1. Тое, што і веліч (у 2 знач.); важнасць, значнасць. Вялікасць працы і барацьбы. □ У вусах цяпер і знаку няма той вялікасці, якую яны калісь надавалі чалавеку.Сабаленка.
2.Тытул. Яго імператарская вялікасць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тытулава́ны, ‑ая, ‑ае.
1.Дзеепрым.зал.пр.ад тытулаваць.
2.узнач.прым. Які мае тытул (у 1 знач.). Тытулаваная асоба. □ Самымі буйнымі ўладальнікамі маёнткаў пераважна былі прыгоннікі з ліку тытулаванага польскага і рускага дваранства.Ларчанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мурза́
(тат. myrza, ад перс. mīrza)
тытул татарскай феадальнай знаці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
шэвалье́
(фр. chevalier = рыцар, кавалер)
дваранскі тытул у феадальнай Францыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
шэйх-уль-ісла́м
(ар. šejchul-islām)
тытул галавы мусульманскага дваранства.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
esquire[ɪˈskwaɪə]n. эсква́йр (тытул ветлівасці ў Англіі, які дадаецца да прозвішча пры адсутнасці іншага тытула, асабліва ў афіцыйных лістах і дакументах: Peter Jones, Esq.)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Highness
[ˈhaɪnəs]
n.
высо́касьць (ты́тул) f.
Your Highness — Ва́шая Высо́касьць
His Royal Highness — Яго́ная Карале́ўская Высо́касьць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
МАРКІ́З (франц. marquis, ісп. marqués),
1) у раннесярэдневяковай імперыі Каралінгаў тое, што маркграф.
2) У сярэдневяковых Францыі і Італіі (з 10 ст.) буйны феадал, які паводле тагачаснай іерархіі знаходзіўся паміж герцагам і графам.
3) Спадчынны дваранскі тытул (паміж князем і графам) у Францыі, Іспаніі, Італіі.