Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
legenda
legend|a
ж.
1.легенда; паданне; co
jest otoczone ~ą — што ахутана легендай;
2.легенда (умоўныя знакі)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
гну́сныігню́сны, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які выклікае агіду; брыдкі, гадкі. Гнусная лаянка. Гнусны ўчынак.// Подлы, здольны тварыць гадасці (пра чалавека). Легенда народа стварыла Іуду,.. Як гнусную постаць прадажнага бруду.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
са́га1
(ст.-сканд. saga)
1) старажытнаскандынаўскае і старажытнаірландскае народнае гераічнае сказанне;
2) паданне, легенда.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Сабіздра́л ’хто легкадумны’, савіздра́л ’хвалько’ (шальч., Сл. ПЗБ). З польск.Sowizdrzał; першапачаткова Sownoćiardłek, пераклад ням.Eulenspiegel, імя народнага жартаўніка і веселуна, персанажа рамана Ш. Дэ Кастэра “Легенда пра Уленшпігеля і Ламе Гудзака” (Брукнер, 508).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
экспліка́цыя, ‑і, ж.
1. Прадстаўленне чаго‑н. у яўным выглядзе.
2.Спец. Тлумачэнне ўмоўных абазначэнняў на планах, картах; легенда.
3.Спец. Рэжысёрскі план спектакля, оперы, балета і пад. з яго ўказаннямі па пастаноўцы і афармленню.
[Лац. explicatio — вытлумачэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Märf -, -en
1) чу́тка, пагало́ска
2) пада́нне, леге́нда, са́га
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
legend
[ˈledʒənd]
n.
1) леге́ндаf., наро́днае пада́ньне
2) на́дпіс; умо́ўныя знакі́ або́ тлумачэ́ньні (да ка́рты, пля́на)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ЛАБА́НЧЫК, арапчык, пучковы,
папулярная назва рас. імітацыі нідэрландскага дуката ў 1735—1869. У афіц. дакументах упамінаецца як «вядомая манета». На аверсе — выява рыцара з пучком 7 стрэл у правай руцэ і мячом у левай, кругавая легенда на лац. мове, на рэверсе — у квадратным картушы пяцірадковая легенда на лац. мове. Прызначаўся спачатку толькі для выплат за мяжой, паступова заняў значнае месца і ва ўнутр. абарачэнні. З 19 ст.Л. звычайна выплачвалі жалаванне вайскоўцам на ўскраінах Рас. імперыі — у Сярэдняй Азіі, на Каўказе, у Царстве Польскім.