балка́рцы, -аў, адз. -рац, -рца, м.
Народ цюркскай моўнай групы, які складае частку насельніцтва Кабардзіна-Балкарыі, што ўваходзіць у Расійскую Федэрацыю.
|| ж. балка́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.
|| прым. балка́рскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
белару́сы, -аў, адз. -ру́с, -а, м.
1. Усходнеславянскі народ, які складае асноўнае насельніцтва Рэспублікі Беларусь.
2. Грамадзяне Рэспублікі Беларусь.
|| ж. белару́ска, -і, ДМ -ру́сцы, мн. -і, -сак.
|| прым. белару́скі, -ая, -ае.
Беларуская мова.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
хака́сы, -аў, адз. хака́с, -а, м.
Цюркскі народ, які жыве ў Рэспубліцы Хакасіі, што ўваходзіць у склад Расійскай Федэрацыі.
|| ж. хака́ска, -і, ДМ -ка́сцы, мн. -і, -сак.
|| прым. хака́скі, -ая, -ае.
Хакаская мова.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кабардзі́нцы, -аў, адз. -нец, -нца, м.
Народ, які складае асноўнае карэннае насельніцтва Кабардзіна-Балкарскай Рэспублікі, што ўваходзіць у склад Расійскай Федэрацыі.
|| ж. кабардзі́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. кабардзі́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ні́ўхі, -аў, адз. ніўх, -а, м.
Народ, які жыве па ніжнім цячэнні ракі Амур і на востраве Сахалін (устарэлая назва — гілякі).
|| ж. ні́ўхка, -і, ДМ -хцы, мн. -і, -хак.
|| прым. ні́ўхскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дэ́мас, ‑у, м.
Кніжн. Народ, непрывілеяваныя слаі насельніцтва ў класавым грамадстве.
[Грэч. dēmos.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
курдзю́к, ‑а, м.
Тлушчавае адкладанне каля хваста ў некаторых народ авечак.
[Ад цюрк. куйрук — хвост.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
і́нкі, ‑аў.
Старажытны народ высокай культуры, які жыў на тэрыторыі Перу.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АБАЗІ́НЫ (саманазва абаза),
народ у Карачаева-Чэркесіі і Адыгеі. 34 тыс. чал. (1989). Частка — у Турцыі. Гавораць на абазінскай мове. Вернікі пераважна мусульмане-суніты.
т. 1, с. 10
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МАРАКА́НЦЫ, мараканскія арабы,
народ, асн. насельніцтва Марока (19,4 млн. чал.). Агульная колькасць 20,35 млн. чал. (1992). Гавораць на дыялекце араб. мовы. Вернікі — мусульмане-суніты.
т. 10, с. 103
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)