Метлі́на ’мятліца ў жыце’ (Растарг.). Да мятла 1. Параўн. там жа мятлі́на (павелічальнае) ’мятла’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Мятлі́нак ’трава мятліца, Agrostis, L.’ (слонім., Сцяшк. Сл.). Відаць, з польск. miotlina, mietlina ’благая мятла’. Да мятла 1 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Bésen m -s, - мятла́, ве́нік; дзярка́ч, шчо́тка

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

broomy

[ˈbru:mi]

adj.

1) паро́слы ракі́тнікам, лазо́ю

2) як мятла́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

miotła

ж.

1. мятла, венік;

2. хвост (каметы)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

шва́бра

(ням. Schwabber)

прыстасаванне (мятла) з мачалы, вяровак і інш. для мыцця падлогі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

besom

[ˈbi:zəm]

1.

n.

мятла́ f., ве́нік -а m.

2.

v.t.

замята́ць; ме́сьці

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Мятла́цца, метла́цца ’матляцца’ (ТС). У выніку кантамінацыі метли ’мятла’ і матляцца (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Мяцёлка ’мятла’, ’суквецце некаторых раслін’, ’мятліца’ (ТСБМ), ’доўгія валасы на канцы хваста ў каровы’ (шчуч., Сл. ПЗБ), мяцёлачкі ’адросткі пер’я ў птушкі ў час лінькі’ (гродз., Сцяшк. Сл.). Укр. мете́лочки ’смеццевы клапоўнік, венічкі, Lepidium ruderale L.’, міте́лка ’венік’, рус. метёлка ’тс’, ’суквецце раслін’. Усх.-слав. Да мятла́ 1 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Мяце́льнік ’дзяржанне ў мятле’ (паст., Сл. ПЗБ). Да мятла́ 1 (гл.). Аб суфіксе ‑льнік гл. Сцяцко, Афікс. наз., 52.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)