travel​2 [ˈtrævl] v.

1. падаро́жнічаць, е́здзіць, вандрава́ць;

go travelling падаро́жнічаць, вандрава́ць

2. перамяшча́цца, распаўсю́джвацца (пра святло, навіны)

♦

travel light падаро́жнічаць без багажу́; жыць лёгка, бесклапо́тна

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

падарожнічаць, вандраваць

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

tułać się

незак. блукаць, бадзяцца; вандраваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

peregrinate

[ˈperəgrɪneɪt]

v.

падаро́жнічаць; вандрава́ць; аб’е́хаць, абыйсьці́ (мясцо́васьць)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

качава́ць, качую, качуеш, начуе; незак.

Весці неаселы спосаб жыцця, пераязджаць з месца на месца; вандраваць. На чоўне прасмоленым з даўніх часоў Па хвалях крутых качую. А. Вольскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

umhérziehen* vi (s) вандрава́ць, качава́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

tour​2 [tʊə] v.

1. е́хаць на экску́рсію, у турнэ́; падаро́жнічаць, вандрава́ць

2. гастралі́раваць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

падаро́жнічаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Рабіць падарожжы, вандраваць. Падарожнічаць па Еўропе. □ [Сястра] не магла даўмецца, адкуль я ўзяўся ў такую непагадзь і бездарожжа. Я кажу, што падарожнічаю ў гэтых краях. Скрыган.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вандэр-вон ’ідзі прэч!’ (Нас.). Магчыма, звязана з вандраваць: «Баядэры вон».

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Wánderschaft f - вандро́ўка (пяшком); вандрава́нне;

auf ~ sein вандрава́ць;

auf die ~ géhen* адпра́віцца вандрава́ць (пяшком)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)