стрыхо́ўка, ‑і, ДМ ‑хоўцы; Р мн. ‑ховак; ж.
Прылада для выраўноўвання саломы пры крыцці страхі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
часа́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Р мн. ‑лак; ж.
Прылада для часання воўны, ільну і пад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ключ¹, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.
1. Металічная прылада для адмыкання і замыкання замка.
К. ад клеці.
2. Прылада для завінчвання і адвінчвання гаек, адкаркоўвання чаго-н., для заводкі чаго-н. і пад.
Гаечны к.
К. для механічнай цацкі.
3. перан. Тое, што служыць для разгадкі, разумення каго-, чаго-н., для авалодання чым-н.
К. шыфру.
|| памянш. клю́чык, -а, мн. -і, -аў, м. (да 1 і 2 знач.).
|| прым. ключавы́, -а́я, -о́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
строп², -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).
Прылада з каната або троса для захопу і падвешвання грузу да крука, скабы або чалавека, грузу да купала парашута, гандолы да дырыжабля, аэрастата.
Аўтаматычны с.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ро́зга, -і, мн. -і, -заг і -згаў, ж.
1. Тонкая гнуткая галінка, дубец як прылада для пакарання.
2. мн. Удары, пакаранне такімі дубцамі.
Усыпаць розаг.
|| прым. ро́згавы, -ая, -ае (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
celownica
ж.
1. візірная прылада;
2. дыёптр
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
таран,
старажытная аблогавая прылада; тэхнічнае збудаванне для пад’ёму вады.
т. 15, с. 433
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
кетме́нь, ‑я, м.
У Сярэдняй Азіі — сельскагаспадарчая прылада тыпу матыкі, якой акучваюць пасевы, капаюць і чысцяць арыкі.
[Цюрк.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
запа́шнік, ‑а, м.
Спец. Сельскагаспадарчая прылада для ўзорвання глебы на невялікую глыбіню або для засыпання дасеянага зерня.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
палацёр, ‑а, м.
1. Чалавек, які націрае падлогу (звычайна паркет).
2. Прылада для націрання падлогі. Электрычны палацёр.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)