Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
zawisły
залежны
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
passivize, BrE-ise[ˈpæsɪvaɪz]v.ling. пераве́сці ў зале́жны стан
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
passive[ˈpæsɪv]adj.
1. пасі́ўны, бяздзе́йны;
They accepted their defeat with passive resignation. Яны прынялі сваё паражэнне з пасіўнай пакорлівасцю.
2.ling.зале́жны;
the passive voiceзале́жны стан
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
дзе́йнік, ‑а, м.
Галоўны член сказа, граматычна не залежны ад іншых членаў, характарыстыка якога (дзеянне, стан, уласцівасць, якасць) даецца ў выказніку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
васа́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да васала (у 1 знач.).
2.перан.Залежны ў эканамічных і палітычных адносінах. Васальныя дзяржавы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КМЕТ, кмець,
тэрмін, якім у сярэдневякоўі ў слав. народаў абазначаліся розныя катэгорыі насельніцтва. Першапачаткова К. называлі свабодных членаў абшчыны, племя. У Кіеўскай Русі К. — воін, віцязь, дружыннік; у ВКЛ — свабодны селянін, які меў зямельны надзел і плаціў дзяржаве падаткі. У 2-й пал. 16—1-й пал, 17 ст. К. трапілі ў асабістую залежнасць ад феадалаў і ператварыліся ў чэлядзь; у Польшчы — залежны селянін, які меў поўны надзел зямлі; у Балгарыі і Сербіі — сельскі стараста; у Босніі і Чэхіі — асоба, якая займала пэўную пасаду, а таксама некаторыя катэгорыі сялян; у Харватыі — залежны селянін, васал.