Verbum

úntergeordnet a

1) (D) падпара́дкаваны, паднача́лены (каму-н.)

2) другара́дны, пабо́чны (пра значэнне)

3) грам. падпара́дкаваны

únterordnen

1. vt (D) падпарадко́ўваць (каго-н., што-н., каму-н., чаму-н.)

2. ~, sich падпарадко́ўвацца

verábreichen vt дава́ць (лякарства і г.д.);

j-m eins ~ разм. даць каму́-н. апляву́ху [по́ўху]; гл. verabfolgen

vórbilden vt рабі́ць [ствара́ць] нагля́дны ўзо́р (чаго-н.)

2) падрыхтава́ць (каго-н.), дава́ць першапачатко́вую адука́цыю (каму-н.)

zúbilligen vt

1) дава́ць зго́ду, дазва́ляць, прызнава́ць

2) (j-m etw.) прысуджа́ць (каму-н., што-н.)

zúgetan a адда́дзены, адда́ны, прыхі́льны;

j-m von Hérzen ~ sein быць адда́ным каму́-н. усёй душо́й

zupáss, zupásse:

~ kómmen* прыхо́дзіць у са́мую пару́;

j-m etw. ~ máchen дагадзі́ць каму́-н. чым-н.

zústecken vt

1) зако́лваць (што-н. шпількай і г.д.)

2) (D) падсо́ўваць (каму-н. што-н.)

zúwerfen* vt

1) (D) кі́даць (каму-н. што-н.)

2) зачыні́ць (дзверы)

3) закі́дваць, засыпа́ць (роў)