мано́метр, ‑а, м.
Прылада для вымярэння ціску вадкасці або газу ў замкнёнай прасторы.
[Ад грэч. manós — рэдкі, не шчыльны і metreō — вымяраю.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
капа́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Р мн. ‑лак; ж.
Разм. Прылада для капання.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
радыёко́мпас, ‑а, м.
Радыёнавігацыйная прылада для вызначэння курсу самалёта ці карабля; аўтаматычны радыёпеленгатар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рознавысо́кі, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае неаднолькавую вышыню. Рознавысокія паралельныя брусы (спартыўная прылада).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спектро́метр, ‑а, м.
Прылада для вымярэння аптычных спектраў з дапамогай фотаэлектрычных прыёмнікаў выпрамянення.
[Ад лац. spectrum — бачнае і грэч. metreō — вымяраю.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
niezbędnik
м. відэлец-лыжка (складная прылада)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
samopiszący
самапішучы;
przyrząd samopiszący — самапішучая прылада
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
КО́ДЭР,
прылада для кадзіравання інфармацыі ў адпаведнасці з выбраным кодам. Адрозніваюць К. крыніцы (пераўтварае паведамленне ў дыскрэтны сігнал ці сукупнасць такіх сігналаў) і К. канала (узгадняе форму дыскрэтнага сігналу з дадзеным каналам сувязі, напр., для змяншэння лішкавасці паведамлення, забеспячэння перашкодаўстойлівасці і найб. скорасці перадачы). К. сістэм каляровага тэлебачання — прылада для фарміравання сігналаў яркасці і колерападзеленых сігналаў (поўнага відэасігналу ў дадзенай сістэме тэлебачання) з сігналаў асн. колераў. Прылада для дэкадзіравання наз. дэкодэрам.
А.П.Ткачэнка.
т. 8, с. 375
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПЛАЦІНАТРО́Н [ад грэч. platynō раблю шырэй, пашыраю + (элек)трон],
электравакуумная прылада магнетроннага тыпу (прылада адваротнай хвалі) для шырокапалоснага ўзмацнення і генерыравання электрамагнітных хваль звышвысокай частаты. Выкарыстоўваецца ў перадавальных прыстасаваннях радыёлакацыйных станцый, сістэм сувязі, навігацыі, тэлеметрыі і інш.
т. 12, с. 419
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
сашчэ́пка, -і, ДМ -пцы, мн. -і, -пак, ж.
1. Прылада для сашчэплівання папер.
2. Прыстасаванне, з дапамогай якога счапляюць што-н. (спец.).
Вагонныя сашчэпкі.
|| прым. сашчэ́пачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)