któryś

któr|yś

хтосьці; хто-небудзь;

musi to zrobić ~aś z was — гэта павінен зрабіць хтосьці з вас

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

potrafić

potrafi|ć

зак. здолець, змагчы; быць здольным да чаго;

on potrafić to zrobić — ён зможа гэта зрабіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

dokazać

зак. czego1. зрабіць, праявіць;

dokazać cudów odwagi — праявіць цуды храбрасці (адвагі);

2. даказаць, давесці, паставіць на сваім

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

uniemożliwić

uniemożliwi|ć

зак. зрабіць немагчымым; перашкодзіць; сарваць;

brzydka pogoda ~ła nam wyjazd — дрэннае надвор’е сарвала нашу паездку

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wpędzić

зак. увагнаць; загнаць;

wpędzić do grobu — увагнаць у магілу (у труну);

wpędzić w ciąże вульг. зрабіць пуза

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wyprawić

зак.

1. адправіць;

2. зрабіць; учыніць; наладзіць; арганізаваць;

wyprawić bal — наладзіць баль;

3. вырабіць (скуру);

4. абтынкаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zobowiązać

zobowią|zać

зак. абавязаць;

~zać do czego — абавязаць што зрабіць;

~że mnie pan ... — я буду вам абавязаны...

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zrewidować

зак.

1. абшукаць, ператрэсці; зрабіць ператрус;

zrewidować kieszenie — абшукаць кішэні;

zrewidować mieszkanie — абшукаць кватэру;

2. перагледзець; рэвізаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

аддары́ць, ‑дару, ‑дорыш, ‑дорыць; зак., каму.

Зрабіць падарунак каму‑н. у адказ на атрыманы. // перан. Аддзякаваць, адплаціць чым‑н. за ласку, паслугу. — Возера, лес, зямля неблагая, ты толькі прылашчы гэтую зямлю — і яна табе аддарыць, — развёў Рудак рукамі, паказваючы на прасцяг, які адкрываўся за сялом. Броўка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адслані́ць, ‑сланю, ‑слоніш, ‑слоніць; зак., што.

1. Адсунуць, адхінуць, адвесці ўбок. Адсланіць фіранку. Адсланіць засланку. □ [Сымон] глядзіць, як бы чаруе, Ён шукае тую ніць, Каб заслону цемраную Ёй адсунуць, адсланіць. Колас.

2. Зрабіць незаслоненым; адкрыць. Адсланіць печ. □ [Насця:] «Ды вецер хмары перагоніць, І сонца твар свой нам адслоніць». Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)