КАРЭ́МІЙ (ад грэч. korēma мятла) у грыбоў, шчыльны пучок канідыяносцаў, на верхавінках якіх утвараюцца споры бясполага размнажэння — канідыі. З’яўляецца найпрасцейшай формай агрэгацыі канідыяносцаў. Характэрны для сям. стыльбелавых (Stilbellaceae) парадку гіфаміцэтаў і некат. пеніцылаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Мятлі́нак ’трава мятліца, Agrostis, L.’ (слонім., Сцяшк. Сл.). Відаць, з польск.miotlina, mietlina ’благая мятла’. Да мятла1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Bésenm -s, - мятла́, ве́нік; дзярка́ч, шчо́тка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
broomy
[ˈbru:mi]
adj.
1) паро́слы ракі́тнікам, лазо́ю
2) як мятла́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
miotła
ж.
1.мятла, венік;
2. хвост (каметы)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
шва́бра
(ням. Schwabber)
прыстасаванне (мятла) з мачалы, вяровак і інш. для мыцця падлогі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
besom
[ˈbi:zəm]1.
n.
мятла́f., ве́нік -а m.
2.
v.t.
замята́ць; ме́сьці
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Мятла́цца, метла́цца ’матляцца’ (ТС). У выніку кантамінацыі метли ’мятла’ і матляцца (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мяцёлка ’мятла’, ’суквецце некаторых раслін’, ’мятліца’ (ТСБМ), ’доўгія валасы на канцы хваста ў каровы’ (шчуч., Сл. ПЗБ), мяцёлачкі ’адросткі пер’я ў птушкі ў час лінькі’ (гродз., Сцяшк. Сл.). Укр.мете́лочки ’смеццевы клапоўнік, венічкі, Lepidium ruderale L.’, міте́лка ’венік’, рус.метёлка ’тс’, ’суквецце раслін’. Усх.-слав. Да мятла́1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мяце́льнік ’дзяржанне ў мятле’ (паст., Сл. ПЗБ). Да мятла́1 (гл.). Аб суфіксе ‑льнік гл. Сцяцко, Афікс. наз., 52.