Verbum

анлайнавы слоўнік

КІРКО́Р (Адам Ганоры Карлавіч) (21.1.1818, в. Слівіна Манастыршчынскага р-на Смаленскай вобл., Расія — 23.11.1886),

бел. і польскі гісторык, археолаг, этнограф, выдавец, грамадскі дзеяч. З роду Кіркораў. Чл.-кар. Імператарскага археал. т-ва (1856), чл. Рус. геагр. т-ва (1857), Акадэміі ведаў у Кракаве (1873). Вучыўся ў Магілёўскай (да 1834) і Віленскай (да 1838) гімназіях. Выдаваў у Вільні літ.-навук. альманахі «Радэгаст» (1843), «Разумовыя дзённікі» (т. 1—3, 1845—46), «Віленскі альманах» (1859, 1862), час. «Teka Wileńska» («Віленскі зборнік», т. 1—6, 1857—58). З 1849 чл. Віленскага статыстычнага к-та, рэдактар «Памятнай кніжкі Віленскай губерні» (1850—54). З 1855 чл. Віленскай археал. камісіі, хавальнік Віленскага музея старажытнасцей, якому ахвяраваў сваю археал.-этнагр. калекцыю. У 1850—60-я г. кіраўнік віленскага гуртка бел., польск. і літ. літаратараў і дзеячаў культуры. У 1859—65 рэдактар газ. «Виленский вестник». З 1859 уладальнік друкарні ў Вільні, дзе выдаваліся танныя кнігі на польск., літ. і рус. мовах (планаваліся і на бел.). У 1868—71 адзін з выдаўцоў газ. «Новое время» (Пецярбург). З 1872 у Кракаве, чытаў лекцыі па гісторыі слав. літаратур, у т. л. і беларускай. Археал., краязнаўчыя, этнагр. даследаванні праводзіў у Віленскай і Мінскай губ. (Ашмянскі, Барысаўскі, Вілейскі, Віленскі, Лідскі, Мінскі, Навагрудскі, Свянцянскі пав.), дзе даследаваў каля 1000 курганоў, запісваў узоры вусна-паэт. творчасці (песні, прыказкі, прымаўкі, паданні), абрады, звычаі, гульні, танцы, нар. святы. У працах «Рэшткі язычніцкіх звычаяў на Беларусі» (1839), «Аб этнаграфічнай мяжы літоўскай і славянскай народнасцей у Літве» (1857), «Этнаграфічны погляд на Віленскую губерню» (1857—59), «Літоўскае Палессе» і «Беларускае Палессе» («Жывапісная Расія», т. 3, ч. 1—2, 1882) адзначаў багацце, самабытнасць духоўнай і матэрыяльнай культуры бел. народа, падкрэсліваў гіст. і этнагр. своеасаблівасць беларусаў, іх мовы, пісьмовых традыцый, даў этнічную і сац.-быт. характарыстыку тыпаў беларуса. Аўтар «Нарысаў сучаснай рускай літаратуры» (1873), кн. «Пра літаратуру братніх славянскіх народаў» (1874), дзе выказаў ідэю аб бел. культуры як цэласнай шматвяковай гіст. з’яве ў адзінстве пісьмовых і вусна-паэт. традыцый. Аўтар мемуараў «Літоўскія абразкі» (1874), «З віленскіх успамінаў» (1884), «Успаміны з 1860—1863 гг.» (1884—85).

Літ.:

Янчук Н. А.К.Киркор. М., 1888;

Зямкевіч Р. Адам Ганоры Кіркор. Вільня, 1911.

Дз.У.Караў.

т. 8, с. 280

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ГІСТАРЫ́ЧНАЯ ШКО́ЛА ў палітэканоміі,

1) кірунак, што ўзнік у Германіі ў 1840—50-я г. Гістарычная школа адмаўляла наяўнасць аб’ектыўных законаў эканам. развіцця грамадства, поўнасцю ігнаравала першаступеннае значэнне вытв. адносін у сістэме капіталіст. ўзнаўлення, абмяжоўвалася вывучэннем пераважна сферы абарачальнасці, капіталіст. рынку. Для яе характэрна нагрувашчванне апісанняў гіст. фактаў без іх тэарэт. аналізу і раскрыцця прычын сувязей і залежнасцей. Прадстаўнікі гэтай школы выступалі з абаронай феад. зямельных правоў і дваранска-бюракратычных прывілеяў прускага дваранства, прыватнай уласнасці. Каля яе вытокаў стаяў Ф.Ліст, які крытычна ставіўся да класічнай англ. школы з-за спробы стварэння універсальнай эканам. тэорыі «для ўсіх часоў і народаў». Ён лічыў, што кожная краіна ідзе самаст. эканам. шляхам. Падобныя думкі выказвалі прадстаўнікі 1-й хвалі гістарычнай школы (В.Рошэр, Б.Гільдэбранд, К.Кніс). Паводле Рошэра, нават ландшафт і клімат надаюць каларыт нац. эканоміцы. Гільдэбранд адмаўляў абстрактны метад у навуцы наогул, аддаваў перавагу эмпірычным даследаванням, статыстыцы, папракаў А.Сміта за ігнараванне прававых, этнічных і рэліг. адрозненняў, уласцівых кожнай нац. эканоміцы. Такое перакананне сведчыць аб сінкрэтызме тагачаснай эканам. навукі, вымушанай карыстацца метафіз. метадалогіяй аналізу рэчаіснасці. У 1870-я г. ўзнікла 2-я хваля гістарычнай школы, прадстаўнікі якой (Г.Шмолер, К.Бюхер, Л.Брэнтана) яшчэ больш асцярожна ставіліся да праблемы эканам. законаў і тэорый, адмаўлялі магчымасць стварэння законаў на падставе дэдуктыўных разважанняў. На падставе вучэння гістарычнай школы ішло фарміраванне светапогляду навукоўцаў 20 ст. (М.Вебер, В.Зомбарт і інш.).

2) Гістарычная школа ў фалькларыстыцы, кірунак рус. фалькларыстыкі канца 19 — пач. 20 ст. Склалася ў выніку крызісу, міфалагічнай школы і кампаратывізму. Тэарэт. асновы гістарычнай школы сфармуляваў У.Ф.Мілер у «Нарысах рускай народнай славеснасці» (т. 1, 1897), развіты і дапоўнены ў працах М.Н.Спяранскага, К.Шамбінагі, Б.М.Сакалова. Прадстаўнікі гістарычнай школы імкнуліся пазнаць гіст. побыт народа, суаднесці факты, падзеі, імёны, узноўленыя ў нар. паэзіі, з рэальнымі, што мелі месца ў мінулым жыцці. У рэканструкцыі эпічных цыклаў яны ішлі ад твораў пазнейшага паходжання да больш ранніх, старажытных. Адхіленні ў былінным тэксце ад гіст. падзей лічылі за скажэнні, унесеныя вусным пераказам. Вял. значэнне надавалі індывідуальнаму пачатку ў фальклоры, у некат. выпадках абсалютызавалі яго. Недаацэньваючы ролю нар. мас у стварэнні духоўных каштоўнасцей, прыпісвалі паходжанне былін выключна княжацка-дружыннаму асяроддзю. Школа мела прыхільнікаў у Чэхаславакіі, Даніі, Германіі. У бел. фалькларыстыцы гіст. падыход да вусна-паэт. творчасці абазначыўся ў сярэдзіне 1840-х г. у працы І.Храпавіцкага «Беглы погляд на паэзію беларускага народа». Ідэі гістарычнай школы падзялялі М.Янчук і Я.Карскі. Як кірунак гістарычная школа распалася ў сярэдзіне 1920-х г.

Літ.:

Левита Р.Я. История экономических учений: Полный краткий курс. М., 1995.

А.С.Ліс, А.А.Цітавец (у палітэканоміі).

т. 5, с. 267

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

БЕЛАРУ́СКІ ДЗЯРЖА́ЎНЫ УНІВЕРСІТЭ́Т (БДУ). Засн. ў 1921 у Мінску паводле пастановы ЦВК БССР. У стварэнні БДУ удзельнічалі акадэмік Я.Ф.Карскі, прафесары В.П.Волгін, Л.С.Мінор, У.І.Пічэта (1-ы рэктар БДУ), Дз.М.Пранішнікаў, Ф.Ф.Турук, А.Ф.Фартунатаў, К.А.Ціміразеў і інш. Сярод першых выкладчыкаў бел. вучоныя Я.І.Барычэўскі, Ц.М.Годнеў, М.В.Доўнар-Запольскі, К.М.Міцкевіч (Я.Колас), М.М.Нікольскі, У.М.Перцаў, А.Смоліч, М.М.Шчакаціхін, М.А.Янчук і інш. Для работы ў БДУ таксама запрошаны вучоныя з Масквы, Петраграда, Кіева і інш.; навук. л-ра паступіла з АН РСФСР, Рас. кніжнай палаты, Кіеўскага, Маскоўскага і Петраградскага ун-таў; перададзены б-кі Карскага, Янчука і інш. У 1928—31 пабудаваны універсітэцкі гарадок. На базе асобных ф-таў БДУ у Мінску адкрыты ін-ты: мед., пед., юрыд., нар. гаспадаркі, шэраг галіновых ВНУ, якія ў 1933 аб’яднаны ў Бел. політэхн. ін-т. У гады Вял. Айч. вайны навуч.-матэрыяльная база ун-та знішчана. Заняткі аднавіліся ў 1943 на ст. Сходня (пад Масквой), з вер. 1944 — у Мінску.

