Разм. Беларускі народны смычковы музычны інструмент нізкага рэгістру, кантрабас. Зварыла вясна прываротнае зелле. Без бубна было, без басэтлі вяселле.Зарыцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
gong
[gɔŋ]
n.
1) гонг -а m. (музы́чны інструмэ́нт)
2) гонг (гукавы́ сыгна́л)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Валто́рна ’музычны інструмент’ (КТС). Праз рус.валторна (Крукоўскі, Уплыў, 84) з ням.Waldhorn ’паляўнічая труба’ (Шанскі, 1, В, 12–13; Рудніцкі, 1, 302).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
прэ́ста,
1.прысл. Вельмі хутка (пра тэмп выканання музычнага твора).
2.нескл., н.Музычны твор або ўрывак музычнага твора, які выконваецца ў такім тэмпе.
[Іт. presto.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сіта́р, ‑а, м.
Народны струнны музычны інструмент, пашыраны ў Індыі, а таксама ў Узбекістане, Таджыкістане. Савецкія людзі слухалі выкананне індыйскіх мелодый на сітары.«Полымя».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
флексато́н, ‑а, м.
Ударны музычны інструмент, які складаецца з стальной гібкай пласцінкі і двух шарыкаў на гібкіх ножках, прымацаваных да аднаго канца гэтай пласцінкі.
[Ням. Flexaton ад лац. flexio — выгіб і грэч. tónos — павышэнне голасу, тон.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фу́га, ‑і, ДМ фузе, ж.
Спец.
1. Паслядоўнае паўтарэнне адной музычнай тэмы некалькімі галасамі.
2.Музычны твор, заснаваны на такім паўтарэнні. Фугі Баха.
[Іт. fuga ад лац. fuga — бег, уцёкі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чэле́ста, ‑ы, ДМ ‑сце, ж.
Пласціначны ўдарна-клавішны музычны інструмент, які ўтварае пры гранні на ім прыемныя меладычныя гукі, падобныя на звон званочкаў.
[Іт. celesta.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шчыпко́вы, ‑ая, ‑ае.
У выразе: шчыпковы інструмент — струнны музычны інструмент (гітара, бандура, арфа, балалайка і пад.), на якім іграюць, шчыпаючы струны пальцамі ці медыятарам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мажор ’музычны лад, які мае бадзёрую гукавую афарбоўку’, (разм.) ’вясёлы, радасны настрой’ (ТСБМ) — запазычана праз рус. мову з франц.majeur < італ.maggiore ’большы’, ’вышэйшы’.