маста́цтва, -а, н.

1. Творчая перадача рэчаіснасці ў мастацкіх вобразах.

Творы мастацтва.

2. Галіна творчай мастацкай дзейнасці.

Выяўленчае м.

Сцэнічнае м.

3. Уменне, майстэрства, тонкае веданне справы.

Пеўчае м.

Ваеннае м.

Па ўсіх правілах мастацтва — вельмі ўмела, па-майстэрску.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аму́рны разм. Lebes-; Hrzens-;

аму́рныя спра́вы разм. Hrzensangelegenheit f -, -n; Lebesgeschichte f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

domestic [dəˈmestɪk] adj.

1. дама́шні, ха́тні, сяме́йны

2. уну́траны;

domestic affairs/politics уну́траныя спра́вы;

domestic flights мясцо́выя авіярэ́йсы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

gist [dʒɪst] n. (of) су́тнасць; гало́ўны пункт;

Tell us the gist of the matter. Растлумачце нам сутнасць справы.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

officious [əˈfɪʃəs] adj. надаку́члівы, назо́йлівы; які́ ўмешваецца не ў свае́ спра́вы; які́ імкнецца ўсі́мі кама́ндаваць/дава́ць усі́м пара́ды

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

traipse [treɪps] v. infml хадзі́ць без спра́вы, валэ́ндацца, бадзя́цца без мэ́ты;

traipse over the countryside валацу́жнічаць па вёсках

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дзяло́к, ‑лка, м.

Чалавек, які лоўка вядзе свае справы (пераважна камерцыйныя), не грэбуючы ніякімі сродкамі для дасягнення мэты. Біржавы дзялок. □ — Вабейка — дзялок, ён умее выкручвацца, праўдамі і няпраўдамі прыбраць да рук, што дрэнна ляжыць. Хадкевіч. [Грэйнім] еў свой хлеб, меў уласны прыбытак, меў справы са слуцкімі купцамі, ён лічыўся не абы-якім дзялком... Чарнышэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

НЕЎМЯША́ННЯ ПРЫ́НЦЫП у міжнародным праве,

адзін з асноўных прынцыпаў, які абавязвае_ кожную дзяржаву не ўмешвацца ў якой-н. форме ў справы інш. дзяржавы, што ўваходзяць у яе ўнутр. кампетэнцыю. Умяшаннем лічацца любыя меры інш. дзяржавы або міжнар. арг-цый, з дапамогай якіх яны спрабуюць перашкаджаць суб’екту міжнар. права вырашаць свае ўнутр. справы. Аднак некат. падзеі, што адбываюцца ў межах тэр. дзяржавы, могуць разглядацца як не маючыя адносін да яе выключнай кампетэнцыі (напр., калі падзеі ствараюць пагрозу міжнар. міру і бяспецы, тады дзеянні ААН або інш. членаў міжнар. супольнасці адносна гэтых падзей не будуць лічыцца парушэннем Н.п.).

Прынцып зафіксаваны ў агульнай форме ў Статуце ААН 1970 (п. 7, арт. 2) і канкрэтызаваны ў міжнар. дакументах, якія закранаюць прыязныя адносіны і супрацоўніцтва паміж дзяржавамі ў адпаведнасці са Статутам ААН: Дэкларацыі аб прынцыпах міжнар. права, Заключным акце нарады па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе Дэкларацыі ААН аб недапушчэнні ўмяшання ва ўнутр. справы дзяржаў, аб ахове іх незалежнасці і суверэнітэту 1965 і інш.

І.М.Таніева.

т. 11, с. 302

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

су́тнасць ж. Wsen n -s; Charkter [kɑ-] m -s; das Wsentliche (sub);

су́тнасць спра́вы Huptsache [das Wsen, der Kern] der Sche;

спасці́гнуць су́тнасць спра́вы der Sche auf den Grund ghen*, in das Wsen der Sche indringen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

насле́днік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Асоба, якая атрымала спадчыну або мае права на яе атрыманне; спадкаемец.

Законны н.

2. перан. Пераемнік, прадаўжальнік якой-н. справы; нашчадак.

Наследнікі лепшых традыцый.

|| ж. насле́дніца, -ы, мн. -ы, -ніц (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)