У 1995/96 навуч. г. ф-ты: біял., геагр., гіст., журналістыкі, механіка-матэм., прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, радыёфізікі і электронікі, фіз., філал., філас.-эканам., хім., юрыд., міжнар. адносін, дауніверсітэцкай падрыхтоўкі, падрыхтоўчы для замежных грамадзян, павышэння кваліфікацыі выкладчыкаў ВНУ, павышэння кваліфікацыі па прыкладной матэматыцы і ЭВМ, спецыяльны ф-т бізнесу і інфарм. Тэхналогій; 14,4 тыс. студэнтаў, на 121 кафедры 1410 выкладчыкаў, у т. л. 190 прафесараў і д-роў навук, больш за 800 дацэнтаў і канд. навук. Навучанне дзённае і завочнае. Аспірантура з 1927, дактарантура з 1988. Мае 3 НДІ, друкарню, выд-ва, інфарм.-вылічальны і навук.-інж. цэнтры, Бібліятэку фундаментальную БДУ, 3 музеі, навуч.-доследную гаспадарку «Шчомысліца», біял. станцыю «Нарач», навуч.-вытв. геагр. базу «Заходняя Бярэзіна». Выдае шматтыражную газ. «Беларускі універсітэт» (з 1923), навук. час. «Веснік БДУ» (з 1969, у 4 серыях).

Рэктары ун-та: У.І.Пічэта (1921—29), І.П.Каранеўскі (1929—32), Ермакоў (1932—33), В.Н.Дзякаў (1933—37), П.В.Саевіч (1937), Бладыка (1937—38), У.С.Бабраўніцкі (1938—39), П.П.Савіцкі (1939—47), У.А.Тамашэвіч (1947—49), І.С.Чымбург (1949—52), К.І.Лукашоў (1952—57), А.Н.Сеўчанка (1957—72), У.М.Сікорскі (1972—78), У.А.Белы (1978—83), Л.І.Кісялеўскі (1983—90), Ф.М.Капуцкі (1990—96), з 16.1.1996 в.а. рэктара П.Дз.Кухарчык.

Літ.:

Беларускі дзяржаўны універсітэт, 1921—27: Да 10-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі. Мн., 1927;

Кожушков А.И., Яновский О.А. Белорусский университет: Хроника событий (1919—1989). Мн., 1990;

Белорусский ордена Трудового Красного Знамени государственный университет имени В.И.Ленина: (Краткий библиогр. указ.). Мн., 1971.

Галоўны корпус **Беларускага дзяржаўнага універсітэта**.

Будынак фізічнага факультэта **Беларускага дзяржаўнага універсітэта**.

т. 2, с. 443

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ДЫЯЛЕКТАЛО́ГІЯ (ад дыялект + ...логія),

раздзел мовазнаўства, які вывучае дыялекты. Бел. Д. вылучылася з фалькларыстыкі і этнаграфіі ў канцы 19 ст.

Фактычныя звесткі пра жывую вусную мову беларусаў пачалі назапашвацца ў фалькл.этнагр. запісах 1-й пал. 19 ст. Такая спадарожная рэгістрацыя бел. дыялектнай мовы была асноўнай да пач. 20 ст. (З.Я.Даленга-Хадакоўскі, І.І.Шыдлоўскі, М.А.Дзмітрыеў, Я.Чачот, П.М.Шпілеўскі, А.Кіркор. Р.С.Зянькевіч, П.В.Шэйн, П.А.Бяссонаў, М.Я.Нікіфароўскі, Е.Р.Раманаў, М.А.Янчук, М.В.Доўнар-Запольскі, А.Я.Багдановіч, М.Федароўскі і інш.). Спробы лінгвістычнага даследавання сабраных матэрыялаў адносяцца да 2-й пал. 19 — пач. 20 ст. (І.І.Насовіч, М.А.Коласаў, К.Ю.Апель, І.А.Нядзёшаў, Раманаў, У.М.Дабравольскі, А.К.Сержпутоўскі, І.А.Сербаў). Заснавальнікам бел. Д. стаў Я.Ф.Карскі. Пытанні бел. Д. асвятляліся таксама ў працах па рускай (усх. слав.) гісторыі і Д. (А.І.Сабалеўскі, А.А.Шахматаў, В.А.Багародзіцкі). Важнае значэнне мелі працы Маск. дыялекталагічнай камісіі (М.М.Дурнаво, М.М.Сакалоў, Дз.М.Ушакоў).

У сав. час працягвалася вывучэнне гаворак паасобных раёнаў Беларусі, у т. л. бел.-ўкр. і бел.-рус. моўных сумежжаў (П.А.Бузук, П.А.Растаргуеў), бел. міждыялектнай зоны пераходных гаворак (І.В.Воўк-Левановіч, С.М.Некрашэвіч). Выконвалася шырокая праграма збірання дыялектнай лексікі, распрацаваная камісіяй Інбелкульта па складанні слоўніка жывой бел. мовы. Выйшлі (з 16 запланаваных) «краёвыя» слоўнікі Віцебшчыны (М.І.Каспяровіч), Чэрвеньшчыны (М.В.Шатэрнік), Калінінскай акр. і ўсх. Магілёўшчыны (І.К.Бялькевіч), зах. Браншчыны (Растаргуеў). Узнікла новая галіна Д. — лінгвістычная геаграфія, «Спроба лінгвістычнай геаграфіі Беларусі» Бузука (1928) — першы нац. атлас у слав. Д. У пасляваен. часы дэталёва абследавана мова паасобных раёнаў і абласцей Беларусі і прааналізаваны шэраг катэгорый і з’яў дыялектнай мовы — назоўнік, прыметнік, займеннік, дзеяслоў, словаўтварэнне, сінтаксіс, гукі, аканне (М.В.Бірыла, Ю.Ф.Мацкевіч, Н.Т.Вайтовіч і інш.). У галіне лексікалогіі і лексікаграфіі праводзіцца збіранне матэрыялаў, якія друкуюцца ў выглядзе дыялектных слоўнікаў, дыялектных лексікаграфічных зборнікаў («Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча», т. 1—5, 1979—86; «Тураўскі слоўнік», т. 1—5, 1982—87, «Дыялектны слоўнік», вып. 1—3, 1959—70, Ф.М.Янкоўскага, асобныя зборы лексікі і фразеалогіі Мсціслаўшчыны Г.Ф.Юрчанкі і інш.). Створаны комплекс фундаментальных лінгвагеаграфічных прац: «Дыялекталагічны атлас беларускай мовы», «Лінгвістычная геаграфія і групоўка беларускіх гаворак» (1968—69), «Лексічны атлас беларускіх народных гаворак» (т. 1—4, 1993—97, выд. працягваецца) і інш. З 1970-х г. даследуюцца тэматычныя групы дыялектных слоў, лексіка старых рамёстваў, лексічныя сувязі бел. гаворак з інш. мовамі і іх дыялектамі. Новы кірунак бел. Д. — вывучэнне сучаснага мясц. маўлення і моўнай сітуацыі ў сельскіх рэгіёнах і гарадах рэспублікі.

Літ.:

Нарысы па беларускай дыялекталогіі. Мн., 1964;

Блінава Э.Д., Мяцельская Е.С. Беларуская дыялекталогія. 2 выд. Мн., 1980.

А.А.Крывіцкі.

т. 6, с. 310

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ПСІХАЛО́ГІЯ САЦЫЯ́ЛЬНАЯ,

навука, якая вывучае зносіны, паводзіны і дзейнасць асобы, уключанай у сац. супольнасці, а таксама псіхалагічныя характарыстыкі гэтых супольнасцей. Гал. паняцці П.с. — асоба і зносіны. Адрозніваюць данавук. перыяд развіцця П.с., звязаны з кіраваннем і ўздзеяннем на людзей (правадыры плямён, прамоўцы, дзярж. дзеячы і інш.). Абагульненні гэтага эмпірычнага вопыту ажыццёўлены ў працах філосафаў і паліт. дзеячаў (у эпоху антычнасці Платон, Арыстоцель, у наступныя эпохі Т.Гобс, П.Гасендзі, Б.Спіноза, Дж.Лок, Ж.Ж.Русо, К.Гельвецый, у філасофіі 19 ст. Л.Феербах, Г.Гегель і інш.). Сучасны этап развіцця П.с. пачаўся ў 2-й пал. 19 ст. (М.Лацарус, Г.Штайнталь). Вылучаны 3 асн. кірункі П.с.: псіхалогія народаў(В.Вунт), псіхалогія мас (Г.Тард, Г.Лебон), псіхалогія інстынктаў. Пасля 1-й сусв. вайны цэнтр развіцця П.с. перамясціўся ў ЗША, дзе яна развівалася ў рамках эксперым. традыцыі. Найб. значныя вынікі атрыманы ў галіне вывучэння структуры і дынамікі малых груп, уздзеяння групы на асобу, фарміравання сац. установак і іх уздзеяння на паводзіны людзей, псіхалогіі кіравання, рэкламы, гандлю і інш. У шэрагу навук. дысцыплін П.с. найб. распрацавана групавая псіхалогія (даследаванні малых груп людзей, якія разглядаюцца як цэласныя структурна-дынамічныя ўтварэнні). Адрозніваюць нефармальныя групы, што стыхійна ўзнікаюць на аснове асабістых адносін, і фармальныя групы, якія ствараюцца для выканання пэўных грамадскіх функцый; даследуюцца розныя аспекты міжасобасных узаемаадносін унутры групы, праблема лідэрства. Вывучэнне зместу, дынамікі і структуры міжасобасных адносін і зносін у групах дзіцячага сада, школьных класах, групах ПТВ, студэнцкіх групах і вытв. калектывах, а таксама даследаванні ўплыву дарослых і кіраўнікоў на гэтыя працэсы прывялі да стварэння адносна самастойных галін П.с. — узроставай (генетычнай) і педагагічнай П.с. Асн. праблемы ўзроставай П.с. — вывучэнне ўзроставых заканамернасцей развіцця зносін асобы; кантактных (малых) груп і калектываў; паэтапнае развіццё кантактнай групы як універсальнай сістэмы непасрэдных зносін у працэсе сумеснай дзейнасці; узроставыя заканамернасці ўзаемадзеяння асобы з шырокім сац. асяроддзем. Пед. П.с. вывучае ўплыў педагогаў на гэтыя працэсы.

