валя́ць, ‑я́ю, ‑я́еш, ‑я́е; незак.

1. каго-што. Нахіліўшы, абарочваць; перакульваць. Бура валяе стагі.

2. заг. валя́й(це). Разм. Ужываецца ў якасці пабуджэння да дзеяння. [Дырэктар:] — Значыць, так рашыў?.. Што ж, валяй! Марціновіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

куля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; незак., што.

Валіць набок; пераварочваць, перакульваць. Лодку падкідвала, куляла з боку на бок, ставіла старчма, залівала вадой, але яна зноў і зноў усплывала на паверхню. Дуброўскі.

•••

Куляць чарку — выпіваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пераку́львацца несов., разг.

1. опроки́дываться, перекувы́ркиваться; (через голову) кувырка́ться;

2. страд. опроки́дываться; осуша́ться; см. пераку́льваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

úmreißen* I vt павалі́ць, пераку́льваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

úmschmeißen* vt разм. пераку́льваць, абаро́чваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verkánten vt тэх. пераку́льваць, нахіля́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

invert

[ɪnˈvɜ:rt]

v.t.

1) пераваро́чваць; пераку́льваць дагары́ нага́мі

2) перастаўля́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Пераку́льшчык ’адступнік, здраднік, рэнегат’ (Др.-Падб.). Да пераку́льваць (гл.). Утворана паводле перакі́нчык (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Абарача́цца ’бываць у розных мясцінах’ (Шат.), ’перакульвацца, абыходзіцца’ (Нас.), абарачывацца ’тс’ (Юрч.), абарачываць ’перакульваць, пераварачваць’ (Юрч.), абварачацца, абварачываць. Гл. варочаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

overturn [ˌəʊvəˈtɜ:n] v.

1. пераку́льваць, абаро́чваць; пераку́львацца, абаро́чвацца;

The boys overturned the boat. Хлопчыкі перакулілі лодку.

2. абвярга́ць; касава́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)