máulen vi разм. надзьмува́цца, капры́зіць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пры́ндзіцца, ‑джуся, ‑дзішся, ‑дзіцца; незак.

Абл. Капрызіць. — Ці ў яго што балела, ці яно так прындзілася, хто яго ведае, дзіця ж не скажа. Сабаленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

капры́знічаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Тое, што і капрызіць. Заўсёды, калі хто з дзяцей пачынае капрызнічаць ці наогул хандрыць, толькі ён, бацька, можа кожнаму рады даць. Гроднеў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Каро́жыцца ’капрызіць’ (ДрУПадб.), ’капрызіць’, ’рабіць сутаргавыя рухі’ (Гарэц.). Парсун, карова (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

grymasić

незак.

1. грымаснічаць;

2. капрызіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

temperament [ˈtemprəmənt] n. тэмпера́мент; но́раў;

a poetical temperament паэты́чная нату́ра;

have a lot of temperament капры́зіць, капры́знічаць; пака́зваць но́раў;

She has a ner vous temperament. Яна вельмі нервовая.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Кенёдзіцца ’лёгка капрызіць, скардзіцца’ (Шат.). Гл. кендзіцца.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ке́ндзіцца ’капрызіць’ (Сцяшк. Сл.). Да папярэдняга? Гл. кендаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Скрындзі́ць ‘плакаць, ныць, капрызіць’ (Арх. Федар.). Гл. скрэнда.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Капы́рсціцца ’ўпарціцца, наравіцца, капрызіць’ (ТСБМ, Гартны), да капрызіцца (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)