свысока́ нареч. пага́рдліва, з пага́рдай, звысо́ку;
говори́ть свысока́ гавары́ць пага́рдліва (з пага́рдай).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
тверди́ть несов.
1. гавары́ць; (долбить) дзяўбці́;
2. разг. (заучивать) заву́чваць; (повторять) паўтара́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
МЕ́РА,
філасофская катэгорыя, якая абазначае арган. адзінства якаснай і колькаснай акрэсленасці прадмета або з’явы. У гісторыі філасофіі распрацавана Г.Гегелем. Кожнаму якасна своеасабліваму аб’екту ўласцівы пэўныя колькасныя (зменлівыя і рухомыя) характарыстыкі. М. паказвае межы, за якімі колькасныя змены ўласцівасцей, складу, структуры прадметаў або працэсаў прыводзяць да змены іх якасці (закон пераходу колькасных змяненняў у якасныя). У сваю чаргу змена якасці дадзенага аб’екта вядзе да змены яго колькасных характарыстык і М. Сувязь і адзінства колькасці і якасці абумоўлены прыродай данага аб’екта. Калі разглядаць развіццё аб’екта, то пункты пераходу ад адной ступені да другой выступаюць як вузлавыя пункты змены М.; пра сістэму такіх вузлоў прынята гаварыць як аб вузлавой лініі М.
т. 10, с. 291
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
gwarzyć
незак. кніжн. гаварыць, размаўляць, гутарыць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
зламо́ўны, ‑ая, ‑ае.
Уст. Схільны злосна, з’едліва гаварыць пра каго‑, што‑н. Зламоўны стары.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фрыво́льнасць, ‑і, ж.
1. Уласцівасць фрывольнага. Фрывольнасць паводзін.
2. Фрывольны выраз, слова. Гаварыць фрывольнасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бу́ркаць, -аю, -аеш, -ае; незак. (разм.).
Невыразна, з адценнем незадаволенасці гаварыць што-н.
|| аднакр. бу́ркнуць, -ну, -неш, -не; -ні.
Стары штосьці буркнуў і пайшоў у хату.
|| наз. бу́рканне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
гука́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.
1. Клікаць, зваць, падзываць. —
Мама!
Ідзі, — гукае дачка.
2. Гучна гаварыць, крычаць.
|| аднакр. гукну́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́.
|| наз. гука́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
фразёр, -а, мн. -ы, -аў, м.
Чалавек, які любіць гаварыць фразы (у 2 знач.), напышлівыя, пустыя прамовы.
|| ж. фразёрка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.
|| прым. фразёрскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
komunał, ~u
м. шаблонная думка, збітая фраза;
prawić ~y — гаварыць агульнымі (шаблоннымі) фразамі; гаварыць банальнасці
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)