На Беларусі развіваюцца практычна ўсе асн. галіны П.с. Яе станаўленне ажыццяўлялася пад уплывам адраджэння гэтай галіны псіхалогіі ў СССР у канцы 1950 — пач. 1960-х г. Першыя публікацыі бел. псіхолагаў у галіне П.с. з’явіліся ў 1962. Псіхолагі Беларусі першымі пачалі эксперым. вывучэнне міжасобасных адносін у дзіцячых і вучэбных групах, калектывах; разам з псіхолагамі Ленінграда яны ўпершыню выкарысталі мадыфікаваныя і сацыяметрычныя метады. Актуальныя і фундаментальныя праблемы П.с. распрацоўваюцца ў Ін-це сацыялогіі Нац. АН Беларусі (Я.М.Бабосаў, В.А.Секун), Бел. пед. ун-це (Я.Л.Каламінскі, Н.А.Цыркун, Л.А.Панько), Нац. ін-це адукацыі (І.А.Фурманаў, В.Я.Каламінская, М.А.Крэмень, Л.А.Пергаменшчык), БДУ (Г.М.Кучынскі, У.А.Палікарпаў), Гродзенскім дзярж. ун-це (С.В.Кандрацьева), Акадэміі паслядыпломнай адукацыі (У.А.Янчук).

Літ.:

Генетические проблемы социальной психологии: Сб. ст. Мн., 1985;

Петровский А.В. Личность. Деятельность. Коллектив. Мн., 1982;

Западная социальная психология в поисках новой парадигмы. М., 1993;

Одайник В. Психология политики: Полит. и социал. идеи К.Г.Юнга: Пер. с англ. СПб., 1996;

Реан А.А., Коломинский Я.Л. Социальная педагогическая психология. СПб., 1999;

Коломинский Я.Л. Психология взаимоотношений в малых группах (общие и возрастные особенности). 2 изд. Мн., 2000.

Я.Л.Каламінскі.

т. 13, с. 103

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

АНТРАПАЛО́ГІЯ (ад антрапа... + ...логія),

галіна прыродазнаўства, якая вывучае паходжанне, эвалюцыю і заканамернасці біял. асаблівасцяў чалавека і яго рас. Цесна звязана з прыродазнаўча-гіст. навукамі. Мае 3 асн. раздзелы: расазнаўства (вывучае ўмовы і прычыны ўтварэння, заканамернасці фарміравання і ўзаемадзеяння рас; часткай раздзела з’яўляецца і этнічная антрапалогія, якая даследуе праблемы этнагенезу), антрапагенез і марфалогія (вывучае заканамернасці зменлівасці будовы цела і органаў чалавека ў залежнасці ад спадчыннасці, умоў жыцця і працы). Апошні раздзел уключае таксама саматалогію (узроставыя варыяцыі будовы цела сучаснага чалавека), мералогію (варыяцыі яго асобных органаў), дэрматагліфіку, аданталогію, палеаантрапалогію. З 1960-х г. вылучаюць раздзелы: фізіялагічная антрапалогія (вывучае варыяцыі функцыянальных асаблівасцяў арганізма чалавека і працэсы яго адаптацыі), антрапагенетыка, генагеаграфія.

Першыя звесткі пра антрапалогію ёсць у працах Герадота (5 ст. да н.э.), Арыстоцеля (4 ст. да н.э., увёў тэрмін «антрапалогія» як вучэнне пра духоўную прыроду чалавека) і інш. Вял. геагр. адкрыцці 15—16 ст. далі магчымасць пазнаёміцца з народамі Амерыкі, Афрыкі, Акіяніі, Усх. Азіі і распачаць сістэматызацыю рас чалавека. Як навука антрапалогія сфарміравалася ў 19 ст., калі пачалі збірацца і сістэматызавацца звесткі пра розныя тыпы стараж. і сучаснага насельніцтва, распрацоўвацца методыкі даследаванняў. Абвастрэнне супярэчнасцяў паміж метраполіямі і калоніямі ў канцы 19 ст. спрыяла ўзнікненню антынавук. расісцкіх «тэорый» (гл. Расізм). Ідэі біял. роўнасці ўсіх рас закладзены ў 2-й пал. 19 — пач. 20 ст. ў працах рус. вучоных К.М.Бэра, А.П.Багданава, Дз.М.Анучына, М.М.Міклухі-Маклая і развіты В.В.Бунаком, Ф.Боасам, Г.Ф.Дэбецам, Ф.Лушанам, Л.Нідэрле, Я.Я.Рагінскім, Г.А.Бонч-Асмалоўскім, М.Р.Левіным, М.М.Чабаксаравым, В.П.Аляксеевым, А.А.Зубавым і інш.

Даследаванні антрапал. складу беларусаў пачаліся ў канцы 19 — пач. 20 ст. (Анучын, М.А.Янчук, К.М.Ікаў, А.Н.Раждзественскі, А.Л.Здраеўскі, А.А.Піянткоўскі, Я.Мыдлярскі, Ю.Д.Талька-Грынцэвіч). Вынікі іх даследаванняў абагульнялі А.А.Іваноўскі (1905), Я.М.Чапуркоўскі (1918). У 1920—30-я г. Бунак вывучаў фізічны тып і размеркаванне груп крыві ў беларусаў, даследаваў краніялагічныя калекцыі сярэдневяковага насельніцтва Беларусі. Па ініцыятыве А.К.Ленца ў 1926 пры Інбелкульце створана антрапал. камісія, пазней рэарганізаваная ў кафедру антрапалогіі БелАН. Ю.М.Верамецкая, А.Я.Вішнеўская, А.А.Смірноў, Д.Н.Эйнгорн пачалі планамерныя даследаванні насельніцтва Слуцкага, Мазырскага, Магілёўскага, Аршанскага р-наў. Рэарганізацыя кафедры антрапалогіі ў НДІ псіханеўралогіі перапыніла антрапал. даследаванні на Беларусі. У 1930—40-я г. антрапал. склад насельніцтва пач. 2-га тыс. н.э. вывучалі супрацоўнікі Ін-та этнаграфіі АН СССР Дэбец, Т.А.Трафімава, потым В.В.Сядоў, Т.І.Аляксеева, М.С.Веліканава. Антрапалагічныя асаблівасці сучасных жыхароў Беларусі ў 1950-я г. вывучалі В.У.Вітоў, Р.Я.Дзянісава, Бунак, У.Дз.Дзячэнка. У 1965 пры Ін-це мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР створана група антрапалогіі (у 1990 пераўтворана ў аддзел антрапалогіі і экалогіі). Пачаліся планамерныя комплексныя антрапал. даследаванні фізічнага тыпу старажытнага (І.І.Салівон, А.І.Кушнір) і сучаснага (Салівон) насельніцтва Беларусі, заканамернасцяў росту і развіцця вучняў у розных экалагічных рэгіёнах рэспублікі (Салівон, Н.І.Поліна), дэрматагліфічных і аданталагічных асаблівасцяў (Л.І.Цягака), размеркавання груп крыві і інш фенатыпаў, генетычна абумоўленых прыкмет у сельскага насельніцтва (А.І.Мікуліч), генадэмаграфічных — у гарадах рэспублікі (В.У.Марфіна). Пасля Чарнобыльскай катастрофы 1986 даследаванні накіраваны на вывучэнне заканамернасцяў адаптыўных працэсаў у экстрэмальных умовах.

Літ.:

Тегако Л.И. Антропологические исследования в Белоруссии. Мн., 1979;

Тегако Л.И., Саливон И.И. Основы современной антропологии. Мн., 1989.

І.І.Салівон.

т. 1, с. 391

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ВЯСЕ́ЛЬНЫЯ ПЕ́СНІ,

найбольш разгорнуты цыкл сямейна-абрадавага фальклору; муз.-паэт. кампанент цэласнай сістэмы абраду вяселля. Вядомыя многім народам свету.

Гістарычна склаліся як форма сімвалічнага выражэння сац.-прававых, маёмасных і сямейных узаемадачыненняў, вераванняў, маральна-этычных і эстэт. поглядаў і каштоўнасцей. Разам з абрадавымі дзеяннямі рытуалізуюць адзін з асн. этапаў жыццёвага шляху чалавека — пераход у іншую сям’ю (род), іншую сац. групу. Як элемент абрадавай сістэмы часта выяўляюць сваю семантыку толькі ў этнагр. кантэксце. Разам з тым муз. і паэт. бакі вясельных песень утвараюць аўтаномныя падсістэмы, кожная з якіх мае спецыфічныя заканамернасці. У паэт. сферы яны раскрываюцца пры класіфікацыі тэкстаў па функцыян.-тэматычным і жанравым прынцыпах.

