КАЎШУ́ТАЎ (Ата) (5.7.1903, г. Безмеін, Туркменістан — 5.11.1953),
туркменскі пісьменнік, адзін з пачынальнікаў нац. прозы і драматургіі. Скончыў Камуніст. ун-т працоўных Усходу ў Маскве. Друкаваўся з 1925. Аўтар першых у нац. л-ры драм. твораў «Закаспійскі фронт» і «Крывавы лес» пра падзеі грамадз. вайны, п’есы «Джума» (паст. 1939), раманаў «Мехры і Вепа» (1946; пра падзеі Вял. Айч. вайны), «Каля падножжа Капет-Дага» (1947—49), аповесцей, нарысаў і апавяданняў, у якіх стварыў каларытныя нац. характары, маляўнічыя карціны прыроды. Яго творы адметныя тонкім веданнем побыту, псіхалогіі туркм. народа, яго гісторыі і фальклору. На бел. мову асобныя творы К. пераклаў М.Гіль.
Тв.:
Рус. пер. — Избр. повести и рассказы. М. 1977.
Літ.:
Аборский А. Ага Каушутов. Ашхабад, 1965.
т. 8, с. 187
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гарачкапаніжа́льны, ‑ая, ‑ае.
Які зніжае павышаную тэмпературу цела. Гарачкапаніжальны сродак. // у знач. наз. гарачкапаніжа́льнае, ‑ага, н. Лякарства, якое зніжае тэмпературу. Хвораму далі гарачкапаніжальнае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
астро́жны, ‑ая, ‑ае.
Уст.
1. Які мае адносіны да астрога. Астрожны рэжым.
2. у знач. наз. астро́жны, ‑ага, м. Тое, што і астрожнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вартаўні́чы, ‑ая, ‑ае.
1. Які прызначаны для вартаўніка, належыць яму. Вартаўнічая будка.
2. у знач. наз. вартаўні́чы, ‑ага, м. Тое, што і вартаўнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вернападда́ны, ‑ая, ‑ае.
Уст.
1. Які захоўвае вернасць манарху.
2. у знач. наз. вернападда́ны, ‑ага, м. Той, хто верай і праўдай служыць манарху.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нервовахво́ры, ‑ая, ‑ае.
Чалавек, у якога назіраецца нервовая хвароба. Нервовахворы чалавек. / у знач. наз. нервовахво́ры, ‑ага, м.; нервовахво́рая, ‑ай, ж. Клініка для нервовахворых.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
наро́джаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад нарадзіць.
2. у знач. наз. наро́джаны, ‑ага, м.; наро́джаная, ‑ай, ж. Той (тая), хто нарадзіўся.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
слабі́льны, ‑ая, ‑ае.
Такі, ад якога слабіць. Слабільная вада. Слабільны парашок. // у знач. наз. слабі́льнае, ‑ага, н. Лякарства, якое служыць для паслаблення кішэчніка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
суро́чаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад сурочыць.
2. у знач. наз. суро́чаны, ‑ага, м.; суро́чаная, ‑ай, ж. Той (тая), каго сурочылі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заспакая́льны, ‑ая, ‑ае.
Які памяншае ўзбуджанасць або знімае боль. Заспакаяльныя сродкі. // у знач. наз. заспакая́льнае, ‑ага, н. Лякарства, якое памяншае ўзбуджанасць або знімае боль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)