oblige

[əˈblaɪdʒ]

v.

1) абавя́зваць; змуша́ць

to be obliged — быць абавя́заным каму́-н.

much obliged! — ве́льмі ўдзя́чны вам; шчы́ра дзя́кую

2) рабі́ць паслу́гу, ла́ску або́ прые́мнасьць

She obliged us with song — Яна́ зрабіла нам прые́мнасьць і засьпява́ла пе́сьню

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

beschéiden* II vt

1) інфармава́ць, паведамля́ць (рашэнне)

2):

(j-m) ~ паэт. надава́ць (каму-н. што-н.); дарава́ць, дары́ць, дава́ць (каму-н. што-н.);

jédem séinen Teil ~ выдзяля́ць ко́жнаму яго́ ча́стку

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ду́ля ж.

1. (груша) Sómmerbirne f -, -n;

спе́лыя ду́лі réife Sómmerbirnen;

2. разм. груб. (фіга) Féige f -, -n;

паказа́ць ду́лю каму-н. j-m éine lánge Náse dréhen; j-n leer áusgehen lássen*;

◊

ду́лю з’е́сці nichts bekommen*; mit léeren Händen dástehen*, leer áusgehen*;

паказа́ць ду́лю ў кішэ́ні die Faust in der Tásche bállen (каму-н. auf A)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зубо́к м.

1. Zähnchen n -s, -;

◊

папа́сці каму-н на зубо́к das Ópfer von j-s Gespött [Schikáne] wérden;

2. (часнаку) Knóblauchzehe f -, -n;

3. гл. зубец

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

надуры́ць разм. verwírren vt; írremachen аддз. vt; aus dem Konzépt bríngen*;

◊

надуры́ць каму-н. галаву́ j-m den Kopf verdréhen; j-n aus dem Konzépt bríngen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пе́рац м. с.-г. Pféffer m -s; кул. Páprika m -s i f -, -s (чырвоны);

◊

даць пе́рцу каму-н. ≅ j-m éinheizen, j-m Zúnder gében*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ве́шацца

1. (канчаць жыццё) sich erhängen, sich áufhängen;

2.:

ве́шацца каму-н. на шы́ю разм. sich j-m аn den Hals wérfen*, sich j-m áufdrängen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

мат​I м. matt;

шах і мат! Schach und matt!;

паста́віць мат каму-н. j-n matt sétzen;

мат у тры хады́ matt in drei Zügen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ахво́чы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Які выказвае ахвоту, жаданне на што‑н., да чаго‑н. і пад. Малодшы Марцін да гаспадаркі не быў ахвочы. Карпюк. Каму з вас не цікава І хто з вас не ахвочы Прылегчы спаць на травы Пад зорны полаг ночы. Аўрамчык.

2. Руплівы, старанны. Валя Арэшка была чалавек пакладзісты, ахвочы. Скрыган.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аб’е́сці, аб’ем, аб’ясі аб’есць; аб’ядзім, аб’ясце, аб’ядуць; заг. аб’еш; зак., каго-што.

1. Абкусаць, абгрызці што‑н. Вусень аб’еў капусту.

2. Разм. Многа ці часта едучы, прычыніць страту каму‑н. [Хадкевіч:] — Яна [Галя] нас не аб’есць... А без яе будзе зусім пуста ў хаце. Васілевіч.

•••

Вушы аб’есці; з вушамі аб’есці — пра ўтрыманне каго‑н. пражэрлівага, але малакарыснага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)