duke [dju:k] n. ге́рцаг;

grand duke эрцге́рцаг; вялі́кі князь

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Fürst m -en, -en князь

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

спа́дчынны, -ая, -ае.

1. гл. спадчына.

2. Звязаны са спадчыннасцю.

Спадчынная хвароба.

3. Які ідзе ў парадку пераемнасці ад аднаго да другога, заснаваны на гэтым пераходзе.

С. князь.

|| наз. спа́дчыннасць, -і, ж. (да 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

książę

м. князь

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

зглу́хнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Разм. Заціхнуць, заглухнуць. Князь стаіць, князь маўчыць, жуда, помста б’е з воч; Гулі зглухлі: ні жартаў ні смеху... Купала.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апа́льны, ‑ая, ‑ае.

Які знаходзіцца ў апале. Апальны князь.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

князёк, ‑зька, м.

Уладальнік невялікай вобласці: князь заняпалага роду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

kneź

м. кніжн. князь

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

kniaź

м. гіст. князь

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

найсвятле́йшы

1. прил. превосх. ст. са́мый све́тлый;

2. ист. (о титуле) светле́йший;

н. князь — светле́йший князь;

3. в знач. сущ. светле́йший

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)