прырва́цца, ‑рвуся, ‑рвешся, ‑рвецца; ‑рвёмся, ‑рвяцеся; зак.

Разм. Дабрацца, дапасці да чаго‑н. вельмі жаданага. Прырвацца да яды. □ Ды і як жа ехаць, калі пад нагамі ды вакол такая зямля багатая, сібірская! Рады былі мы, што да яе прырваліся, дык ужо не хацелі з яе сыходзіць. Галавач. Аралі — хто дзе як прырваўся, і ўдоўж і ўпоперак. Лобан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падаві́цца, ‑даўлюся, ‑давішся, ‑давіцца; зак., чым і без дап.

Задыхнуцца ад чаго‑н., што засела, затрымалася ў горле. Падавіцца яблыкам. Падавіцца рыбнай кветкай. □ [Аленка:] — Куры тут. Стаміўся ж. — Угу, — падавіўся зацяжкай Міхась і закашляўся. — Затое давёў машыну да ладу. Можна ехаць спакойна. Б. Стральцоў. / у лаянк. ужыв. — Падавіся ты гэтым сваім ордэрам, — зусім спакойна, без злосці сказала Марына. Шахавец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ука́тывать​II несов. (к укати́ть)

1. (угонять, катя) каці́ць; (выкачивать) выко́чваць; (откачивать) адко́чваць; (куда-л.) зако́чваць;

2. (уезжать) разг. е́хаць; (выезжать) выязджа́ць; (отъезжать) ад’язджа́ць; (куда-л.) заязджа́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перакладны́ I уст.

1. прил. перекладно́й;

2. в знач. сущ. чаще мн. перекладны́е;

е́хаць на ~ны́х — е́хать на перекладны́х

перакладны́ II (о литературе и т.п.) переводно́й;

п. рама́н — переводно́й рома́н

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аб’е́зд м.

1. (дзеянне) Herúmfahren n -s; Beréisen n -s;

2. (месца на дарозе) Úmleitung f -, -en, Úmweg m -(e)s, -e;

е́хаць у аб’е́зд éinen Úmweg máchen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

sygnał, ~u

sygna|ł

м. сігнал;

~ł alarmowy — сігнал трывогі;

jechać na ~le — ехаць з сірэнай

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

tranzyt, ~u

м. транзіт;

tranzyt bezcłowy — бяспошлінны транзіт;

jechać ~em przez Węgry — ехаць транзітам праз Венгрыю

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

motor

[ˈmoʊtər]

1.

n.

1) рухаві́к -а́ m., мато́р -а m.

2) аўтамабі́ль -я m.

2.

adj.

мато́рны (пра ло́дку); ру́хальны (пра нэ́рв, му́скул)

3.

v.

е́хаць аўтамабі́лем

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

úmfahren* I

1. vt нае́хаць (на каго-н.), збіць з ног

2. vi (s) е́хаць у аб’е́зд (кружным шляхам)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

або́чына, ‑ы, ж.

Бакавая частка дарогі. Ляжаць маўкліва на абочынах Бязногія грузавікі. Панчанка. Нявада ішоў абочынай гасцінца, адкуль увесь снег змяло ў прыдарожныя лагчыны. Чорны. // Ускраіна чаго‑н. (лесу, поля і пад.). Абочына паляны, а Васіль ужо думаў аб тым, што прыйдзецца ехаць, не ўбачыўшы Антося, і раптам на абочыне луга за кустом лазняку заўважыў уваткнутую ў зямлю касу. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)