2. (1 і 2 ас.адз. звычайна не ўжыв.). Быць, знаходзіцца дзе-н., звычайна ў цеснаце.
Каля парога таўкліся людзі.
3. Увіхацца дзе-н., каля чаго-н. (разм.).
Увесь дзень т. на кухні.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
галамо́рфны
(ад гр. holos = увесь + -морфны)
г-ая функцыя — функцыя, якая можа быць прадстаўлена на пэўным участку плоскасці радам ступеней.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
whole2[həʊl]adj.
1.уве́сь, цэ́лы;
the whole dayуве́сь дзень
2. цэ́лы; непашко́джаны;
whole milk неразве́дзенае малако́
♦
the whole lot (of)infml мно́ства, ку́ча (чаго-н.);
go the whole hog даво́дзіць да канца́; ісці́ на ўсё;
swallow smth. whole згадзі́цца з чым-н. не ду́маючы; прыня́ць што-н. на ве́ру
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
furniture
[ˈfɜ:rnɪtʃər]
n.
1) мэ́бля f.
2) абсталява́ньне n.
3) уве́сь інвэнта́р -а́m.
4) зьме́сьціва n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
абрасі́цца, ‑рашуся, ‑росішся, ‑росіцца.
Абмачыцца расой, змокнуць ад расы. Ішоў Алёшка праз мокры гушчар; увесь абрасіўся і дрыжаў ад холаду.Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
напралёт, прысл.
Без перарыву, увесь час. Гаварылі ноч усю напралёт.Танк.[Харытон] ночы напралёт праседжваў над шытвом, усё стараўся больш зарабіць.Місько.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прастраля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; зак.
1.што. Праверыць (новае ружжо) у стральбе, выстраламі.
2. Правесці некаторы час страляючы. Прастраляць увесь дзень.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прахлі́паць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Хліпаць некаторы час. Галя на вяселле не пайшла. Увесь той дзень яна прахліпала ў падушку.Сабаленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДЭРМАТО́ЗЫ [ад дэрма + ...оз(ы)],
прыроджаныя і набытыя паталаг. працэсы ў скуры і яе прыдатках (валасах, пазногцях). Вядома каля 2000 Д. Выклікаюцца экзагеннымі (хім., фіз., біял.) і эндагеннымі (ачаговыя інфекцыі, агульныя інфекц. хваробы, інтаксікацыі) прычынамі, парушэннямі абмену рэчываў, функцыі залоз унутр. сакрэцыі, крова- і лімфазвароту, пашкоджаннем нерв. сістэмы, нястачай вітамінаў. Прыроджаныя Д. бываюць пры інтаксікацыях, інфекцыях, парушэннях кровазвароту плода ва ўлонні маці. Д. пашкоджваюць увесь арганізм або асобныя органы і сістэмы. Лячэнне агульнае (прычыннае) і мясцовае (сімптаматычнае). Гл. таксама Высыпка.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПАНДЭМІ́Я (ад грэч. pandēmia увесь народ),
катэгорыя інтэнсіўнасці эпідэмічнага працэсу, калі інфекц. хвароба пашырана сярод насельніцтва краіны, некалькіх краін ці кантынентаў. Ступень пашыранасці інфекц. хвароб абумоўлена ўспрымальнасцю чалавека да інфекцый, частатой зменлівасці ўзбуджальніка (напр., вірус грыпу), шляхамі перадачы інфекцыі (часцей узнікаюць П. інфекц. хвароб, што перадаюцца паветрана-кропельным шляхам), войнамі, эміграцыяй і інш. Апісаны П. чумы, халеры, грыпу, малярыі і інш. З сярэдзіны 20 ст. П. адсутнічаюць (за выключэннем грыпу). Гл. таксама Эпідэмія.