Verbum

áufführen

1. vt

1) будава́ць, ста́віць

2) ста́віць (на сцэне)

2) прыво́дзіць, цытава́ць

2. ~, sich паво́дзіць сябе́;

sich höflich ~ быць ве́тлівым [даліка́тным]

Band III n -(e)s, -e уст. су́вязь, по́вязь; ако́вы;

◊

áußer Rand und ~ sein быць не ў сабе́, не по́мнячы сябе́

betrágen*

1. vt склада́ць; быць ро́ўным (чаму-н.)

2. ~, sich паво́дзіць сябе́ (gegen A – як-н. у адносінах да каго-н.)

Elemént n -(e)s, -e

1) стыхі́я

2) элеме́нт

3) pl асно́вы (ведаў);

in séinem ~ sein адчува́ць сябе́ ў сваёй стыхі́і

erschlágen* vt забіва́ць;

ich fühle mich wie ~ я адчува́ю сябе́ зусі́м разбі́тым;

ich bin wie ~ я ашало́млены, я збі́ты з то́лку [панталы́ку]

hier adv тут;

~ und da дзе-нідзе́;

von ~ an адсю́ль;

~ behálten* пакіда́ць пры сабе́, не адпуска́ць ад сябе́;

~ bléiben* застава́цца тут

húngern vi галада́ць, быць гало́дным;

mich húngert я хачу́ е́сці;

sich zu Tóde ~ замары́ць сябе́ го́ладам;

sich gesúnd ~ вы́лечыцца гало́днай дые́тай

Rückzieher m -s

1) адмо́ва, адрачэ́нне ад чаго́-н., адыхо́д;

éinen ~ máchen адступа́цца, падава́цца наза́д, адрака́цца

2) уда́р праз сябе́ (футбол)

úmtun* vt

1. накі́нуць на сябе́ (хустку)

2. ~, sich:

sich nach etw. (D) ~ агляда́цца [азіра́цца], шука́ючы (што-н.); даве́двацца (пра што-н.)