маста́цтва, -а, н.

1. Творчая перадача рэчаіснасці ў мастацкіх вобразах.

Творы мастацтва.

2. Галіна творчай мастацкай дзейнасці.

Выяўленчае м.

Сцэнічнае м.

3. Уменне, майстэрства, тонкае веданне справы.

Пеўчае м.

Ваеннае м.

◊

Па ўсіх правілах мастацтва — вельмі ўмела, па-майстэрску.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аму́рны разм. Líebes-; Hérzens-;

аму́рныя спра́вы разм. Hérzensangelegenheit f -, -n; Líebesgeschichte f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

domestic [dəˈmestɪk] adj.

1. дама́шні, ха́тні, сяме́йны

2. уну́траны;

domestic affairs/politics уну́траныя спра́вы;

domestic flights мясцо́выя авіярэ́йсы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

gist [dʒɪst] n. (of) су́тнасць; гало́ўны пункт;

Tell us the gist of the matter. Растлумачце нам сутнасць справы.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

officious [əˈfɪʃəs] adj. надаку́члівы, назо́йлівы; які́ ўмешваецца не ў свае́ спра́вы; які́ імкнецца ўсі́мі кама́ндаваць/дава́ць усі́м пара́ды

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

traipse [treɪps] v. infml хадзі́ць без спра́вы, валэ́ндацца, бадзя́цца без мэ́ты;

traipse over the countryside валацу́жнічаць па вёсках

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дзяло́к, ‑лка, м.

Чалавек, які лоўка вядзе свае справы (пераважна камерцыйныя), не грэбуючы ніякімі сродкамі для дасягнення мэты. Біржавы дзялок. □ — Вабейка — дзялок, ён умее выкручвацца, праўдамі і няпраўдамі прыбраць да рук, што дрэнна ляжыць. Хадкевіч. [Грэйнім] еў свой хлеб, меў уласны прыбытак, меў справы са слуцкімі купцамі, ён лічыўся не абы-якім дзялком... Чарнышэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

су́тнасць ж. Wésen n -s; Charákter [kɑ-] m -s; das Wésentliche (sub);

су́тнасць спра́вы Háuptsache [das Wésen, der Kern] der Sáche;

спасці́гнуць су́тнасць спра́вы der Sáche auf den Grund géhen*, in das Wésen der Sáche éindringen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

насле́днік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Асоба, якая атрымала спадчыну або мае права на яе атрыманне; спадкаемец.

Законны н.

2. перан. Пераемнік, прадаўжальнік якой-н. справы; нашчадак.

Наследнікі лепшых традыцый.

|| ж. насле́дніца, -ы, мн. -ы, -ніц (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

со́вацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак.

1. гл. сунуцца¹.

2. Хадзіць з месца на месца, звычайна без справы; мітусіцца (разм.).

С. з хаты ў хату.

С. з кутка ў куток.

3. Перамяшчацца куды-н.

Лодка соваецца па вадзе.

|| наз. со́ванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)