У бел. вясельных песнях на функцыянальна-тэматычным узроўні выяўляюцца групы песень, якія адпавядаюць пэўным этапам вяселля; на жанравым узроўні вясельныя песні падзяляюцца на апавядальна-каменціруючыя, імператыўныя (заклінанні, распараджэнні, патрабаванні, парады), велічальныя і дакаральныя, лірычныя (з вял. цыклам сірочых песень), прыпевы і меладызаваныя прыгаворы. Паводле геагр. аспекту асн. сюжэты бел. вясельных песень падзяляюць на 3 групы: сюжэты, якія бытуюць на ўсёй тэр. Беларусі; сюжэты, якія пры захаванні асн. сюжэтных характарыстык набываюць рэгіянальныя адметнасці пераважна ў выніку вар’іравання зачынаў, часцей канцовак тэкстаў, і сюжэты, характэрныя толькі для пэўных рэгіёнаў ці мясц. традыцый.

Напевы вясельных песень тыповыя, палітэкставыя, маюць разнастайны характар гучання, утвараючы ў абрадзе 3 вобразна-эмац. сферы: рытуальна-святочную, жартоўную (паводле нар. вызначэння, «вясёлыя») і лірыка-драматычную («абідлівыя»). У розных этнагр. рэгіёнах яны суадносяцца па-рознаму ў залежнасці ад дамінуючага там комплексу вясельнага абраду і асаблівасцей мясц. песеннай сістэмы. На У Беларусі, дзе ў песеннай сістэме пануе карагодна-гульнявы комплекс, а ў вясельным рытуале стаўбавы абрад (паўн. зона), напевы вясельных песень маюць яскравы эмац.-ўзнёслы, воклічны характар, маторны тып рытмікі, тэмбравую звонкасць; асаблівай кантрастнасцю вызначаецца песенны рытуал паўн. зоны, дзе святочнаму гучанню квінтавых вясельных песень процістаяць галашэнні маладой і яе маці, напевы якіх ідэнтычныя пахавальным. У зах. рэгіёне пануе лірычны гукавы вобраз, што звязана з элегічным характарам пашыранага тут абраду зборнай суботы і перавагай у песеннай сістэме пазаабрадавых лірычных песень позняга гіст. пласта, якія часта выступаюць у функцыі вясельных. Вясельным песням Паазер’я ўласціва сказава-апавядальная, напаўрэчытатыўная манера інтанавання, пераважаюць квартавыя напевы з пластычнай меладычнай лініяй. Мясц. галашэнні маюць песенны характар (стабільную складавую муз.-рытмічную форму, адносна спакойную манеру выканання) і складаюць з песнямі адзіны тыпалагічны рад. У гэтых трох рэгіёнах вясельныя песні выконваюцца пераважна аднагалосна, з нярэдкім «адхіленнем» у двухгалоссе: гетэрафоннага тыпу на Паазер’і, квартава-квінтавага ва ўсх. і тэрцава-квінтавага ў зах. рэгіёнах. Асаблівасці вясельных песень Палесся найперш вызначаюцца разгорнутай дэталізацыяй каравайнага абраду, ствараюць атмасферу абшчыннай урачыстасці і весялосці з палкім, часам нават разгульным характарам. Песні выконваюцца ва унісонна-гетэрафонным або дыяфонным на бурдоннай аснове стылі. Іх яркае, сакавітае, часам «вострае» з доўгімі выгукамі і глісанда гучанне абумоўлена і распаўсюджанай на Палессі традыцыяй галаснога спеву. У цэнтр. рэгіёне адбываецца змяшэнне песенных традыцый усходу, захаду, поўначы і поўдня. Пры гэтым у зонах іх перакрыжавання ўтвараюцца версіі тыповых напеваў, спецыфічных для мясц. традыцый.

Заканамернасці муз. кампанента вясельных песень раскрываюцца і на ўзроўні сістэматызацыі напеваў па функцыянальна-тыпалагічным прынцыпе (тыпізуючым выступае структурна-рытмічны комплекс), што дазваляе вылучыць 8 асн. тыпаў вясельных напеваў, пашыраных на ўсёй Беларусі, і некалькі лакальных груп. Асн. тыпы, захоўваючы ўстойлівасць структурна-рытмічных комплексаў, у розных рэгіёнах мяняюць інтанацыйна-меладычны комплекс і набываюць своеасаблівы характар гучання.

Літ.:

Янчук Н.А. По Минской губернии: (Заметки из поездки в 1886 г.). М., 1889;

Беларускія народныя песні. Т. 4. Мн., 1976;

Мухаринская Л.С. Белорусская народная песня. Мн., 1977;

Никольский Н.М. Происхождение и история белорусской свадебной обрядности. Мн., 1956;

Мажэйка З.Я. Песні Беларускага Паазер’я. Мн., 1981;

Яе ж. Песни Белорусского Полесья. Вып. 1. М., 1983;

Вяселле: Песні. Кн. 1—6. Мн., 1980—88;

Варфоломеева Т.Б. Северобелорусская свадьба. Мн., 1988;

Вяселле: Мелодыі. Мн., 1990.

Т.Б.Варфаламеева.

т. 4, с. 400

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

НАЦЫЯНА́Л-ДЭМАКРАТЫ́ЗМ,

кірунак грамадска-паліт. думкі, які спалучае агульнадэмакр. ідэі і мэты з задачамі сац. і нац. вызвалення прыгнечаных народаў. Яго ідэйныя вытокі ў ідэалогіі Асветніцтва, якая была цесна звязана з рэв.-дэмакр. і нац.-вызв. рухам за дасягненне паліт. самастойнасці, адраджэнне нац. самасвядомасці і культуры.

За ўстанаўленне ў дзяржаве суверэнітэту народаў на аснове грамадскага дагавору, ажыццяўленне гуманіст. ідэалаў сац. справядлівасці, дэмакратыі і свабоды людзей выступалі Вальтэр, П.Гольбах, Д.Дзідро, Ж.Ж.Русо (Францыя), Дж.Лок; Ф.Бэкан, Дж.Свіфт (Англія), Г.Лесінг, Ф.Шылер, І.В.Гётэ (Германія), бел. мысліцелі-асветнікі Б.Дабшэвіч, Г.Каніскі, І.Капіевіч, М.Матушэвіч, К.Нарбут, А.Нарушэвіч, І.Страйноўскі і інш. Гэтыя ідэі далей развіты ў эпоху фарміравання нацый і стварэння нац. дзяржаў у Зах. і Усх. Еўропе, Паўн. Амерыцы, пазней у нац.-вызв. руху каланіяльных краін.

На Беларусі фарміраванне ідэалогіі Н.-д. непасрэдна звязана з паспяваннем сац.-эканам. і дэмакр. пераўтварэнняў у грамадстве па забеспячэнні суверэнных правоў бел. народа на самаст. паліт. і культ. развіццё. Перадумовы для яго ўзнікнення складаліся ў працэсе развіцця беларусазнаўства, культ.-асв. і выхаваўчай дзейнасці патрыят. арг-цый, т-ваў філаматаў і філарэтаў у Віленскім ун-це, нелегальнага «Дэмакратычнага таварыства» ў Віленскай мед. акадэміі і інш. Важную ролю ў пашырэнні гэтых ідэй адыгралі К.Каліноўскі і яго «Лісты з-пад шыбеніцы», газ. «Мужыцкая праўда», час. «Гомон». Самастойны характар гісторыі бел. народа раскрывалі ў сваіх творах Ф.Багушэвіч, Я.Лучына (І.Л.Неслухоўскі), М.В.Доўнар-Запольскі, У.М.Ігнатоўскі, Я.Купала, Я.Колас, М.Багдановіч, А.Г.Гурыновіч, вучоныя-славісты і этнографы М.А.Янчук, У.М.Дабравольскі, Я.Ф.Карскі, М.Я.Нікіфароўскі, Е.Р.Раманаў, І.А.Сербаў, А.К.Сержпутоўскі і інш. Тэарэт. абгрунтаванню права бел. народа на развіццё сваёй дзяржаўнасці, мовы і культуры шмат увагі аддавалі газ. «Наша доля» і «Наша ніва». На платформе Н.-д. стаялі Беларуская сацыялістычная грамада (1903—18), бел. нац. грамадскія арг-цыі на чале з Беларускім народным камітэтам у Вільні, нац. арг-цыі, т-вы, гурткі, суполкі і згуртаванні ў Петраградзе, Маскве, Яраслаўлі і інш. гарадах, дзе было шмат беларусаў-бежанцаў 1-й сусв. вайны, рабочых, салдат, матросаў. Мэта ўтварэння бел. дзяржаўнасці (у форме аўт. часткі Рас. дэмакр. рэспублікі, літ-бел. канфедэрацыі або незалежнай дзяржавы) аб’ядноўвала ўсе плыні бел. нац. руху, на якія ён пачаў размяжоўвацца пасля Лют. рэвалюцыі 1917 і канчаткова раскалоўся пасля Кастр. рэвалюцыі 1917, абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР) і ўтварэння Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі (БССР). Практычным увасабленнем ідэалогіі Н.-д. была палітыка беларусізацыі, ажыццяўленне якой у 1920-я г. дазволіла сфарміраваць нац. сістэму адукацыі, сродкі масавай інфармацыі, кнігавыдавецкую справу і актывізаваць удзел беларусаў у культ. і гасп. жыцці. У сярэдзіне 1920-х г. Н.-д. быў абвешчаны «контррэвалюцыйнай плынню», «правым ухілам», «варожай антысавецкай ідэалогіяй і практыкай». У рамках барацьбы супраць Н.-д. органамі НКУС БССР была ўзбуджана справа аб т.зв. «Саюзе вызвалення Беларусі», а таксама шэраг спраў, па якіх да крымінальнай адказнасці неабгрунтавана прыцягнуты і рэпрэсіраваны многія прадстаўнікі бел. інтэлігенцыі (гл. «Беларуская народная грамада», «Беларускі нацыянальны цэнтр», «Аб’яднанае антысавецкае падполле»), У ліку афіц. дакументаў, накіраваных на пераадоленне Н.-д., была пастанова ЦК КП(б)Б «Аб фактах пранікнення класава-варожых, нацыянал-дэмакр. уплываў у маст. л-ры» (1933). У 1980—90-х г. работу па адраджэнні нац. традыцый і духоўных дэмакр. каштоўнасцей бел. народа працягвалі маладзёжныя нефармальныя аб’яднанні «Талака», «Паходня», «Тутэйшыя», грамадскія аб’яднанні і партыі Мартыралог Беларусі, «Таварыства беларускай мовы імя Ф.Скарыны» і інш. Асн. палажэнні праграм іх дзейнасці (пра вяршэнства нацыі ў яе самавызначэнні, пра фактычную і юрыд. прыналежнасць усёй дзярж. улады народу, захаванне нац. традыцый, гісторыка-культ. спадчыны і інш.) знайшлі адлюстраванне ў Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Рэспублікі Беларусь, Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 са змяненнямі і дапаўненнямі, прынятымі на рэсп. рэферэндуме 24.11.1996, і інш. заканадаўчых актах. Гарантыяй далейшага развіцця гэтых ідэй з’яўляюцца ўмацаванне дзярж. незалежнасці, развіццё ўсіх сфер жыцця бел. грамадства з улікам патрэб і нац. інтарэсаў краіны, агульнагуманіст. каштоўнасцей сусв. цывілізацыі.

