ацерушы́ ць , ацерушу́ , ацяру́ шыш, ацяру́ шыць; ацяру́ шаны; зак.
1. каго-што . Абтрэсці, абабіць (ад снегу, пылу і пад. ) з чаго-н.
А. снег з каўняра.
2. што . Памяўшы, аддзяліць (пра зерне, колас).
А. колас.
|| незак. ацяру́ шваць , -аю, -аеш, -ае.
|| звар. ацерушы́ цца , ацерушу́ ся, ацяру́ шышся, ацяру́ шыцца (да 1 знач. ); незак. ацяру́ швацца , -аюся, -аешся, -аецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
усы́ паць , -плю, -плеш, -пле; усы́ п; -паны; зак.
1. што і чаго ў што . Сыплючы, змясціць.
У. цукар у шклянку.
2. што . Пакрыць паверхню чаго-н. чым-н. сыпучым, дробным.
Снег усыпаў зямлю.
Зоркі ўсыпалі неба (перан. ).
3. каму . Моцна вылаяць або пабіць каго-н. (разм. ).
|| незак. усыпа́ ць , -а́ ю, -а́ еш, -а́ е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
хма́ ра , -ы, мн. ж.
1. Вялікае, звычайна цёмнае воблака, якое прыносіць дождж, град, снег .
З-за лесу выпаўзала цёмная х.
2. перан. , каго-чаго
Х. камароў.
|| памянш. хма́ рка , -і, Д М мн. ж. знач. ).
|| прым. хма́ равы , -ая, -ае (да 1 знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
імгла́ , -ы́ , ж.
1. Ападкі ў выглядзе вельмі дробных кропелек дажджу, крышталікі інею ў паветры, дробны снег .
Асенняя і.
2. Пялёнка туману, пылу, дыму і пад. ; смуга.
3. перан.
Вочы наліваюцца імглой ад крыўды.
4. Пра невыразнае, незразумелае, забытае.
З імглы ўспамінаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
невялі́ кі , -ая, -ае.
1. Малы па велічыні і памерах, нязначны па колькасці, нядоўгі (пра час).
Н. пакой.
Невялікая чародка качак.
Н. перапынак.
2. Нязначны па сіле, інтэнсіўнасці, якасці, змесце і пад.
Н. снег .
3. Які не мае вялікага значэння ў грамадстве.
Невялікая пасада.
4. Які нічым не вылучаецца; пасрэдны.
Н. знаўца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адру́ знуць , ‑ну, ‑неш, ‑не; пр. адруз, ‑ла; зак.
Разм. Стаць адрузлым. Усё скрозь закіпела: снег адруз, з узгоркаў паімчалі ручаіны. Броўка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
счарава́ ць , ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. , каго-што .
Разм. Зачараваць. Счараваў вяскоўцаў снег : Хоць бы слова, крык ці смех, — Ціха-ціха. Гілевіч .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
zergé hen * vi а́ цца, растава́ ць, распуска́ цца;
Bú tter ~ lá ssen* і́ ць ма́ сла;
zergá ngener Schnee о́ кры снег
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ГУГНІ́ Н (Мікалай Аляксандравіч) (н. 28.11.1946, г. Ноўгарад, Расія),
бел. мастацтвазнавец, педагог, графік. Канд. мастацтвазнаўства (1982). Скончыў маст. -графічны ф-т Віцебскага ун-та (1970) і выкладае ў ім. Даследуе гісторыю і праблемы развіцця бел. кніжнай графікі. Адзін з аўтараў кн. «Гісторыя беларускага мастацтва» (т. 5, 1992), Працуе ў станковай графіцы: каля 70 кніжных знакаў (1966—89), кампазіцыі «Красавік. Ружовы золак» (1970), «Слабада», «Дарога на Лучосу» (абедзве 1988), «Верасень» (1994), «Ранішні снег » (1996) і інш. У творчасці пераважае пленэрны падыход, стрыманасць лінейна-жывапісных рытмаў, някідкія каларыстычныя інтанацыі («Зіма. Богаяўленскі сабор», 1993).
М.Л.Цыбульскі .
т. 5, с. 519
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МЕРАНКО́ Ў (Міхаіл Андрэевіч) (н. 23.8.1936, г. Перавальск Луганскай вобл. , Украіна),
бел. жывапісец. Скончыў Бел. тэатр. -маст. ін-т (1966). З 1973 выкладае ў Бел. АМ . Творам характэрны канкрэтыка адлюстравання, дакладная псіхал. характарыстыка, насычаны каларыт, багацце жывапісных сродкаў, рэаліст. выразнасць у спалучэнні з асэнсаванасцю перажытага. Сярод прац «Год 41» (1966), «Першы снег » (1967), «На абпаленай зямлі» (1968), «Мяжа» (1973), «Дзень нараджэння» (1974), «Трывога» (1976), «Зімовы дзень» (1977), «Зямля старажытнага Полацка» (1979), «Памяць» (1984), «Усенародная клятва» (1987), «1941 г. Бежанцы» (1989), «Жыровічы» (1993), «Мікалай Маркавіч» (1995), «Лазня» (1996), «Ратамка» (1999).
Я.Ф.Шунейка .
М.Меранкоў . Мікалай Маркавіч. 1995.
т. 10, с. 292
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
