Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Вады́р ’пухір’ (БРС); ’вадзяны пухір ад апёку’ (Бір., Бір. Дзярж.); ’гуз, пухір’ (КСТ). Да ва́дзіць, магчыма. Значэнне ’вадзяны пухір’ указвае і на сувязь з вада́; параўн. вадзя́нка ’вадзяны пухір’. У слове можна бачыць кантамінацыю валдыр і вада.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Pústelf -, -n мед.(гно́йны) прышч, пухі́р
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
пе́мфігус
(гр. pemphiks, -igos = пухір)
хранічнае захворванне скуры і слізістых абалонак чалавека, якое характарызуецца ўтварэннем пухіроў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
bladder
[ˈblædər]
n.
1) Anat. мачавы́пухі́р
2) пузы́р -а́m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Валды́р ’пухір, гуз’ (Касп.). Фасмер (1, 338) лічыць слова няясным. Бел.валдыр, магчыма, з’яўляецца русізмам (рэгіянальным запазычаннем). Не выключана бел.валдыр < вадыр ’пухір, гуз, нарыў’; параўн. рус.волдырь ’вадзяны пухір’. Гл. яшчэ Праабражэнскі, 1, 91; Шанскі, 1, В, 147.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Пунцы́р ’пузыр, пухір’ (Бяльк.), рус.смал.пунцырь ’тс’. Няясна, магчыма, у выніку кантамінацыі пузыр ’пухір’ і пунцовы ’ярка-чырвоны’, гл. пунсовы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
blain
[bleɪn]
n.
пухі́р -а́m., нары́ў -ва m., прышч -а́m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
bleb
[bleb]
n.
1) пухі́р -а́m. (на це́ле)
2) бу́рбалка f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)