рутэ́ній, ‑ю, м.
Хімічны элемент — шэры, лёгкі, тугаплаўкі метал плацінавай групы, з якога вырабляюцца валаскі для лямп напальвання.
[Ад лац. ruthenus — рускі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сама́рый, ‑ю, м.
Хімічны элемент трэцяй групы перыядычнай сістэмы элементаў Д.І. Мендзялеева, злучэнні якога ўжываюцца, напрыклад, у святлатэхніцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стро́нцый, ‑ю, м.
Хімічны элемент, лёгкі серабрыста-белы метал, радыеактыўныя ізатопы якога выкарыстоўваюцца ў тэхніцы і лабараторных работах.
[Лац. strontium.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
хема..., хемі...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае словам: «хімія», «хімічны», напрыклад: хемасінтэз, хематрапізм, хемілюмінесцэнцыя.
[Ад грэч. chēmeia.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
электро́ліз, ‑у, м.
Спец. Хімічны працэс разлажэння рэчыва на састаўныя часткі пры праходжанні праз яго раствор электрычнага току.
[Ад слова электра... і грэч. lýsis — распад.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ядахіміка́т, ‑у, М ‑каце, м.
Хімічны прэпарат, які прымяняецца для барацьбы са шкоднікамі сельскай гаспадаркі. Апрацоўка пасеваў ядахімікатамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сурма́, -ы́, ж.
1. Хімічны элемент, серабрыста-белы метал, які ўжываецца ў розных сплавах у тэхніцы, у друкарскай справе і пад.
2. Фарба для чарнення валасоў, броваў і пад. (уст.).
|| прым. сурмя́ны, -ая, -ае.
Сурмяныя руды.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ВА́ДКАСНАЯ ХРАМАТАГРА́ФІЯ,
фізічна-хімічны метад аналізу і раздзялення сумесяў, дзе рухомая фаза — вадкасць; від храматаграфіі. Выкарыстоўваюць у хіміі, біялогіі, біяхіміі, медыцыне, парфумерыі, харч. прам-сці, крыміналістыцы.
т. 3, с. 438
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
лі́тый, ‑ю, м.
Хімічны элемент, мяккі, вельмі лёгкі шчолачны метал серабрыста-белага колеру, які выкарыстоўваецца пераважна ў ядзернай энергетыцы.
[Ад грэч. lithios — каменны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
герма́ній, ‑ю, м.
Хімічны элемент, цвёрдае рэчыва шэра-белага колеру з металічным бляскам, адзін з найбольш каштоўных паўправадніковых матэрыялаў.
[Лац. germanium.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)