абму́ляцца сов. натере́ть (что); (ударяя) наби́ть (что);
конь ~ляўся — ло́шадь натёрла (наби́ла) себе́ хо́лку
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́стаяцца сов., в разн. знач. вы́стояться;
квас ~таяўся — квас вы́стоялся;
конь ~таяўся — ло́шадь вы́стоялась
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
хо́дкі в разн. знач., разг. хо́дкий;
х. тава́р — хо́дкий това́р;
х. конь — хо́дкая ло́шадь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Лягу́ша ’конь, які брыкаецца’. Да ляга́цца (гл.). Гл. і наступнае слова. Да генетычнай тоеснасці лягушка і лягацца параўн. рус. свярдл. лягу́н ’конь, які моцна брыкаецца’ і арл., бран. лягу́н ’самец жабы’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ко́нюх 1 ’воўк, які нападае на коней’ (Сцяшк. Сл.). Гл. конь 1.
Ко́нюх 2 ’конюх, даглядчык коней’ (ТСБМ, Нас.). Гл. конь 1.
Ко́нюх 3 ’каня (птушка)’ (Бяльк.). Кантамінацыйнае пераўтварэнне канюк > конюх.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
АБЕ́Р ((Auber) Даніэль Франсуа Эспры) (29.1.1782, г. Кан — 12.5.1871),
французскі кампазітар. Чл. Ін-та Францыі (1829). Вучыўся ў Л.Керубіні. З 1842 дырэктар Парыжскай кансерваторыі, з 1857 узначальваў і імператарскую капэлу. Стварыў новы тып камічнай оперы з авантурна-прыгодніцкім сюжэтам, імклівым дзеяннем: «Фра-Д’ябала» (1830), «Бронзавы конь» (1835), «Чорнае даміно» (1837) і інш. Адзін з заснавальнікаў жанру вял. оперы [«Нямая з Портычы» («Фенела»), 1828].
т. 1, с. 21
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
spotty [ˈspɒti] adj.
1. BrE прышчава́ты (твар);
a spotty dog рабы́ саба́ка;
a spotty horse пярэ́сты конь
2. AmE пляшы́вы; страка́ты
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
гуж, ‑а; мн. гужы, ‑оў; м.
Скураная ці вераўчаная пятля, пры дапамозе якой хамут злучаюць з дугой і аглоблямі. Уцягнуць гужы ў хамут. □ Конь аглобляй зачапіўся за сасёнку, гуж упёрся ў ствол, і конь спыніўся. Пестрак.
•••
Брацца (узяцца) за гуж гл. брацца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
буцэфа́л, ‑а, м.
Дзікі конь, які, паводле падання, быў уціхаміраны Аляксандрам Македонскім і доўга яму служыў.
[Грэч. Bukephalos — клічка дзікага каня.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
змаркатне́лы, ‑ая, ‑ае.
Разм. Маркотны, сумны. Конь стаяў змаркатнелы, пануры, Кроў сцякала з нагі варанога. Лойка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)