крыміна́льны

(лац. criminalis)

звязаны са злачынствам, злачынны.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

criminal​2 [ˈkrɪmɪnl] adj. злачы́нны, крыміна́льны;

the criminal code крыміна́льны ко́дэкс

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

występny

злачынны, ганебны; распусны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

arson

[ˈɑ:rsən]

n.

падпа́л -у m. (умы́сны, злачы́нны)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

крыміна́л

(польск. kryminał < ням. Kriminal, ад лац. criminalis = злачынны)

крымінальная справа, злачынства.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

КЛАН (гэльскае clann нашчадак, патомства),

1) старажытная радавая абшчына ў ірландцаў і шатландцаў; у перыяд разлажэння радавых адносін — група кроўных сваякоў, нашчадкаў аднаго стараж. роду, якія насілі імя магчымага родапачынальніка.

2) Род, група, члены якой звязаны пераважна сваяцкімі адносінамі; замкнёная грамадская група, групоўка, якая звычайна ўзнікае і існуе на аснове эканам., дзелавых сувязей, агульнасці інтарэсаў, якія часта маюць злачынны характар (напр., мафіёзны К.).

т. 8, с. 319

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

offending [əˈfendɪŋ] adj.

1. непрые́мны; які́ прычыня́е (фізі́чны) боль

2. злачы́нны; вінава́ты ў парушэ́нні/злачы́нстве

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

frévelhaft a

1) злачы́нны; наха́бны, дзёрзкі

2) блюзне́рскі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

underworld [ˈʌndəwɜ:ld] n.

1. падо́нкі грама́дства; «дно»; злачы́нны свет

2. the underworld апраме́тная, пе́кла; падзе́мнае ца́рства

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зламы́сны

1. (са злым намерам) böswillig, in böser Ábsicht;

2. (злачынны) bóshaft; böswillig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)