Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Буксінка ’бручка, Brassica napus L.’ (маг., Кіс.). Бясспрэчна, мясцовае ўтварэнне (няма ў іншых мовах і суседніх дыялектах). Паколькі бручка часта носіць розныя, яўна новыя назвы (параўн., напр., немка, чыгірынка), у тым ліку і па колеру (сінюха), то можна меркаваць пра сувязь з прыметнікам тыпу рус.дыял.букси́новый ’чырвона-жоўты або цёмна-аранжавы’ (< фукси́н < ням.). Адсюль буксінка ’бручка’. Параўн. бу́кса2 ’бручка’. Гл. Краўчук, БЛ, 1973, 3, 56.
Кудзі́ка, кузі́ка ’бручка’ (Сцяшк. Сл.). Гл. кузіка.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кузю́ка ’кармавая бручка’ (Сл. паўн.-зах.). Да каза (гл.)?
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кілава́тка ’бручка, Brassica hapus L.’ (Кіс.). Да кіла2 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ры́жанка ’бручка’ (БДА, 859). Ад ры́жы (гл.) па колеры карняплода.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
КАРАНЯПЛО́Д,
моцны, сакавіты падземны орган некат. культ. двух-, радзей аднагадовых, травяністых раслін. Найб. вядомыя бручка, буракі, морква, пастарнак, пятрушка, радыска, рэдзька, рэпа, сельдэрэй, турнэпс. Утварыліся ў выніку відазмянення гал. кораня і часткова сцябла У К. адрозніваюць галоўку (верхняя надземная сцябловая ч. з разеткай лісця), шыйку (сярэдняя патоўшчаная ч. без лісця і бакавых каранёў, утвораная ў выніку разрастання падсемядольнага калена), уласна корань (ніжняя ч. з бакавымі каранямі). Караняплодныя расліны багатыя цукрамі, солямі, вітамінамі, карацінам, выкарыстоўваюцца як агародніна, сакаўны корм і тэхн. сыравіна.