невялі́ кі , -ая, -ае.
1. Малы па велічыні і памерах, нязначны па колькасці, нядоўгі (пра час).
Н. пакой.
Невялікая чародка качак.
Н. перапынак.
2. Нязначны па сіле, інтэнсіўнасці, якасці, змесце і пад.
Н. снег .
3. Які не мае вялікага значэння ў грамадстве.
Невялікая пасада.
4. Які нічым не вылучаецца; пасрэдны.
Н. знаўца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ацерушы́ ць , ацерушу́ , ацяру́ шыш, ацяру́ шыць; ацяру́ шаны; зак.
1. каго-што . Абтрэсці, абабіць (ад снегу, пылу і пад. ) з чаго-н.
А. снег з каўняра.
2. што . Памяўшы, аддзяліць (пра зерне, колас).
А. колас.
|| незак. ацяру́ шваць , -аю, -аеш, -ае.
|| звар. ацерушы́ цца , ацерушу́ ся, ацяру́ шышся, ацяру́ шыцца (да 1 знач. ); незак. ацяру́ швацца , -аюся, -аешся, -аецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ссе́ сціся , 1 і 2 ас. не ўжыв. , сся́ дзецца; зак.
1. Выпасці ў выглядзе асадку з раствору.
2. Пра тканіну, матэрыял: стаць карацейшым, збегчыся.
3. Стаць больш шчыльным, цвёрдым.
Снег ссеўся.
4. Вылучыць дробныя цвёрдыя часткі, камкі (пра малако).
Малако сселася.
|| незак. ссяда́ цца , -а́ ецца.
|| наз. ссяда́ нне , -я, н. знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
усы́ паць , -плю, -плеш, -пле; усы́ п; -паны; зак.
1. што і чаго ў што . Сыплючы, змясціць.
У. цукар у шклянку.
2. што . Пакрыць паверхню чаго-н. чым-н. сыпучым, дробным.
Снег усыпаў зямлю.
Зоркі ўсыпалі неба (перан. ).
3. каму . Моцна вылаяць або пабіць каго-н. (разм. ).
|| незак. усыпа́ ць , -а́ ю, -а́ еш, -а́ е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
хма́ ра , -ы, мн. ж.
1. Вялікае, звычайна цёмнае воблака, якое прыносіць дождж, град, снег .
З-за лесу выпаўзала цёмная х.
2. перан. , каго-чаго
Х. камароў.
|| памянш. хма́ рка , -і, Д М мн. ж. знач. ).
|| прым. хма́ равы , -ая, -ае (да 1 знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адру́ знуць , ‑ну, ‑неш, ‑не; пр. адруз, ‑ла; зак.
Разм. Стаць адрузлым. Усё скрозь закіпела: снег адруз, з узгоркаў паімчалі ручаіны. Броўка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
счарава́ ць , ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. , каго-што .
Разм. Зачараваць. Счараваў вяскоўцаў снег : Хоць бы слова, крык ці смех, — Ціха-ціха. Гілевіч .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
zergé hen * vi а́ цца, растава́ ць, распуска́ цца;
Bú tter ~ lá ssen* і́ ць ма́ сла;
zergá ngener Schnee о́ кры снег
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ГУГНІ́ Н (Мікалай Аляксандравіч) (н. 28.11.1946, г. Ноўгарад, Расія),
бел. мастацтвазнавец, педагог, графік. Канд. мастацтвазнаўства (1982). Скончыў маст. -графічны ф-т Віцебскага ун-та (1970) і выкладае ў ім. Даследуе гісторыю і праблемы развіцця бел. кніжнай графікі. Адзін з аўтараў кн. «Гісторыя беларускага мастацтва» (т. 5, 1992), Працуе ў станковай графіцы: каля 70 кніжных знакаў (1966—89), кампазіцыі «Красавік. Ружовы золак» (1970), «Слабада», «Дарога на Лучосу» (абедзве 1988), «Верасень» (1994), «Ранішні снег » (1996) і інш. У творчасці пераважае пленэрны падыход, стрыманасць лінейна-жывапісных рытмаў, някідкія каларыстычныя інтанацыі («Зіма. Богаяўленскі сабор», 1993).
М.Л.Цыбульскі .
т. 5, с. 519
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
закарэ́ ць , ‑эю, ‑эеш, ‑эе; зак.
1. ( 1 і 2 ас. не ўжыв. ) . Засохнуць, зацвярдзець, ператварыцца ў корку. Кроў закарэла. □ Снег , снег . Нагой ступіў, не правальваецца, закарэў пасля адлігі. Калачынскі . Наскочыў мароз — закарэла гразь, умерзла і аж патрэскалася голая зямля. Капыловіч .
2. Пакрыцца засохлай граззю, кроўю і пад.; забрудзіцца. Рана закарэла. Рукі закарэлі ад гразі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)