інкубато́рый

(ад лац. incubare = выседжваць птушанят)

спецыяльны будынак, дзе ўстаноўлены і дзейнічаюць інкубатары.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

аўтапавільён

(ад аўта- + павільён)

лёгкі будынак на аўтобусных прыпынках для кароткачасовага знаходжання пасажыраў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

адэо́н

(гр. odeion)

круглы будынак для выступлення спевакоў і музыкантаў у Стараж. Грэцыі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

dedicate

[ˈdedɪkeɪt]

v.t.

1) прысьвяча́ць (кні́гу, твор)

2) прызнача́ць (па́мяці каго́-чаго́)

3) урачы́ста адкрыва́ць (мост, буды́нак)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Пастанаві́ць ’пабудаваць’ (жытк., Мат. Гом.). У выніку кантамінацыі лексем стан (< stanъ) ’будынак, дом’, паставіць ’будаваць’ (гл.). Больш падрабязна пра стан гл. Лучыц-Федарэц, Лекс. Палесся, 166–169.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

*Рышка, рі́шка ’будынак з печкай для сушкі снапоў’ (ДАБМ). Запазычанне з руск. ри́га ’памяшканне для малацьбы’, ’пуня’, ’адрына’, ’гумно’, якое з фін. riihi ’тс’ (Фасмер, 3, 482).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

construction [kənˈstrʌkʃn] n.

1. будаўні́цтва, будо́ўля;

housing construction жыллёвае будаўні́цтва

2. канстру́кцыя, збудава́нне, буды́нак, пабудо́ва;

a construction site будаўні́чая пляцо́ўка

3. ling. канстру́кцыя

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

трухле́ць несов. тлеть, истлева́ть, трухля́веть; (становиться ветхим) дряхле́ть, ветша́ть;

сало́ма ~ле́е — соло́ма тле́ет (истлева́ет, трухля́веет);

буды́нак ~ле́е — зда́ние дряхле́ет (ветша́ет)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

забудо́ва, ‑ы, ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. забудоўваць — забудаваць.

2. Будынак, які ўзводзіцца забудоўшчыкам. Новыя забудовы ў Грынях падаліся да шашы, выбіліся за раку на выган пад Лавацкі сад. Пташнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

небаскро́б, ‑а, м.

Вельмі высокі шматпавярховы будынак. Гмахі небаскробаў. □ Тут [у Эдмантоне] не было ніводнага небаскроба, большасць дамоў не ўзнімалася вышэй двух паверхаў, некаторыя вуліцы, асабліва на ўскраінах, не былі нават забрукаваны. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)