Літ.:

Канчар А. Класавае, нацыянальнае і рэлігійнае змаганьне на Беларусі. Вільня, 1921;

Турук Ф. Белорусское движение: Репринт. Мн., 1994;

Станкевіч А. Да гісторыі беларускага палітычнага вызвалення. Вільня, 1934;

Крыжовы шлях. Мн., 1993;

Мяснікоў А. Нацдэмы: Лёс і трагедыя Фабіяна Шантыра, Усевалада Ігнатоўскага і Язэпа Лёсіка. Мн., 1993;

Нарысы гісторыі Беларусі. Ч. 1—2. Мн., 1994—95;

Гарэцкі Р.Г. Шляхам адраджэння. Мн., 1997.

С.Ф.Дубянецкі.

т. 11, с. 221

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

МОВАЗНА́ЎСТВА, лінгвістыка,

навука пра сутнасць, будову, функцыянаванне і эвалюцыю моў. Універсальныя ўласцівасці мовы, як найважнейшага сродку зносін паміж людзьмі, як увасабленне свядомасці, спосаб фіксацыі пазнання, як знакавую сістэму асаблівага роду, а таксама агульныя рысы ўсіх моў або іх груп у плане будовы (структуры), функцыянавання і развіцця, вывучае агульнае мовазнаўства. Асобныя мовы (напр., беларускую мову, старажытнагрэчаскую мову і інш.) даследуе прыватнае М., а групы моў (напр., славянскія мовы, індаеўрапейскія мовы, угра-фінскія мовы і інш.), іх структуру, развіццё вывучае супастаўляльнае і тыпалагічнае М. Паводле характару вынікаў даследавання мовы адрозніваюць тэарэт. і прыкладное М. Вывучэнне моў грунтуецца на 2 падыходах: сінхранічным (гл. Сінхранія), які шырока выкарыстоўваецца для адэкватных апісанняў канкрэтных моў у пэўны перыяд іх функцыянавання, і дыяхранічным (гл. Дыяхранія), які ўжываецца для апісання змен і развіцця мовы, яе адзінак, катэгорый. Функцыянаванне і эвалюцыю мовы ў грамадстве, сувязі мовы з інш. сац. з’явамі, утварэннямі (напр., нацыяй, дзяржавай, культурай, адукацыяй, л-рай, музыкай і г.д.), суадносіны мовы з псіхічным жыццём чалавека даследуе знешняя лінгвістыка. Структуру мовы, яе адзінак, катэгорый, а таксама іх функцыі ў сінхраніі і дыяхраніі вывучае ўнутр. лінгвістыка. Структурная лінгвістыка асаблівую ўвагу надае аналізу мовы як сістэмы, што ўяўляе сабой сукупнасць узаемазвязаных элементаў, адзінак, узроўняў мовы. У межах камп’ютэрнай лінгвістыкі ажыццяўляецца аўтам. апрацоўка тэкстаў каб атрымаць дакладныя звесткі аб іх структуры, адзінках і выкарыстаць атрыманыя дадзеныя для тэарэт. і практычных патрэб (машынны пераклад, аўтам. рэферыраванне тэкстаў, складанне канкардансаў, слоўнікаў і інш.). Матэматычная лінгвістыка распрацоўвае фармальны апарат для апісання будовы натуральных і штучных моў, іх мадэлявання. Стат. лінгвістыка выкарыстоўвае матэм. апарат для вывучэння імавернасных і градуальных з’яў у мове для іх разнастайных падлікаў, вымярэнняў, каб атрымаць больш глыбокія веды пра якасныя ўласцівасці мовы. Параўнальна-гістарычнае мовазнаўства шляхам супастаўлення моў у розныя перыяды іх функцыянавання ўстанаўлівае ступень роднаснасці моў, іх мінулы стан, узнаўляе прамову і яе адзінкі. Тыпалагічнае М. (гл. Тыпалогія лінгвістычная) вывучае еднасныя структурныя рысы розных моў паводле фанетычнага складу, граматычнай будовы, асаблівасцей слоўнікаў, грамадскіх функцый і інш. Супастаўляльнае мовазнаўства даследуе адметнасці канкрэтнай мовы ў параўнанні з інш. мовамі, што дазваляе выявіць некаторыя яе спецыфічныя рысы, важныя пры перакладах, а таксама пры вывучэнні і выкладанні моў і інш. Псіхалінгвістыка аналізуе працэсы спараджэння і ўспрымання маўлення, звязаныя з унутр. станам, псіхікай чалавека, на аснове спец. эксперыментаў з носьбітамі мовы. Сацыялінгвістыка вывучае адносіны паміж грамадствам і мовай, асаблівасці маўлення пэўных груп насельніцтва, двухмоўе як грамадскую з’яву, магчымасці свядомага ўплыву грамадства на мову, праблемы міжнац. зносін, моўных кантактаў і інш. Этналінгвістыка вывучае адлюстраванне ў мовах адметных уласцівасцей розных этн. груп, рытуальнае выкарыстанне мовы і інш. Дыялекталогія і лінгвістычная геаграфія даследуюць асобныя рэгіянальныя гаворкі. варыянтнасць мовы ў прасторы, распрацоўваюць прынцыпы картаграфавання моўных з’яў у лінгвістычных атласах і інш. Адпаведна з вывучэннем асобных адзінак мовы вылучаюцца дысцыпліны ўнутр. лінгвістыкі: фанетыка (гукі маўлення), фаналогія (гукі мовы, што выконваюць сэнсаадрознівальную функцыю), акцэнталогія (націск), арфаэпія (правілы вымаўлення ў літ. мове), арфаграфія (правілы правапісу), марфаналогія (чаргаванне гукаў і асаблівасці іх ужывання на межах марфем), марфалогія (словазмяненне і часціны мовы), сінтаксіс (словазлучэнні, сказы), лексікалогія (словы і іх групоўкі), дэрываталогія (утварэнне слоў), лексікаграфія (тыпы і структура слоўнікаў), семасіялогія (семантыка значымых адзінак мовы), фразеалогія (устойлівыя словазлучэнні), этымалогія (паходжанне і гісторыя асобных слоў), анамастыка (уласныя назвы), стылістыка (функцыян. дыферэнцыяцыя мовы і яе адзінак паводле сферы ўжывання) і інш. М. цесна звязана з літаратуразнаўствам, гісторыяй, логікай, філасофіяй, сацыялогіяй, этнаграфіяй, псіхалогіяй, семіётыкай, геаграфіяй, кібернетыкай, матэматыкай і інш. навукамі.

