разбуркава́цца, ‑куецца; зак.

Разм. Пачаць моцна і доўга буркаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раззвіне́цца, ‑ніцца; зак.

Разм. Пачаць доўга, не перастаючы, звінець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рассвярбе́цца, ‑біцца; зак.

Разм. Пачаць моцна і доўга свярбець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

wait​1 [weɪt] n. чака́нне;

have a long wait for smb. до́ўга чака́ць каго́-н.

♦

lie in wait быць у заса́дзе; падпільно́ўваць, пільнава́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

напаласка́цца, ‑лашчуся, ‑лошчашся, ‑лошчацца; зак.

Разм.

1. Уволю, доўга папаласкацца ў вадзе. Напаласкаліся дзеці ў рэчцы.

2. Многа, доўга папаласкаць што‑н., стаміцца ад паласкання. Напаласкацца бялізны за дзень.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Га́рка ’нізкае месца, дзе вясной доўга стаіць вада; багністае месца, балота’ (Яшкін). Магчыма, з *garьka (памяншальная форма да *garь < *gorěti).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

даню́хацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак. (разм.).

1. Празмерна доўга і часта нюхаючы, дайсці да непрыемных вынікаў.

2. перан. Дазнацца, разведаць пра што-н. якім-н. непрыстойным спосабам.

Паліцыя данюхалася аб прыходзе партызанскага разведчыка.

|| незак. даню́хвацца, -аюся, -аешся, -аецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ле́чаны

1. прич. ле́ченный;

2. прил. ле́ченый;

◊ на ~ным кані́ до́ўга не пае́здзіш — на ле́ченом коне́ до́лго не пое́здишь

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

загаво́рвацца разм.

1. (занадта доўга гаварыць) sich verpláudern;

2. (блытацца ў маўленні) wírre [írre] Réden führen, írreréden аддз. vi

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Пама́к ’звязка вычышчаных канапель’ (Інстр. III), ’дрэва, якое доўга ляжала ў вадзе’ (Сл. ПЗБ), ’намоклае палена’ (Нар. сл.), пачала ’калода, якая доўга ляжала ў вадзе’ (Шн. 2), ’жэрдка, кладка’ (Сцяшк. Сл.), памані ’цяжар, які накладаюць на лён або пяньку пры замочванні’ (Касп.), памок ’тс’ (Сл. ПЗБ). Укр. помік ’канопля, намочаная ў рацэ’. Аддзеяслоўны дэрыват ад памокнуць або памакаць < мокнуць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)