ду́ля ж.

1. (груша) Sómmerbirne f -, -n;

спе́лыя ду́лі réife Sómmerbirnen;

2. разм. груб. (фіга) Féige f -, -n;

паказа́ць ду́лю каму-н. j-m éine lánge Náse dréhen; j-n leer áusgehen lássen*;

◊

ду́лю з’е́сці nichts bekommen*; mit léeren Händen dástehen*, leer áusgehen*;

паказа́ць ду́лю ў кішэ́ні die Faust in der Tásche bállen (каму-н. auf A)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

надуры́ць разм. verwírren vt; írremachen аддз. vt; aus dem Konzépt bríngen*;

◊

надуры́ць каму-н. галаву́ j-m den Kopf verdréhen; j-n aus dem Konzépt bríngen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ве́шацца

1. (канчаць жыццё) sich erhängen, sich áufhängen;

2.:

ве́шацца каму-н. на шы́ю разм. sich j-m аn den Hals wérfen*, sich j-m áufdrängen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зубо́к м.

1. Zähnchen n -s, -;

◊

папа́сці каму-н на зубо́к das Ópfer von j-s Gespött [Schikáne] wérden;

2. (часнаку) Knóblauchzehe f -, -n;

3. гл. зубец

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

мат​I м. matt;

шах і мат! Schach und matt!;

паста́віць мат каму-н. j-n matt sétzen;

мат у тры хады́ matt in drei Zügen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пе́рац м. с.-г. Pféffer m -s; кул. Páprika m -s i f -, -s (чырвоны);

◊

даць пе́рцу каму-н. ≅ j-m éinheizen, j-m Zúnder gében*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ахво́чы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Які выказвае ахвоту, жаданне на што‑н., да чаго‑н. і пад. Малодшы Марцін да гаспадаркі не быў ахвочы. Карпюк. Каму з вас не цікава І хто з вас не ахвочы Прылегчы спаць на травы Пад зорны полаг ночы. Аўрамчык.

2. Руплівы, старанны. Валя Арэшка была чалавек пакладзісты, ахвочы. Скрыган.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аб’е́сці, аб’ем, аб’ясі аб’есць; аб’ядзім, аб’ясце, аб’ядуць; заг. аб’еш; зак., каго-што.

1. Абкусаць, абгрызці што‑н. Вусень аб’еў капусту.

2. Разм. Многа ці часта едучы, прычыніць страту каму‑н. [Хадкевіч:] — Яна [Галя] нас не аб’есць... А без яе будзе зусім пуста ў хаце. Васілевіч.

•••

Вушы аб’есці; з вушамі аб’есці — пра ўтрыманне каго‑н. пражэрлівага, але малакарыснага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наўздзі́ў, прысл. і прыназ.

1. прысл. На дзіва; надзвычайна. Трава.. [на лузе] была балотная, наўздзіў рослая, густая. Сачанка. Раніца настала наўздзіў спакойная і прыгожая. Дуброўскі. Адзенне на ўсіх [людзях] было наўздзіў абшарпанае, заношанае. Лынькоў.

2. прыназ. з Д. Спалучэнне з прыназоўнікам «наўздзіў» выражае аб’ектныя адносіны: на дзіва каму‑, чаму‑н. Бацька.. зусім нечакана, наўздзіў суседзям захапіўся вудамі. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нява́жны, ‑ая, ‑ае.

1. Які не мае, вялікага значэння; малазначны. Многа каму здавалася тое, што.. [танкісты] робяць цяпер, няважным, амаль непатрэбным. Мележ.

2. Не зусім добры; дрэнны. Няважны настрой. □ Часамі Лабановічу здавалася, што школа адстае, што вынікі дасягнуты нязначныя, і што, наогул, ён няважны настаўнік. Колас. Няважныя, зусім благія справы. Без вестак палкаводзец не ваяка. Глебка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)