М. ўзнікае ў сувязі з вынаходніцтвам, станаўленнем і развіццём пісьма і з патрэб вывучэння няродных моў. Ужо ў 3-м тыс. да н.э. ў стараж. Эбле (Паўн. Сірыя) ствараліся спісы слоў з мэтай навучання грамаце. У 5 ст. да н.э. ў Індыі Паніні распрацаваў першую ў свеце падрабязную граматыку стараж.-інд. сакральнай мовы санскрыту. У стараж. Грэцыі ў 6—4 ст. да н.э. Геракліт, Платон, Сакрат і інш. абмяркоўвалі філас. праблемы паходжання і сутнасці мовы. У сваіх творах «Паэтыка» і «Рыторыка» Арыстоцель вызначыў найперш лагічныя падыходы да аналізу мовы, якія пазней былі выкарыстаны пры апісанні мовы ў вучэнні стоікаў, Ф.Бэкана, а таксама ў сучасных працах Н.Хомскага і інш. У 2 ст. да н.э. т.зв. Александрыйскай школай распрацаваны многія паняцці фанетыкі і граматыкі стараж.-грэч. мовы. У 1 ст. да н.э. грэч. лінгвістычныя традыцыі пераняты рымскім М., у нетрах якога створаны граматыкі Варона, Даната і Прысцыяна. Вызначаныя ў гэтых працах адзінкі і катэгорыі мовы паслужылі асновай для стварэння граматык многіх еўрап. моў. У Кітаі ў 3—2 ст. да н.э. былі падрыхтаваны слоўнікі састарэлых і дыялектных слоў, завершаны слоўнік «Шо вэнь» («Тлумачэнне пісьмёнаў»). У 2-й пал. 1-га тыс. н.э. распрацоўваліся граматычныя апісанні на матэрыяле семіцкіх моў у араб. і яўр. лінгвістычных працах. У 1072—83 Махмуд Кашгарскі ў сваім «Слоўніку цюркскіх моў» апісаў фанетыку, граматыку цюркскіх моў, даў звесткі пра гісторыю, этнаграфію, геаграфію, паэзію, фальклор цюркаў і зрабіў класіфікацыю гэтых моў. І.Ю.Скалігер у 1599 вызначыў 4 асн. групы еўрап. моў (лац., грэч., слав. і герм.). У сярэднія вякі ў Еўропе паступова ўдасканальваліся граматыкі, рыторыкі, паляпшаліся слоўнікі. У 14—16 ст. ва ўсх. славян з’явіліся пераклады і кампіляцыі грэч. і лац. граматык. У 1664 франц. тэолагі А.Арно і К.Лансло выдалі «Агульную і рацыянальную граматыку», якая працягвала лагічныя традыцыі Арыстоцеля і паўплывала на далейшае развіццё граматычнай навукі. У 18 ст. ням. філосаф Г.Лейбіц на аснове прыродазнаўчых навук распрацоўваў аб’ектыўныя падыходы да вывучэння і развіцця моў, звярнуў увагу на супастаўленне розных моў і інш. знакавых сістэм. У сярэдзіне 18 ст. М.В.Ламаносаў напісаў першую навук. граматыку рус. мовы, хоць яго працы папярэднічала стварэнне больш за 10 граматычных трактатаў па рус. мове, напісаных пераважна на замежных мовах. У сувязі са станаўленнем гіст. лінгвістыкі ў 19 ст. М. вылучылася ў самаст. навук. дысцыпліну. З’явілася ідэя пра заканамерны характар гукавых адпаведнасцей у роднасных мовах як аснова параўнальна-гіст. метаду ў М. (Ф.Боп, А.Х.Вастокаў, Я.Грым, І.Добраўскі, Р.К.Раск і інш.). Ствараліся працы па тэарэт. асэнсаванні сутнасці, функцыянавання, развіцця моў, іх класіфікацыі на падмурку граматычных прыкмет (В.Гумбальт), выдадзены вял. слоўнікі еўрап. моў, у т. л. бел. (Вастокаў, Н.Уэбстэр, браты Я. і В.Грым, У.І.Даль, С.Б.Ліндэ, І.І.Насовіч і інш), параўнальна-гіст. граматыкі моў (К.Бругман, Ф.Міклашыч, А.Шляйхер і інш.). У 2-й пал. 19 ст. сфарміраваўся псіхал. кірунак у М. (А.А.Патабня, Г.Штайнталь і інш), дзе адзінства моў тлумачылася адзінствам чалавечага мыслення і падкрэслівалася роля псіхічных працэсаў у развіцці мовы; узніклі лінгвістычныя школы: натуралізм (Шляйхер і інш.), эстэтызм (К.Фослер і інш.), «Словы і рэчы» (Р.Мерынгер, Г.Шухарт і інш.), лінгвагеаграфія (Г.Венкер, Ж.Жыльерон і інш), младаграматызм (Бругман, Б.Дэльбрук, А.Лескін, Г.Остгаф, Г.Пауль і інш.). У 20 ст. пашырыліся ідэі пра сац. абумоўленасць моўных з’яў (Ш.Балі, Ж.Вандрыес, Я.Дз.Паліванаў, А.Сешэ і інш.), вядзецца пошук больш аб’ектыўных спосабаў вывучэння моўных з’яў праз іх фармальнае апісанне (П.Ф.Фартунатаў і інш.). У міжваенны перыяд у Еўропе і ЗША сфарміравалася магутная лінгвістычная школа — структуралізм (Л.Ельмслеў, В.Матэзіус, Э.Сепір, Ф. дэ Сасюр, М.С.Трубяцкой, Р.В.Якабсон і інш.), які ў пасляваен. час пашырыўся і спрыяў станаўленню кібернетычнай, а таксама прыкладной і матэм. лінгвістыкі (Ю.Д.Алрэсян, В.У.Мартынаў, І.А.Мяльчук, Р.Г.Піятроўскі і інш.) і лінгвасеміётыкі (Р.Барт, К.Леві-Строс, Ч.Морыс, дэ Сасюр, Ю.С.Сцяпанаў і інш.). У сувязі з вывучэннем новых моў, што не мелі сваёй пісьменнасці, усталявалася школа структуралізму — дэскрыптыўная лінгвістыка (Ф.Боас, Л.Блумфілд, З.Харыс і інш.). У параўнальна-гіст. і апісальным М. пашырыліся ідэі падыходу да моўных з’яў з пазіцый іх сістэмнай арганізацыі, што вядзе сваю традыцыю ад вучэння І.А.Бадуэна дэ Куртэнэ аб мове (В.У.Іванаў, В.М.Сонцаў, У.М.Тапароў і інш.). У 1980—90-я г. ўсталёўваюцца функцыянальная лінгвістыка, лінгвістыка тэксту, кагнітыўная лінгвістыка і інш., дзе асаблівая ўвага аддаецца зместу моўнай інфармацыі, спосабам яго перадачы і ўспрымання.

