Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
габо́й, ‑я, м.
Духавы драўляны музычны інструмент, па вышыні гуку сярэдні паміж кларнетам і флейтай.
[Іт. oboe.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
валто́рна, ‑ы, ж.
Медны духавы музычны інструмент у выглядзе спіральна сагнутай трубы з шырокім раструбам.
[Ад ням. Waldhorn — паляўнічы рог.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
до́мбра, ‑ы ідамбра́, ‑ы, ж.
Казахскі народны струнны музычны інструмент з корпусам акруглай формы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
до́мра, ‑ы, ж.
Рускі народны шчыпковы музычны інструмент з трыма-чатырма струнамі, падобны на мандаліну.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Віёла ’смычковы чатырохструнны музычны інструмент, альт, заходнееўрапейскі шасціструнны музычны інструмент XIV–XVII стст. шырокага дыяпазону’ (БРС, КТС). Запазычана, відаць, з польскай мовы; параўн. польск.wiola ’тс’ < іт.viola, якое ўтварылася з іт. гукапераймальнага *viu (Шанскі, 1, В, 102).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Bagatéllef -, -n
1) дро́бязь
2) невялі́кі музы́чны твор
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
bombardon
[,bɑ:mˈbɑ:rdən]
n.
бамбардо́н -у m. (музы́чны духавы́ інструмэ́нт)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
psaltery
[ˈsɔltəri]
n., pl. -teries
гу́сьлі pl. (музы́чны інструмэ́нт)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Су́рла, сурло́ ’мурло, морда, тоўсты твар’ (Юрч., Юрч. Сін.). Параўн. рус.дыял.су́рла ’твар’, серб.су̑рла ’хобат; рыла (свінні)’ (Вук), харв.sȗrla ’дудка, жалейка пастуха’, макед.сурла ’хобат’, ’музычны інструмент’. Апошнія словы выводзяць з тур.zurna ’музычны інструмент’ (Скок, 3, 665) або з перс.surnā ’тс’; у беларускую мову, магчыма, праз укр.сурна́ ’музычны інструмент’, рус.раз.сурна́, пенз.сурно́ ’морда’, якія да рус.сурна́ ’музычны інструмент’ (Фасмер, 3, 807), гл. сурма2. Горбач (Арго, 22) выводзіць укр. аргат. су́рло ’морда’ з рум.súrlă ’свіння; рыла’. Не выключана збліжэнне з народнымі экспрэсіўнымі ўтварэннямі тыпу балг.дыял.су́рльо ’неахайны, апушчаны чалавек’.