позыва́тьнесов.цягну́ць(на што, да чаго); адчува́ць по́зыў (на што, да чаго);
позыва́ет на еду́(кого-л.) безл. ця́гне на яду́ (да яды́) (каго-небудзь);
позыва́ет на рво́ту(кого-л.) безл. ця́гне (бярэ́) на вані́ты (каго́-не́будзь);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
hínziehen*
1.vt
1) цягну́ць (туды)
2) ва́біць, прыва́бліваць
2.vi(s) ру́шыць, ісці́, е́хаць (туды)
2.~, sich зацягну́цца, до́ўжыцца;
sich über méhrere Mónate ~ зацягну́цца на не́калькі ме́сяцаў
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
pull
[pʊl]1.
v.t.
1) цягну́ць; выця́гваць (ко́рак); вырыва́ць (зуб)
2) ту́заць
3) рваць
to pull to pieces — парва́ць на кава́лкі
4) расьця́гваць
He pulled a ligament in his leg — Ён расьцягну́ў сухажы́льле ў назе́
5) веслава́ць
Pull for the shore — Вяслуй да бе́рагу
2.
v.i.
адыхо́дзіць, выхо́дзіць
The train pulled out of the station — Цягні́к паво́лі вы́йшаў са ста́нцыі
3.
n.
1) ця́га f. (і ў пе́чы)
2) цяжко́е ўзьбіра́ньне (на гару́); намага́ньне, напру́жаньне n
3) шнуро́к, ланцужо́к -ка́m., ру́чка f. (за што ця́гнуць)
•
- pull apart
- pull down
- pull in
- pull on
- pull oneself together
- pull out
- pull together
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Сабані́ць ’падаць (пра дождж)’ (Сл. рэг. лекс.). Рус. перм., вяц., каз. саба́нить ’моцна дзьмуць, як саплом, цягнуць, цячы, імкнуцца’. Рускае слова падаецца Далем у гняздзе саба́н ’плуг’ (гл. наступнае слова). Геаграфія слоў і націск указвае на невялікую магчымасць сувязі паміж імі. Калі рус. слова ўтворана ад сабан, бел. слова магло мець тую ж крыніцу, але, відаць, было запазычана ад татарскага насельніцтва на тэрыторыі Беларусь Хутчэй за ўсё, да цабаніць ’падаць (пра дождж)’, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тро́йдаць ‘хадзіць (ад хаты да хаты), бадзяцца’ (Ян.). Відаць, імітатыўнага (гукапераймальнага) паходжання, параўн. трайдоліць (гл.), бліжэйшыя адпаведнікі: чэш.trajdati ‘бадзяцца, блукаць, вандраваць, валацужнічаць’, trajda ‘валацужная жанчына’, ‘распусніца’, ‘кумка’, ‘балбатушка, лапатушка’, паўд.-чэш.tráda ‘тс’, якія Махэк₂ (648–649) выводзіць з tragat se ‘ледзь ісці, валачыцца’, мар.-славац.tragat sa ‘ісці з намаганнем’, роднаснымі якім ён называе лац.trahere ‘цягнуць, валачыць’; узводзіцца да прасл.*tragati, у чэшскім слове ‑g‑ (замест ‑h‑) з-за экспрэсіўнасці слова.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
zérrenvt ту́заць, цягну́ць, рваць;
◊
j-n durch den Schmutz [Kot] ~, j-n in den Staub ~ га́ньбіць, знеслаўля́ць каго́-н.;
die Tátsachen an die Öffentlichkeit ~ перадава́ць гало́снасці які́я-н. фа́кты
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
lot1[lɒt]n.
1.infml(of) мно́ства;
a lot/lots of people/money мно́ства людзе́й/шмат гро́шай
2. the (whole) lot усё;
That’s the lot! Вось і ўсё!
3. жэ́рабя; до́ля, лёс
4. лот (на аўкцыёне)
5. уча́стак (зямлі);
a parking lot стая́нка аўтамашы́н
♦
draw lotsцягну́ць жэ́рабя;
throw in one’s lot with smb. падзяля́ць лёс з кім-н.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
абле́злы, ‑ая, ‑ае.
Разм.
1. Той (такі), у каго (у якім) вылезла шэрсць, поўсць. Сухарлявы конь а аблезлай ад мулкага хамута шыяй ледзь мог цягнуць плуг.Каваль.// Які пачаў мяняць скуру. Аблезлы нос.
2. Які выліняў, змяніў колер, выцвіў. На.. [Шурку] была аблезлая блакітная саколка і падкасаныя вышэй калена няпэўнага колеру картовыя штаны.Васілевіч.
3. З абдзёртым верхнім слоем; аблуплены; выцерты. Аблезлы дом. □ Холадам веяла і жудасцю ад аблезлых высокіх сцен.Галавач.Тады [Яўхім] імчаўся ў гумно, дзе стаяла аблезлая малатарня, афарбаваная калісьці ў сіні колер.Чарнышэвіч.
4.перан. Непрыгожы, неахайны, плюгавы. У такія хвіліны Косцю хацелася схапіць гэтую аблезлую малпу [Іваноўскага] і задушыць уласнымі рукамі.Новікаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Вілаво́дзіць ’блытаць; зводзіць з прамога шляху’; ’зблытваць справу, цягнуць яе’ (Нас.). Складаным словам стала пад уплывам народнай этымалогіі. Насовіч (Нас., 57) справядліва суадносіць яго з літ.žviluóti ’хістацца, калыхацца’, параўн. паўн.-рус.вила́вить ’хітраваць’, пск., цвяр., пецярб.вила́ ’хітрун, чалавек, які лёгка пераключаецца з адной справы на другую’. З падобным значэннем ужываецца і бел.вілавло́днік, вілаво́дніца ’хлус, спрытны чалавек, які ўжывае выкруты, хітрыкі’ (Нас.). Сюды ж вілаводны, вілаводства, вілавожанне, звілаводзіць (Нас.). Магчыма, таксама да вірла (гл.), хаця словаўтварэнне няяснае.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Наця́гіч ’бандарная прылада для нацягвання абручоў’ (Сержп. Грам., гродз., Нар. сл.), ’пруток для нацягвання, замацавання палатна ў кроснах’ (зэльв., Жыв. сл.; браг., Нар. сл.; мазыр., Шатал.), нацягавіч ’тс’ (Бяльк.), нацягай ’прылада для нацягвання абручоў на бочку або шын на колы’ (ТС; драг., З нар. сл.), нацявіч ’тс’ (гродз., Нар. сл.; Сл. ПЗБ, З нар. сл.), нацягавіч ’тс’ (Дэмб., Бяльк., лях., Сл. ПЗБ), нацяжыч ’тс’ (ТС), нацяжавіч ’тс’ (Дэмб.), нацягуш ’тс’ (там жа). Ад нацягнуць, нацягаць, да цягнуць, цягаць (гл.).