У стараж. Беларусі перапісваліся старажытнаслав. лінгвістычныя трактаты (напр., «О письменах» Чарнарызца Храбра, 9—10 ст., бел. копіі 16—17 ст.). У 16—17 ст. створаны рукапісны «Лексис съ толкованіем словенских мов просто» (канец 16 ст.), друкаваныя працы «Лексис, сирчь речен і ...» Л.Зізанія (1596, Вільня), «Лексиконъ славеноросскій...» П.Бярынды (1627, Кіеў; 2-е выд. 1653, Куцейна, пад рэд. І.Труцэвіча), дзе тлумачыліся лексіка і выразы царк.слав. помнікаў. Выдаваліся таксама азбукі, буквары, граматыкі: «Буквар» І.Фёдарава (1574, Львоў), ананімная «Кграматыка словеньска языка...» (1586, Вільня), «Грамматіка Словенска...» Л.Зізанія і яго ж «Лексис», дзе тлумачыцца 1061 стараслав. слова з дапамогай больш як 2 тыс. старабел. слоў (абедзве кнігі 1596, Вільня), «Грамматики Словенския правилная синтагма» М.Сматрыцкага (1619, Еўе), «Буквар» (1631, Куцейна) і «Буквар языка славенска» (1636, Буйнічы) С.Собаля і інш. У гэтых працах апісвалася царк.слав. мова, якая ўжывалася ў сферах культу і навукі; бел. («простая») мова выкарыстоўвалася толькі як матэрыял для «вырозуменья» царк.-слав. мовы. Першая граматыка «простой» мовы («Граматыка словенская») напісана на лац. мове ў 1643 студэнтам Сарбоны І.Ужэвічам (захоўвалася ў рукапісах, выд. ў 1970 у Кіеве, у 1996 у Мінску). У 1-й чвэрці 19 ст. пачалося навук. вывучэнне бел. мовы, што было звязана з павышанай цікавасцю грамадскасці да этнаграфіі, вусна-паэт. творчасці бел. народа. Найб. раннія пісьмовыя звесткі пра сучасную бел. мову (у працах А.К.Кіркора, Я.Чачота, П.М.Шпілеўскага і інш.) падаваліся ў плане агульнага азнаямлення з бел. этнаграфіяй і фальклорам. Бел. мове прысвячаліся і спец. працы (напр., артыкул К.Ф.Калайдовіча «Пра беларускую гаворку», 1822). Грунтоўнае вывучэнне бел. мовы пачалося з сярэдзіны 19 ст. Этнографы і фалькларысты П.А.Бяссонаў, У.М.Дабравольскі, М.В.Доўнар-Запольскі, Я.Карловіч, М.Я.Нікіфароўскі, Е.Р.Раманаў, А.К.Сержпутоўскі, М.Федароўскі, П.В.Шэйн, М.А.Янчук і інш. сабралі і апублікавалі багаты матэрыял пра асаблівасці бел. гаворак. У гэты ж час створаны слоўнікі нар. лексікі і фразеалогіі, найб. буйныя з іх «Збор слоў літоўска-рускай (беларускай мовы)» Ф.С.Шымкевіча (1840, выд. 1995), «Слоўнік беларускай мовы» І.Насовіча (1870). Факты бел. мовы выкарыстоўвалі ў сваіх працах рус. і польскія лінгвісты (К.Ю.Апель, Ф.І.Буслаеў, М.М.Дурнаво, М.А.Коласаў, Ліндэ, Патабня, А.І.Сабалеўскі, І.І.Сразнеўскі, Шахматаў і інш.). Пасля выдання помнікаў бел. пісьменнасці разгарнулася даследаванне іх мовы (летапісаў — Шахматавым, твораў Ф.Скарыны — П.У.Уладзіміравым, перакладных рыцарскіх аповесцей — А.Брукнерам, інтэрмедый — У.М.Перацам). Надрукаваны працы па гіст. граматыцы бел. мовы («Гістарычны агляд важнейшых гукавых і марфалагічных асаблівасцей беларускіх гаворак» І.А.Нядзёшава, 1884, і інш.). Але многія рус і польск. вучоныя трактавалі бел. мову як дыялект велікарус. або польск. мовы, адмаўлялі яе права на ўжыванне ў грамадска-культ. сферах жыцця беларусаў, вызначалі месца яе выкарыстання толькі ў быт. сферы. Выключных поспехаў у вывучэнні бел. мовы, яе гісторыі, помнікаў бел. пісьменнасці дасягнуў заснавальнік бел. філалогіі Я.Ф.Карскі — аўтар шматлікіх прац па беларусістыцы, у т. л. манаграфіі «Беларусы» (кн. 1—7, 1903—22). Тры яе кнігі ён прысвяціў характарыстыцы фанетычнай сістэмы, словаўтварэння, граматычнага ладу бел. мовы ў яе гіст. развіцці. У пач. 20 ст. з пашырэннем літ. творчасці і кнігавыдання на бел. мове ўзнікла неабходнасць вызначыць характэрныя рысы бел. мовы і замацаваць іх у якасці літ. норм, што ўпершыню зроблена ў «Беларускай граматыцы для школ» Б.А.Тарашкевіча (1918). У 1920-я г. створаны Інбелкульт, які паслужыў базай для арганізацыі АН Беларусі, што ўключала ў свой склад Ін-т мовы, л-ры і мастацтва. У гэты ж час адкрыты БДУ і шэраг пед. ін-таў, дзе рыхтаваліся лінгвістычныя кадры і вяліся даследаванні ў галіне бел. М. Гэтаму спрыяла і правядзенне ў БССР беларусізацыі. У 1926 адбылася акад. канферэнцыя па рэформе бел. правапісу і азбукі, скіраваная на збліжэнне з правіламі рус. мовы. У выніку збору і сістэматызацыі бел. лексікі створаны 24 тэрміналагічныя зборнікі, апублікаваны «Расійска-крыўскі (беларускі) слоўнік» В.Ластоўскага (1924), «Беларуска-расійскі слоўнік» (1925) і «Расійска-беларускі слоўнік» (1928) М.Я.Байкова і С.М.Некрашэвіча. Выдаваліся і дыялектныя («краёвыя») слоўнікі: «Віцебскі краёвы слоўнік» М.І.Каспяровіча (1927), «Краёвы слоўнік Чэрвеншчыны» М.В.Шатэрніка (1929). Абагульняльную працу пра гаворкі цэнтр. і ўсх. Беларусі «Спроба лінгвістычнай геаграфіі Беларусі» ў 1928 апублікаваў П.А.Бузук. Дыялектны матэрыял, назапашаны Ін-там мовы, л-ры і мастацтва АН Беларусі, загінуў у Вял. Айч. вайну. Некаторыя даваен. запісы пазней выкарыстаны ў выданнях «Гаворкі на тэрыторыі Смаленшчыны» (1960), «Краёвы слоўнік Усходняй Магілёўшчыны» І.К.Бялькевіча (1970), «Слоўнік народных гаворак Заходняй Браншчыны» П.А.Растаргуева (1973). Гісторыю бел. мовы вывучалі Бузук, І.В.Воўк-Левановіч, М.І.Карнеева-Петрулан, Карскі, Растаргуеў і інш., фанетыку — Я.Лёсік, Воўк-Левановіч і інш. Выйшлі працы па гіст. сінтаксісе «Выражэнне галоўных членаў сказа ў беларускай мове» (1940) і «Даследаванні ў галіне гісторыі беларускага сінтаксісу» (1941) Ц.П.Ломцева, аўтара і рэдактара выдадзенай раней акад. працы «Беларуская граматыка. Фанетыка і правапіс» (1935). Ін-т мовы, л-ры і мастацтва АН Беларусі выдаў даследаванні «Беларуская граматыка. Марфалогія» (1936), «Сінтаксіс беларускай мовы» (1939) і «Курс сучаснай беларускай мовы. Фанетыка, марфалогія, лексіка» (1940), у якіх падагульнены дасягненні бел. М. У пасляваен. час усталяваліся новыя кірункі даследаванняў, створаны новыя падручнікі па бел. мове для школ, тэхнікумаў, ВНУ. Выдадзены «Руска-беларускі слоўнік» пад рэд. Я.Коласа, К.Крапівы, П.Глебкі (1953), «Беларуска-рускі слоўнік» пад рэд. К.Крапівы, «Падручны польска-беларускі слоўнік» пад рэд. А.Абрэмбскай-Яблонскай і М.В.Бірылы (абодва 1962), «Украінска-беларускі слоўнік» В.П.Лемцюговай (1980), «Беларуска-расійскі слоўнік» Я.Станкевіча (1990, Нью-Йорк) і інш. Выйшла з друку фундаментальная акад. «Граматыка беларускай мовы» пад рэд. К.Крапівы, М.Г.Булахава, П.П.Шубы (т. 1—2, 1962—66), распрацоўваліся гісторыя бел. мовы і гіст. граматыка (А.Я.Баханькоў, А.М.Булыка, А.І.Жураўскі, І.І.Крамко, Л.М.Шакун, Ф.М.Янкоўскі, А.Л.Яновіч, А.А.Яскевіч і інш.). Апублікавана некалькі агульных курсаў сучаснай бел. мовы, манаграфіі, прысвечаныя актуальным пытанням бел. граматыкі (Л.А.Антанюк, М.А.Аўласевіч, Булахаў, Л.І.Бурак, М.С.Васілеўскі, А.П.Груца, М.І.Гурскі, М.А.Жыдовіч, Ю.Ф.Мацкевіч, А.Я.Міхневіч, А.І.Наркевіч, Л.П.Падгайскі, П.У.Сцяцко, Шуба, П.Я.Юргелевіч, М.С.Яўневіч і інш.) і фанетыкі (Н.Т.Вайтовіч, Л.Ц.Выгонная, А.А.Крывіцкі, А.І.Падлужны, Э.Смулкова, В.М.Чэкман і інш.), стылістыкі бел. мовы (А.А.Каўрус, Г.М.Малажай, Лепешаў, Т.І.Тамашэвіч, М.Я.Цікоцкі, А.К.Юрэвіч і інш.), дыялекталогіі (Э.Д.Блінава, Я.М.Камароўскі, Ф.Д.Клімчук, Е.С.Мяцельская, А.А.Станкевіч, І.Я.Я́шкін і інш.), методыкі выкладання бел. мовы (З.Б.Варановіч, В.У.Протчанка, В.І.Рагаўцоў, М.Г.Яленскі і інш.). Вывучаліся бел. лексіка і словаўтварэнне (Антанюк, А.Я.Баханькоў, Бірыла, Булыка, М.Ф.Гуліцкі, В.П.Красней, У.М.Лазоўскі, Лемцюгова, А.А.Лукашанец, Г.М.Мезенка, М.А.Паўленка, М.Р.Прыгодзіч, А.Ф.Рогалеў, В.Д.Старычонак, М.Р.Суднік, Сцяцко, Шакун, В.К.Шчэрбін, Г.Ф.Юрчанка і інш.), фразеалогія (А.С.Аксамітаў, М.А.Даніловіч, У.І.Коваль, І.Я.Лепешаў, Янкоўскі і інш.). Выдадзены акад. «Тлумачальны слоўнік беларускай мовы» (т. 1—5, 1977—84), «Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы» (1996), «Марфемны слоўнік беларускай мовы» А.М.Бардовіча, Шакуна (1975), «Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў» М.К.Клышкі (1976), «Фразеалагічны слоўнік беларускай мовы» Лепешава (т. 1—2, 1993), «Слоўнік паронімаў беларускай мовы» С.М.Грабчыкава (1994), «Слоўнік іншамоўных слоў» Булыкі (т. 1—2, 1999). Працягваецца праца над шматтомнымі «Этымалагічным слоўнікам беларускай мовы» (т. 1—8, 1978—93), «Гістарычным слоўнікам беларускай мовы» (вып. 1—18, 1982—99). Выдадзены «Анамастычны слоўнік твораў Якуба Коласа» (1990), «Фразеалагічны слоўнік мовы твораў Я.Коласа» (1993), «Слоўнік мовы Янкі Купалы» (т. 1, 1997), слоўнікі эпітэтаў бел. мовы М.П.Пазнякова (1988), Н.В.Гаўрош (1998), «Слоўнік мовы Скарыны» У.В.Анічэнкі (т. 1—3, 1977—94), частотны слоўнік бел. мовы Н.С.Мажэйкі, Супруна (т. 1—5, 1976—92). Апублікавана шмат слоўнікаў асобных рэгіёнаў Беларусі, у т. л. «Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча» (т. 1—5, 1979—86), «Тураўскі слоўнік» (т. 1—5, 1982—87), першы сярод слав. моў «Дыялекталагічны атлас беларускай мовы» (1963; Дзярж. прэмія СССР 1968). Да найбуйнейшых прац належаць акад. «Беларуская граматыка» пад рэд. Бірылы і Шубы (ч. 1—2, 1985—86), «Фанетыка беларускай літаратурнай мовы» пад рэд. Падлужнага (1989), «Лексічны атлас беларускіх народных гаворак» пад рэд. Бірылы і Мацкевіч (т. 1—5, 1993—98), энцыклапедыя «Беларуская мова» (1994; Дзярж. прэмія Рэспублікі Беларусь 1998).

