уце́рці, утру, утрэш, утрэ; утром, утраце; пр. уцёр, уцерла; заг. утры; зак.
1. што. Праціраючы, заставіць якое‑н. рэчыва пранікнуць у скуру і пад. Уцерці мазь. Уцерці пасту.
2. каго-што. Выцерці, абцерці каго‑, што‑н. Адыходзіў мой бацька ў паход, — Слёзы ўцёр мне далоняй гарачаю. Нядзведскі.
•••
Уцерці (падцерці) нос каму — атрымаць верх над кім‑н., паказаць яўную перавагу ў чым‑н.
Уцерці слёзы каму — уцешыць, заспакоіць у горы каго‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Свая́к ‘той, хто знаходзіцца ў сваяцтве з кім-небудзь’, ‘швагер’ (ТСБМ, Нас., Шат., Гарэц., Др.-Падб., Сл. ПЗБ, Варл., Мат. Гом.), своя́к ‘тс’ (ТС), свая́кінь ‘тс’ (Мат. Гом.), ст.-бел. своякъ, сюды ж своя́чка (ТС), свая́кіня (Мат. Гом., Мат. Маг.) ‘сваячка; сястра жонкі’, свая́чына ‘сястра мужа’ (Ян., Мат. Гом.). Укр., рус. своя́к, ст.-рус. своякъ, польск. swojak ‘зямляк’, swak ‘сваяк’, в.-луж., н.-луж. swak, ст.-чэш. svak ‘сваяк’, славац. svák ‘муж цёткі’, серб.-харв. сво̏ја̑к, svȃk ‘муж сястры жонкі’, славен. svák ‘сваяк’, балг. дыял. сва́ко ‘швагер’, ‘пляменнік’. Прасл. *svojakъ ‘суродзіч’. Дэрыват ад прасл. *svojь ‘свой’ з суф. ‑акъ; гл. Фасмер, 3, 584; Трубачоў, История терм., 140 і наст.; у заходнеславянскіх і паўднёваславянскіх формах адбылося сцяжэнне галосных, гл. Сной₁, 621. Шустар-Шэўц (1382–1383) і БЕР (6, 533) рэканструююць прасл. *svakъ аналагічна *svatъ; Шаўр дапускае другаснае *svojak на базе аднаўлення сувязі з *svojь (Шаўр, Etymologie, 45).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ураўнава́ць gléichmachen аддз. vt, áusgleichen* vt, egalisíeren vt; gléichstellen аддз. vt (з чым-н. D), auf die gléiche Stúfe stéllen;
ураўнава́ць у права́х каго-н. з кім-н. j-m die gléichen Réchte éinräumen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
насмяя́цца
1. разм. (уволю пасмяяцца) sich tótlachen, sich kránklachen, sich schíeflachen;
2. (з каго-н., з чаго-н., над кім-н., чым-н.) áuslachen vt; verspótten vt; verhöhnen vt; spötteln vi (über A) (здзекавацца)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
адклі́кнуцца разм.
1. (адказаць) ántworten vi; erwídern vt, sich hören lássen*;
2. (выказаць думку, адносіны) sich äußern (аб кім-н., чым-н. über A);
до́бра [дрэ́нна]
адклі́кнуцца пра каго-н. gut [schlecht] von j-m spréchen*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ábrechnen
1. vt выліча́ць, абліча́ць; адліча́ць; утры́мліваць (грошы)
2. vi разм. разлі́чвацца; зве́сці раху́нкі;
mit j-m ~ паквіта́цца з кім-н.
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Ábschied m -(e)s, -e
1) развіта́нне, расста́нне, ро́стань
2) адста́ўка, звальне́нне;
~ néhmen* (von D) разві́твацца (з кім-н.);
~ gében* звальня́ць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
áufpassen vi быць ува́жлівым;
pass auf! глядзі́!
2) (auf A) сачы́ць, назіра́ць (за кім-н.); быць пі́льным;
passt auf! ува́га!, асцяро́жна!
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
béipflichten vi (j-m in D) згаджа́цца (з кім-н. адносна чаго-н.);
ich pflíchte Íhnen bei я зго́дзен з Ва́мі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
éinleben, sich (in A) зжыва́цца (з чым-н.);
sich in éinem Lánde ~ акліматызава́цца ў краі́не; (mit D) зжыва́цца (з кім-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)