Sóhle f -, -n

1) ступня́

2) падэ́швы, падно́сак;

◊

es brennt ihm únter [auf] den ~n у яго́ зямля́ гары́ць пад нага́мі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

gléichsehen* аддз. vi (D) быць падо́бным (да каго-н., да чаго-н.);

das sieht ihm gleich гэ́та на яго́ падо́бна

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

plágen vt

1. му́чыць, тамі́ць; назаля́ць (каму-н.);

◊

den plagt der Téufel разм. яго́ нячы́сты спакусі́ў [падбі́ў, падаткну́ў]

2. ~, sich му́чыцца, тамі́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wéchseln n -s

1) ме́на, абме́н;

er hat kéine Wäsche zum ~ у яго́ няма́ друго́й зме́ны бялі́зны

2) разме́н (грошай)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zúdenken* vt

1) даба́віць уяўле́ннем, прыду́маць

2) прызнача́ць, падрыхто́ўваць;

díeses Geschénk ist ihm zúgedacht wórden гэ́ты падару́нак прызапа́шаны для яго́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

клёпка ж.

1. тэх. Níetung f -, -en, Verníeten n -s;

2. (бандарная) Dáube f -, -n; Dáubenholz n -es, -hölzer;

◊

у яго́ (ў галаве́) клёпкі не стае́ разм. ≅ bei ihm ist éine Schráube lócker

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

тачы́ць

1. (на такарным станку) dréhen vt (метал); dréchseln (дрэва);

2. (прагрызаць, пашкоджваць што-н.) nágen vt (пра грызуноў); zerfréssen* vt (пра чарвяка і г. д.);

◊

по́мста яго́ то́чыць die Ráche verzéhrt ihn [zehrt an ihm, frisst an ihm]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

упячы́ разм.

1. (адправіць куды-н. супраць яго волі) stécken vt;

◊

упячы́ ў турму́ ins Gefängnis stécken;

2. (папракнуць каго-н.) vórwerfen* vt (D); j-m éinen Vórwurf máchen (чым-н. wegen G)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

завядзёнка ж. разм.

1. Brauch m -(e)s, Bräuche, Sítte f -, -n; Hérkommen n -s, - (традыцыя);

2. (звычка) Gewóhnheit f -, -en, Gepflógenheit f -, -en;

гэ́та ў яго́ ў завядзёнцы er hat die Gewóhnheit

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Лю́тар ’бязбожнік’ (Сцяц.), ст.-бел. лютаръ, лютеръ, люторъ, лютеранинъ (XVI ст.) ’лютэранец’, якія са ст.-польск. luter, lutaranin, luteryjanin. Утвораны ад прозвішча Марціна Лютэра — Luther, дзеяча нямецкай Рэфармацыі. Праціўнікі вучэння Лютэра збліжалі яго прозвішча з прыметнікам люты, параўн. лю́тыр ’мучыцель, кат’ (Нас.), са значэннем ’чужынец’: палес. оўруцк. лю́трі ’іншаверцы’ > ’чужаземцы’ (Булыка, Запазыч., 192).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)