наме́раць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.
1. Адмераць у якой‑н. колькасці. Намераць зямлі. Намераць матэрыі. Намераць жыта.
2. Мераючы, вызначыць колькасць чаго‑н. Намераць дзесяць кіламетраў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
падсе́яць, ‑сею, ‑сееш, ‑сее; зак., што і чаго.
1. Пасеяць дадаткова. Падсеяць жыта. Падсеяць гароху.
2. Пасеяць (траву і пад.) паміж усходамі збожжавых. Падсеяць канюшыну па пшаніцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
патраі́ць, ‑траю, ‑троіш, ‑троіць; зак., што.
Спец. Тройчы ўзараць. Ухадзіўся з работаю дзядзька Марцін. Яшчэ на тым тыдні скончыў сеяць грэчку. Патраіў і папар пад жыта. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ускарпа́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Разм. Ускапаць, узрыхліць. [Бадытчык:] — Дагавор.., але ж ён, гэты дагавор, сам не арэ. Пакуль малацьба, то я на жыта трошкі ўскарпаю. Лобан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Аржы́ська, іржы́ска, ржы́ска ’зжатае поле жыта’ (ДАБМ к. 270; Смул., 176; Смулкова, SOr, 1969, 1, 71). З польск. rżyśko ’тс’ (улічваючы геаграфічнае пашырэнне на Захадзе і суфіксацыю).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
змало́ць сов. смоло́ть; измоло́ть; (всё, многое — ещё) перемоло́ть; помоло́ть;
з. ко́фе — смоло́ть ко́фе;
жы́та ўжо ~ло́лі — рожь уже́ измоло́ли
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
памало́ць сов.
1. (всё, многое) перемоло́ть, смоло́ть;
п. усё жы́та — перемоло́ть (смоло́ть) всю рожь;
2. (нек-рое время) помоло́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
накалаці́ць сов., разг.
1. натрясти́;
н. я́блыкаў — натрясти́ я́блок;
2. намолоти́ть;
н. жы́та — намолоти́ть ржи;
3. (приготовить болтанием) наболта́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сцерабі́ць сов.
1. искроши́ть;
мы́шы сцерабі́лі ўсё жы́та ў гумне́ — мы́ши искроши́ли всю рожь в гумне́;
2. съесть, уплести́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ІЛЬІНО́Ў (Анатоль Уладзіміравіч) (н. 30.12.1935, г. Віцебск),
бел. графік. Скончыў Маскоўскі паліграф. ін-т (1965). Тэматыка твораў — пейзажы Беларусі. Працуе ў тэхніках лінарыту (серыі «Веснавыя паводкі», 1973; «Лепельшчына», 1975; «Поры года», 1978; «Бярэзінскі запаведнік», 1980; «Песні палёў», 1982; «Мой горад», 1983; «Зімовыя карункі», 1985; «Мой родны кут», 1993; асобныя аркушы: «Жыта каласуе», 1970; «Месячная ноч», 1974; «Калядная ноч», 1990, «Вечнасць» і «Восеньская мелодыя», абодва 1995), акварэлі. Выразная графічная мова твораў прасякнута лірызмам і эмацыянальным светаўспрыманнем.
В.В.Шамшур.
т. 7, с. 200
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)