Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
word stress[ˈwɜ:dstres]n.ling. сло́ўны на́ціск
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
узыхо́дны восходя́щий;
◊ у. на́ціск — лингв. восходя́щее ударе́ние;
~ная інтана́цыя — восходя́щая интона́ция
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
тане́ма, ‑ы, ж.
Спец.Націск як сэнсаадрознівальная адзінка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
presja
presj|a
ж.націск;
wywierać ~ę — аказваць (рабіць) націск
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
onrush
[ˈɑ:nrʌʃ]
n.
гвалто́ўны на́ціск(вады́)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
АКЦЭНТАЛО́ГІЯ (ад акцэнт + ...логія),
раздзел мовазнаўства, які вывучае тыпы, асаблівасці і функцыі націску; сістэма моўных з’яў, звязаных з націскам. Вывучае націск у сінхранічным і дыяхранічным аспектах (гіст. і параўнальна-гіст. акцэнталогія) і з уласна фаналагічных і марфалагічных пазіцый (апісальная акцэнталогія).
Мае даўнюю традыцыю. У інд. брахманах (8—6 ст. да н.э.) і упанішадах (7—3 ст. да н.э.) сустракаецца паняцце «свара» — націск або тон. Пытанні акцэнталогіі вывучаліся ў Стараж. Грэцыі (6—4 ст. да н.э.) і Кітаі (з 5 ст.н.э.). У 19 ст.націск як самастойны аб’ект вывучэння вылучыў А.Х.Вастокаў; уклад у развіццё акцэнталогіі зрабілі А.А.Патабня, І.А.Бадуэн дэ Куртэнэ, Ф. дэ Сасюр, П.Ф.Фартунатаў, А.Мее.
Бел. акцэнталогія сфарміравалася ў 20 ст. Упершыню націск даследаваўся ў працах Я.Ф.Карскага. Акцэнтныя сродкі бел. мовы вывучаны ў апісальным плане [М.В.Бірыла, Л.Ц.Выгонная, Л.М.Вардамацкі, М.П.Лобан, Я.І.Івашуціч, Я.Э.Смулкова (Польшча), Э.Станкевіч (ЗША)].