Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
распаўсю́джаны (weit)verbréitet; разм. in Schwung sein;
гэ́ты вы́раз ве́льмі распаўсю́джаны diese Rédewendung ist in Schwung
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
штампава́ны
1.прич., в разн. знач. штампо́ванный; см. штампава́ць;
2.прил. штампо́ванный;
~ныя вы́рабы — штампо́ванные изде́лия;
ш. вы́раз — штампо́ванное выраже́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
фразе́р
(фр. phraseur, ад гр. phrasis = выраз)
чалавек, які любіць гаварыць напышлівыя фразы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
áuwei!, áuweia!intфам. а-ёй! (як выраз здзіўлення або перапуду)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Léichenbittermienef -, -n разм.вы́раз тва́ру як на хаўту́рах, журбо́тны твар
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
säuerlicha
1) кіслава́ты
2) кі́слы (пра выраз твару і г.д.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
пры́казка, -і, ДМ -зцы, мн. -і, -зак, ж.
1. Кароткае народнае выслоўе павучальнага зместу; народны афарызм.
Стаць прыказкай (пра каго-, што-н., што стала агульнавядомым з якога-н. боку).
2. Прыгаворка, зачын казкі.
Гэта п., а казка наперадзе.
|| прым.пры́казкавы, -ая, -ае (да 1 знач.).
П. выраз.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
КАНО́СА (Canossa),
замак у Паўн. Італіі, за 18 км на ПдЗ ад г. Рэджа-нель-Эмілія, пабудаваны ў 10 ст. Тут у студз. 1077 адбылася значная падзея ў гісторыі барацьбы за інвестытуру. Адлучаны ад каталіцкай царквы і пазбаўлены прастола імператар «Свяшчэннай Рым. імперыі» Генрых IV (гл. ў арт.Генрых, герм. правіцелі) у рыззі і босы 3 дні прасіў тут даравання і літасці ў свайго праціўніка рым. папы Грыгорыя VII. З таго часу выраз «ісці ў К.» азначае згоду на зневажальную капітуляцыю.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛЕКСЕ́МА (ад грэч. lexis слова, выраз),
адзінка лексічнага ўзроўню мовы, яго лексікі. Вылучаецца разам з інш. абстрактнымі адзінкамі мовы (фанема, марфема, семема, графема). Уяўляе сабой сукупнасць форм і значэнняў, што ўласцівы аднаму і таму ж слову ва ўсіх яго ўжываннях і рэалізацыях. Напр., усе формы слова «мова» («мову», «мовам» і інш.) і розныя значэнні гэтых форм у розных спалучэннях: «беларуская мова», «мова твора», «мёртвая мова» і інш. — тоесныя як прадстаўнікі лексемы «мова».