наркотык, які атрымліваюць са смалы жаночага суквецця інд. канапель. Належыць да групы галюцынагенаў. Пры ўвядзенні ў арганізм чалавека выклікае парушэнні функцый ц. н. с., суправаджаецца галюцынацыямі і інш. змяненнямі псіхічнай дзейнасці. Выкарыстанне, захоўванне гашышу і развядзенне інд. канапель у большасці краін і на Беларусі забаронены.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
марыхуа́на
(ісп. marihuana, з індз.)
наркотык, які здабываецца з індыйскіх канапель.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Наркоз (БРС, ТСБМ), нархоз (Сл. ПЗБ). З франц.narkose ці ням.Narkose ад лац.narcosis, грэч.νάρκωσις ’аняменне, здранцвенне’. Сюды ж наркотык, наркатычны з франц.narсоtique ад лац.narcoticus, грэч.ναρκωτικός < ναρκάω ’дранцвець, нямець’ (гл. Фасмер, 3, 44).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
drug[drʌg]n.
1. ле́кі, ляка́рства
2.нарко́тык;
a drug addict наркама́н;
drug traffic кантраба́нда нарко́тыкаў
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Drógef -, -n
1) ле́кавая сыраві́на
2) разм.нарко́тык
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
О́ПІУМ (лац. opium ад грэч. opion макавы сок),
опій, высахлы на паветры млечны сок з надрэзаў на няспелых макаўках опійнага маку; моцны наркотык, мае каля 20 алкалоідаў: марфін, кадэін, наркацін і інш. У О. да 10% марфіну, які больш за інш. алкалоіды ўздзейнічае на арганізм чалавека. Ужыванне вядзе да наркаманіі. Прэпараты О. (напр., марфіну гідрахларыд) выкарыстоўваюць як моцны абязбольвальны сродак пры злаякасных пухлінах, нырачных коліках і інш.; супраць кашлю (напр., кадэін) і інш.