бульката́ ць , 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв. , -ко́ ча; незак.
1. Бурліць, бурна кіпець (пра вадкасць).
Булькоча горная рака.
2. безас. гукі пры захворванні горла, грудзей.
У горле булькоча.
|| наз. бульката́ нне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цвы́ ркаць , -аю, -аеш, -ае; незак.
1. Утвараць рэзкія адрывістыя гукі (пра некаторых птушак і насякомых).
2. Ліцца струменьчыкамі.
Пад нагамі хлюпала і цвыркала тонкімі струменьчыкамі вада.
|| аднакр. цвы́ ркнуць , -ну, -неш, -не; -ні.
|| наз. цвы́ рканне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чаргава́ цца , -гу́ юся, -гу́ ешся, -гу́ ецца; -гу́ йся; незак.
1. Паслядоўна, па чарзе заменьваць адно другім; перыядычна паўтарацца.
2. У лінгвістыцы: заканамерна замяняцца адзін другім (пра гукі ) у каранях або афіксах роднасных слоў або форм.
|| наз. чаргава́ нне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Ро́ гаць ’утвараць спакойныя гукі (пра свіней)’, ро́ хкаць , ро́ хаць , ру́ хаць , ру́ хкаць , кру́ хаць , кро́ хаць (віц. , маг. , брэсц. , гом. , ЛА , 1). Гукаперайманні.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
прыціха́ ць , прыці́ хнуць still [lé iser] wé rden; sich berú higen (супакоіцца ); sich lé gen (пра вецер );
гукі прыці́ хліá llten [verstú mmten, erstá rben]
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
МАРСКІ́ Я КО́ НІКІ (Hippocampus),
род рыб сям. іголкавых атр. колюшкападобных (пучкашчэлепных). Каля 30 відаў. Пашыраны ва ўмераных і трапічных морах. Жывуць каля берагоў у зарасніках марской травы, водарасцей і каралаў.
Даўж. да 20 см . Формай цела нагадваюць шахматную фігуру — каня. У самцоў у канцы хваста знаходзіцца вывадковая камера, дзе яны выношваюць ікрынкі. Кормяцца пераважна дробнымі ракападобнымі. Здольныя выдаваць нізкія гукі з амплітудай 500—4800 Гц , якія нагадваюць шчоўканне пальцамі.
Марскія конікі : 1 — даўгарылы; 2 — еўрапейскі.
т. 10, с. 135
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
прыне́ сціся , ‑нясуся, ‑нясешся, ‑нясецца; ‑нясёмся, ‑несяцеся; пр. прынёсся, ‑неслася і ‑няслася, ‑неслася і ‑няслося; зак.
Разм. Хутка прыбыць куды‑н.; прымчацца. Ён зараз жа сюды прынёсся. // гукі , пахі і пад.). Здалёк прынесліся гукі песні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сюсю́ каць , -аю, -аеш, -ае; незак. разм. ).
1. Размаўляючы, замяняць шыпячыя гукі свісцячымі.
2. перан. і пад.
Нельга с. з дзецьмі.
3. перан.
С. з навабранцамі.
|| наз. сюсю́ канне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
раката́ ць , -качу́ , -ко́ чаш, -ко́ ча; -качы́ ; незак.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв. ). Утвараць раскацістыя гукі .
Ракоча і пеніцца мора.
Трактар ракоча.
2. Гаварыць, спяваць нізкім раскацістым голасам.
За дзвярыма ракатаў начальніцкі бас.
|| наз. раката́ нне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
громападо́ бны , ‑ая, ‑ае.
Вельмі гучны, падобны на гукі грому. Громападобны крык. Громападобны ўдар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
