Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ры́тый
1.прич. капа́ны; ры́ты;
2.прил. (о бархате), уст.пушы́сты; з ціснёным узо́рам.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
fuzzy[ˈfʌzi]adj.
1. неакрэ́слены; невыра́зны; цьмя́ны ( пра гук, адлюстраванне і г.д.)
2.пушы́сты (пра валасы, шэрсць)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ва́та, ‑ы, ДМ ваце, ж.
Пушысты, валакністы матэрыял, звычайна з бавоўны, прызначаны для медыцынскіх, бытавых і тэхнічных мэт. Ваваўняная вата. Шарсцяная вата. Паліто на ваце.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
downy
[ˈdaʊni]
adj.
1) пушы́сты; мя́ккі, пу́хкі
2) пухо́вы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
fluffy
[ˈflʌfi]
adj.
пушы́сты; пу́хкі (це́ста); мя́ккі, мя́кенькі, як пух
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
fláuschigaпушы́сты, касма́ты з во́рсам (пра тканіну)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
пашмо́ргваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што і чым.
Разм. Час ад часу, злёгку шморгаць. Дыхаючы ў цёплы, пушысты шалік, ён стараецца і ісці, і носам пашморгваць — як найцішэй...Брыль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДЫ́НГА (Canis dingo),
млекакормячае сям. воўчых атр. драпежных. Некат. вучоныя разглядаюць Д. як падвід здзічэлага свойскага сабакі. Пашырана ў Аўстраліі, верагодна, разам з пранікненнем чалавека. Жыве пераважна на адкрытых раўнінах або ў разрэджаных лясах. Начная і змрокавая жывёла, трымаецца невял. зграямі.
Даўж. цела 90—110 см. Целасклад зграбны, ногі моцныя, кароткія, прамыя. Вушы стаяць, хвост пушысты. Валасяное покрыва густое, мяккае. Звычайная афарбоўка ржава-рыжая або рыжа-бурая; трапляюцца белыя, плямістыя, шэрыя, амаль чорныя асобіны. Нараджае 4—8 шчанят. Корміцца дзікімі і свойскімі жывёламі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
На́рап (нарой) ’дробны, пушысты снег, які скрыпіць пад палазамі’ (Нас.), на́раплівы: наропливая дорога ’дарога, пакрытая такім снегам’ (там жа). Да гукапераймальнага poni, што перадае скрып снегу, гл. карын.
