ёршII (род. ярша́) м., разг. (смесь водки с пивом или вином) ёрш
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
леўI (род. ільва́, (после гласных) льва́) м., прям., перен. лев;
○ марскі́ л. — зоол. морско́й лев
леўII (род. ле́ва) м. (денежная единица) лев
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прабо́йм.
1.род. прабо́ю спец. (действие) пробо́й;
п. дыэле́ктрыка — пробо́й диэле́ктрика;
2.род. прабо́я пробо́й, скоба́ж.;
п. для замка́ — пробо́й для замка́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
lime
I[laɪm]1.
n.
ва́пна f.
2.
v.t.
1) вапнава́ць
2) цэмэнтава́ць
II[laɪm]
n.
лайм -а m. (род лімо́на)
III[laɪm]
n.
лі́па f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
айма́к
(манг. ajmak)
1) род, племя ў манголаў і цюркскіх народаў;
2) буйная адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Манголіі;
3) мясцовая назва раёна ў Бураціі і на Алтаі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Не́кства, род. скл. не́ксці, зборн. ’яўрэйства, рэдка — пра татар і цыганоў’ (Нік., Оч.). Утворана пры дапамозе суфікса ‑ств‑ ад *нексць ’нехрысць’, што ў сваю чаргу ад не і ксціць ’хрысціць’ (гл.), коціцца ’хрысціцца’ (Нас.), параўн. серб.-харв.не̏крст ’нехрысць’, зборн. ’нехрысці’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Бру́чка (шмат іншых назв., гл. ДАБМ, № 276), бру́ква. Рус.брю́ква, бру́ква, укр.бру́ква, польск.brukiew, чэш.brukev. Зыходнае, магчыма, *bruky (род. *brukъve). Запазычанне з н.-ням.wrûke (Wrûke, Brucke). Брукнер, 42; Праабражэнскі, 1, 48–49; Фасмер, 1, 224; Махэк₂, 69.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
са́лоIср. (жир) тлушч, род. тлу́шчу м.; (свиное) са́ла, -ла ср.; (нутряное, свиное) здор, род. здо́ру м.; (баранье, говяжье) лой, род. ло́ю м.; (гусиное) шма́лец, -льцу м.; (жидкое, топлёное) тук, род. ту́ку м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
тракт
1.(дорога) тракт, род. тра́кту м., шлях, род. шля́ху м.; гасці́нец, -нца ж.;
2.(направление, маршрут) спец. тракт, род. тра́кту м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
АНЦЫ́ЛУС, чашачка,
шароўка (Ancylus),
род прэснаводных лёгачных малюскаў класа бруханогіх з сям. катушак. 3—4 віды. Найб. вядомы анцылусы рачны (A. fluviatilis). Пашыраны ў рэках Еўропы, Паўн. Афрыкі, Эфіопіі і Пярэдняй Азіі. На Беларусі трапляецца рэдка ў прыбярэжнай зоне рэк і некаторых азёраў (Нарач, Дрывяты) сярод зараснікаў водных раслін.
Цела ўкрыта шапачкападобнай з невысокай верхавінкай ракавінай (даўж. 5, выш. 4 мм). Мантыйная поласць рэдукаваная, ніжні край мантыі мае лопасцепадобны выраст, які функцыянуе як другасная шчэлепа (для анцылуса характэрна вяртанне ад лёгачнага паветр. дыхання да воднага). Орган зроку каля асновы шчупальцаў. Корміцца водарасцямі, зялёнымі часткамі водных раслін. Удзельнічае ў біял. ачышчэнні вадаёмаў. Да роду анцылуса адносілі і анцылуса азёрнага (A. lacustris), які зараз вылучаны ў асобны род Acroloxus.