[ад ням. J. Fraunhofer = прозвішча ням. фізіка (1787—1826)];
ф-ы лініі — цёмныя лініі ў спектрыСонца, выкліканыя паглынаннем святла пэўных даўжынь хваляў атмасферай Сонца, а некаторых — атмасферай Зямлі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
саля́рый
(лац. solarium, ад sol = сонца)
пляцоўка, абсталяваная для прыняцця сонечных ваннаў (параўн.аэрарый).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
сляпі́цца erblínden vi (s);
во́чы сляпі́ліся ад я́ркіх про́мняў со́нца die gréllen Sónnenstrahlen bléndeten die Áugen [stáchen in die Áugen]
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Höhensonnef -
1) го́рнае со́нца
2) -, -n кварцавая лямпа з ультрафіялетавым выпраменьваннем
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
саляры́метр
(ад лац. solaris = сонечны + -метр)
прыбор для вымярэння прамяністай энергіі Сонца.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
спектрагеліёграф
(ад спектр + геліёграф)
спектрограф для фатаграфавання Сонца ў монахраматычных участках прамянёў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
залаці́цьнесов., в разн. знач. золоти́ть;
з. лы́жкі — золоти́ть ло́жки;
со́нца зало́ціць лес — со́лнце золоти́т лес
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пяку́чы
1. жгу́чий, паля́щий;
~чыя прамяні́со́нца — паля́щие лучи́ со́лнца;
2. жгу́чий;
п. боль — жгу́чая боль
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
А́ПЕКС (ад лац. apex вяршыня) у астраноміі, пункт нябеснай сферы, у напрамку да якога перамяшчаецца нябеснае цела ў сваім руху адносна навакольных зорак. Залежыць ад выбару зорак, адносна якіх вызначаецца рух. Апекс гадавога руху Зямлі вакол Сонца знаходзіцца ў плоскасці экліптыкі пад вуглом, роўным амаль 90° да напрамку Зямля—Сонца, і перамяшчаецца, замыкаючы за год круг. Апекс руху Сонечнай сістэмы адносна бліжэйшых зорак знаходзіцца ў сузор’і Геркулеса. Процілеглы апексу пункт — антыапекс. Апексам наз. таксама пункт арбіты ШСЗ, найб. аддалены на Пн ад плоскасці зямнога экватара.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ГЕЛІЁГРАФ (ад гелія... + ...граф),
1) у метэаралогіі самапісная прылада для рэгістрацыі працягласці сонечнага ззяння. У аснове канструкцыі геліёграфа Кэмпбела—Стокса нерухомы шкляны шар. Ён служыць лінзай і збірае сонечныя промні, якія прапальваюць кардонную стужку, падзеленую на адпаведныя гадзіне і яе часткам адрэзкі. Па даўжыні прапаленай «зайчыкам» (які на працягу дня перамяшчаецца па стужцы) лініі падлічваецца час, калі свяціла Сонца. Існуюць і інш. сістэмы геліёграфа, у т. л. з фатаграфічнай рэгістрацыяй. Як геліёграф могуць выкарыстоўвацца актынографы.
2) У астраноміі тэлескоп, прыстасаваны для фатаграфавання Сонца.
