аглюцінава́ць

‘праявіць (праяўляць) аглюцінацыю; ажыццявіць (ажыццяўляць аглюцінацыю)’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. аглюціну́ю аглюціну́ем
2-я ас. аглюціну́еш аглюціну́еце
3-я ас. аглюціну́е аглюціну́юць
Прошлы час
м. аглюцінава́ў аглюцінава́лі
ж. аглюцінава́ла
н. аглюцінава́ла
Загадны лад
2-я ас. аглюціну́й аглюціну́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час аглюцінава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

праяўля́ць несов., в разн. знач. проявля́ть; см. праяві́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зажада́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; зак., чаго і з інф.

Праявіць ахвоту, жаданне, захацець.

З. ісці ў грыбы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пашанава́цца, -ну́юся, -ну́ешся, -ну́ецца; -ну́йся; зак.

Праявіць некаторую асцярожнасць, аднесціся да сябе клапатліва.

Пасля хваробы трэба п.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

патурбава́цца, -бу́юся, -бу́ешся, -бу́ецца; -бу́йся; зак.

Праявіць турботу, клопат у адносінах да каго-, чаго-н.

П., каб дзяцей добра накармілі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

праяўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да праявіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паскна́рнічаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Праявіць скнарнасць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ungrateful [ʌnˈgreɪtfəl] adj. няўдзя́чны;

show oneself ungrateful to smb. праяві́ць няўдзя́чнасць у адно́сінах да каго́-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зарэкамендава́ць, -ду́ю, -ду́еш, -ду́е; -ду́й; зак.

Паказаць, праявіць сябе з якога-н. (звычайна добрага) боку ў чым-н.

З. сябе сумленным працаўніком.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ры́царства, -а, н.

1. зб. У феадальнай Еўропе: прывілеяванае ваенна-землеўладальніцкае саслоўе, рыцары (у 1 знач.).

2. Самаадданасць, высакародства (кніжн.).

Праявіць р.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)