quirk​2 [kwɜ:k] v.

1. каламбу́рыць

2. насміха́цца, кпіць, падко́лваць, яхі́днічаць, высме́йваць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пересме́ивать несов.

1. (осмеивать, вышучивать всех, многих) высме́йваць, абсме́йваць;

2. (передразнивать) перасме́йваць, перадра́жніваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перасме́шнік, ‑а, м.

Разм. Той, хто любіць высмейваць, перадражніваць каго‑н.; насмешнік. Мікола Нікановіч, малады празаік, заўсёды элегантна, крыху пад Купалу, апрануты чалавек, весялун і перасмешнік, даволі удала імітаваў Купалава чытанне. Лужанін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

barrack [ˈbærək] v.

1. BrE гу́чна высме́йваць, асві́стваць

2. (for) AustralE падтры́мліваць сваю́ кама́нду

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wyszydzać

незак. kogo кпіць з каго; высмейваць каго

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Маньце́ль, маньцю́к ’манюка’ (докш., Янк. Мат.; Шат.; бар., Сл. ПЗБ). Да польск. mancić ’падманьваць, дурманіць, збіваць з панталыку, марочыць галаву’, ’высмейваць’, ’вымантачваць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

satirize, BrE -ise [ˈsætəraɪz] v. высме́йваць;

Politicians are often satirized on TV. Палітыкаў часта высмейваюць на тэлебачанні.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

herábziehen* vt

1) сця́гваць

2) прыніжа́ць, высме́йваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

парадзі́раваць

(гр. parodeo = перарабляю на смешны лад)

1) пісаць на каго-н. ці на чый-н. твор пародыю;

2) высмейваць каго-н.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Прысміхаствава́ць (пры́сьміхаствуваць) ’кпіць’, прысьміхаўство́ ’кпіны, высмейванне’ (Бяльк.). Рус. смал. просмехавство́, просмеха́тельство ’кпіны, высмейванне’, укр. присмі́хуватися ’пасмейвацца час ад часу’. Ад *прасмяхаства < *прасмяхаць, параўн. рус. дыял. просмехать ’высмейваць, кпіць’. Гл. смех.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)