛЬ (ад анты... + грэч. klinō нахіляю),
антыклінальная складка, складка пластоў горных парод, павернутая пукатасцю ўгару, з больш стараж. пародамі ў ядры. Найб. уласцівыя складкавым горным сістэмам Зямлі. Бывае прамая, нахіленая, ляжачая, перакуленая. Месца перагіну пластоў наз. замком антыкліналі (скляпеннем), бакі — крыламі. Антыкліналі, у якіх адносіны шырыні да даўжыні складаюць 1/3, наз.брахіантыкліналямі, круглаватыя ў плане антыкліналі — купаламі. На Беларусі пашыраны ў пародах крышт. фундамента (Ваўкавыская, Івацэвіцка-Вілейская, Пружана-Ашмянская) і платформавага чахла, пераважна ў дэвонскіх саляносных, подсцільных і перакрываючых іх адкладах Прыпяцкага прагіну (Васілевіцкая, Мышанская, Старобінская і інш.), дзе ўзніклі ў выніку разломных і галакінетычных рухаў у познім палеазоі і мезазоі.
