odpuszczać

незак.

1. разм. адпускаць;

2. дараваць, прабачаць, адпускаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

выбачаць, прабачаць, дараваць, перапускаць

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

forgive

[fərˈgɪv]

v., -gave, -given, -giving

1) прабача́ць

2) дарава́ць (доўг), памі́лаваць

to forgive sins — адпушча́ць, дарава́ць грахі́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

pardon​2 [ˈpɑ:dn] v.

1. дарава́ць, прабача́ць, выбача́ць;

He begged her to pardon him for his rudeness. Ён маліў яе дараваць яму яго грубасць.

2. law памі́лаваць

♦

pardon me infml прабача́йце, выбача́йце, дару́йце

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

excuse​2 [ɪkˈskju:z] v.

1. (for) выбача́ць, прабача́ць; дарава́ць

2. (from) адпуска́ць, вызваля́ць;

He was excused from military service. Яго вызвалілі ад вайсковай службы.

♦

excuse me выбача́й(це); праба́ч(це);

Excuse me? AmE Што вы сказалі?

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

excuse

[ɪkˈskju:z]

1.

v.

1) выбача́ць, прабача́ць, дарава́ць

Excuse me! — Выбача́йце!

2) апра́ўдваць (-ца)

3) вызваля́ць (ад экза́мэну), быць вы́зваленым

2.

n.

1) адгаво́рка f., вы́крут -у m.

2) выбачэ́ньне n.

3) апраўда́ньне -я n.

•

- excuse oneself

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wálten vi (über A) панава́ць (над чым-н.); кірава́ць (чым-н.);

séines Ámtes ~ выко́нваць свае́ абавя́зкі;

schálten und ~ распараджа́цца па-сво́йму;

hier ~ die Natúrkräfte тут дзе́йнічаюць сі́лы прыро́ды;

Gnáde ~ lássen* шкадава́ць, мі́лаваць, лі́таваць, прабача́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

дарава́ць, ‑ру́ю, ‑ру́еш, ‑ру́е; зак. і незак.

1. што. Зняць (знімаць) віну за што‑н.; прабачыць (прабачаць). Усё магу дараваць, а хлусню — ніколі. Асіпенка. Крытык! Родненькі! Даруй Мне з маёю музай! Кіраваць то ты кіруй, Ды не вельмі тузай. Крапіва.

2. што. Вызваліць (вызваляць) ад якога‑н. абавязацельства. Дараваць доўг.

3. што. Падарыць (дарыць). Вам на памяць Серп і Молат Даравала доля, Каб з вас кожны быў, як волат, Не гнуў плеч ніколі. Купала.

4. заг. дару́й(це), часта ў знач. пабочн. Ужываецца пры звароце да каго‑н. для папярэджання аб чым‑н. ці для выражэння просьбы прабачыць у чым‑н. Даруйце, я затрымаўся. □ — Вы мне даруйце, шаноўны дзядзька Ян, — лагодна заўважыў Лабановіч. — Вы валіце ў адну кучу рускую школу і русіфікатарства. Колас.

•••

Дараваць жыццё — памілаваць засуджанага да пакарання смерцю.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)