маўчу́н, ‑а, м.

Разм. Маўклівы, негаваркі чалавек. Цярэшка быў проста маўчун і не любіў залішне гаварыць там, дзе і без таго ўсё было ясна. Быкаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

taciturn

[ˈtæsɪtɜ:rn]

adj.

маўклі́вы, негаваркі́

taciturn person — маўчу́н -а́ m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

máulfaul a груб. негаваркі́, маўклі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

úngesellig a негаваркі́, нетавары́скі, замкнёны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verschwíegen a маўклі́вы, негаваркі́, бязмо́ўны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

éinsilbig a

1) аднаскладо́вы

2) негаваркі́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

múndfaul a негаваркі́, неахво́чы да размо́ў

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

wórtkarg a

1) негаваркі́

2) лакані́чны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

reticent

[ˈretəsənt]

adj.

1) маўклі́вы, негаваркі́

2) стры́маны ў гу́тарцы, які́ замо́ўчвае

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

негаманкі́, ‑ая, ‑ое.

Разм. Негаваркі, маўклівы. Негаманкі, спакойны Чапылоў іншы раз падыдзе да Кастуся, агледзіць яго работу. Прокша. // Які не робіць шуму; ціхі. Налева ад грудка — у засені старых негаманкіх хвой — могілкі. Васілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)