З 1960-х г. на Беларусі даследуюцца і інш. слав. мовы, часам у плане іх супастаўлення з бел. мовай. Выйшлі працы апісальнага і супастаўляльнага характару па праблемах рус. мовы (Булахаў, Т.М.Валынец, А.А.Гіруцкі, Гурскі, М.І.Канюшкевіч, І.І.Козыраў, А.Ф.Манаенкава, В.А.Маслава, Мезенка, Міхневіч, В.М.Нікіцевіч, С.М.Прохарава, І.С.Роўда, Л.М.Чумак, Шуба і інш.). Вядуцца параўнальна-гіст. і супастаўляльна-тыпалагічныя даследаванні слав. моў (Р.М.Казлова, А.А.Кожынава, Мартынаў, Супрун, Г.А.Цыхун, Чэкман і інш.), вывучэнне старасл. мовы, паўд. і зах.-слав. моў, укр. мовы, часта ў параўнанні з бел. (Анічэнка, В.Л.Вярэніч, У.А.Карпаў, В.Ф.Крыўчык, Лемцюгова, Мажэйка, Мячкоўская, Б.Ю.Норман, Б.А.Плотнікаў, Супрун, Г.У.Ярмоленка і інш.). З германскіх моў вывучаецца нямецкая (С.М.Гайдучык, Т.С.Глушак, П.І.Копанеў, Г.Я.Панкрац, Ю.У.Папоў, А.М.Шаранда і інш.) і англійская (Дз.Г.Багушэвіч, Ю.Б.Барысаў, Я.М.Воўшын, Г.П.Кліменка, Л.М.Ляшчова, Я.А.Маслыка, В.А.Няхай, Ю.Г.Панкрац, Т.В.Паплаўская, Т.М.Суша, І.Ф.Ухванава, Л.У.Хвядчэня, З.А.Харытончык і інш.) мовы. З раманскіх моў найб. даследуецца французская (Л.Ф.Кістанава, З.Н.Лявіт, М.І.Лешчанка, У.В.Макараў, Л.М.Скрэліна, А.М.Сцяпанава, С.А.Шашкова і інш). Распачалося вывучэнне класічных моў, пераважна лацінскай (Н.А.Ганчарова, А.В.Гарнік, Г.І.Шаўчэнка і інш.), моў Усходу (А.М.Гардзей, М.У.Тарэлка і інш.). У галіне агульнага М. даследаваліся праблемы сутнасці і функцыянавання мовы (Гіруцкі, Б.І.Касоўскі, Кіклевіч, Мартынаў, Міхневіч, Мячкоўская, Норман, Плотнікаў, Супрун і інш.), псіхалінгвістыкі (Кліменка, Супрун і інш.), праблемы рыторыкі і кампрэсіі моўнай інфармацыі (А.А.Вейзэ, Міхневіч, Л.А.Мурына і інш.), аспекты сацыялінгвістыкі (Міхневіч, Мячкоўская, Падлужны, Токарава і інш.), праблемы эксперыментальнай фанетыкі (К.К.Барышнікава, Выгонная, Гайдучык, А.Б.Карнеўская, Г.А.Мятлюк, Падлужны, Паплаўская і інш.), культуралагічных сувязей мовы (Маслава, Прохарава і інш.), тэорыі перакладу (Копанеў, В.П.Рагойша і інш.). У галіне матэм. і прыкладной лінгвістыкі вывучаюцца пытанні лінгвастатыстыкі (М.М.Лесохін, К.Ф.Лук’яненкаў, В.В.Нешытой, Плотнікаў і інш.), семіялагічных аспектаў моў (В.В.Грыб, Мартынаў, Плотнікаў і інш.), камп’ютэрнага прадстаўлення моўных фактаў (А.В.Зубаў, Карпаў, Мартынаў і інш.). Лінгвістычныя даследаванні праводзяцца ў Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа Нац. АН Беларусі, БДУ, Гомельскім, Гродзенскім, Мінскім лінгвістычным ун-тах, іншых навук. і навуч. установах. Дзейнічае Беларуская асацыяцыя камунікатыўнай лінгвістыкі, якая выдае штогоднік «Палілог». Выходзіць навук. штогоднік Ін-та мовазнаўства імя Я.Коласа «Беларуская лінгвістыка» і інш.

Літ.:

Амирова Т.А., Ольховиков Б.А., Рождественский Ю.В. Очерки по истории лингвистики. М., 1975;

Булахов М.Г. Восточнославянские языковеды: Биобиблиогр. словарь. Т. 1—3. Мн., 1976—78;

Жураўскі А.І., Крывіцкі А.А. Беларускае мовазнаўства ў Акадэміі навук БССР. Мн., 1979;

История лингвистических учений. [Вып. 1—4]. Л., 1980—1991;

Плотнікаў Б.А. Агульнае мовазнаўства. Мн., 1994;

Шакун Л.М. Гісторыя беларускага мовазнаўства. Мн., 1995;

Беларускае мовазнаўства: Бібліягр. паказ. [Вып. 1—3]. Мн., 1967—1993.

А.Я.Супрун, Б.А.Плотнікаў.

т. 10, с. 504

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

САЮ́З АРХІТЭ́КТАРАЎ БЕЛАРУ́СІ, Беларускі саюз архітэктараў (БСА),

добраахвотная грамадская творчая арг-цыя архітэктараў Беларусі. Асн. мэты: садзейнічанне дзярж. і грамадскім арг-цыям у праектаванні і буд-ве гарадоў і інш. населеных пунктаў, прамысловых, с.-г., жылых, грамадскіх, культ.-бытавых збудаванняў, павышэнне прафес. ўзроўню сваіх членаў. Створаны на 1-м з’ездзе архітэктараў Беларусі ў 1935 як С.а.Б. З 1999 наз. Бел. саюз архітэктараў. Наступныя з’езды адбыліся ў 1937, 1941, 1950, 1955, 1958, 1961, 1966, 1970, 1975, 1980, 1985, 1991, 1995, 1999. Старшыні праўлення: П.Амбражунас (1935—37), А.Брэгман (1937—41), А.П.Воінаў (1941—50), М.Томах (1950—55), Г.Парсаданаў (1955—58), Л.Мацкевіч (1958—61), В.Ладыгіна (1961—64), Э.Дзямідаў (1964—66), В.Аладаў (1966—70), Ю.Шпіт (1970—73), Ю.Грыгор’еў (1973—75), Я.Ліневіч (1975—77), І.Боўт (1977—80), Ю.Патапаў (1980—85), Я.Кавалеўскі (1985—99), з 1999 прэзідэнт БСА — А.Сцяпанаў. У БСА уваходзяць 6 абл. і шэраг пярвічных арг-цый НДІ, ВНУ, праектных арг-цый. Дзейнічае Рэсп. дом архітэктара (засн. ў 1953). У 1990-я г. БСА уваходзіў у Саюз архітэктараў міжнародны. З 1990-х г. з’яўляецца членам Міжнар. асацыяцыі саюзаў архітэктараў. На 2001 у БСА 1040 членаў.

Члены Беларускага саюза архітэктараў

1935. П.І.Амбражунас, С.А.Асрыеў, А.П.Брэгман, І.І.Валадзько, У.М.Вараксін, А.П.Воінаў, В.П.Ждановіч, В.І.Кандратовіч, З.К.Магілеўчык, Н.М.Макляцова, Н.Я.Трахтэнберг.

1936. В.М.Волчак, Я.І.Гурарый, В.І.Гусеў, У.П.Фёдараў.

1937. Б.А.Барысаў, П.Я.Кузьменка, Л.П.Мацкевіч, Т.С.Страмцова, М.І.Томах.

1938. І.Дз.Белагорцаў, М.Ф.Кудзінаў, А.Я.Кудравіцкі, Г.А.Парсацанаў.

1939. М.І.Мельнік.

1941. Г.У.Заборскі.

1942. У.А.Кароль.

1944. У.А.Афанасьеў.

1945. С.Б.Баткоўскі.

1946. В.І.Анікін, М.І.Бакланаў, Г.М.Бенядзіктаў, Л.Г.Гафо, М.В.Драздоў, І.К.Елісееў, М.С.Кацар, І.А.Люблінскі, І.М.Рудэнка, Л.А.Стукачоў, Я.Р.Шапіра, Н.А.-Э.Шпігельман, П.Х.Яброў.

1947. М.Я.Гулько, М.Г.Дабужская, В.І.Зайцаў, І.В.Мядзведзеў, Г.І.Хайкін.

1948. В.Я.Сахно.

1949. Л.І.Анікіна, І.М.Вятрук, Н.А.Зельтэн, І.П.Раткоў, Л.Дз.Усава, У.А.Чантурыя.

1950. А.І.Наканечны.

1951. І.Е.Бачылаў, Э.М.Гальдштэйн, Я.К.Дзятлаў, Я.Л.Заслаўскі, М.Н.Ліўшыц, Г.В.Сысоеў, Г.І.Фадзеева.

1952. А.Р.Духан, В.Б.Ладыгіна, З.І.Озерава, А.Э.Фрыдман.

1953. Р.В.Андрэева, П.А.Громаў, Ф.-А.А.Захрэ, Э.П.Левіна, Л.М.Рымінскі.

1954. Ш.І.Хінчын.

1955. С.В.Бяляеў, А.І.Зысман, І.Д.Левін, С.С.Мусінскі, Э.О.Шуберт.

1956. С.Г.Абязава, В.М.Аладаў, Р.Р.Бекельман, В.С.Бурлака, Л.А.Каджар, Н.Г.Калінічэнка, З.М.Леўцава, В.А.Літвінаў, Я.М.Маршак, Ю.П.Пурэцкі, І.Д.Спірын.

1957. Я.Л.Барсукова, А.Ю.Данілава, В.А.Данілаў, А.У.Жалдакоў, А.Б.Маркар’ян, Л.М.Міронава, М.Г.Мызнікаў, В.М.Навумава, А.М.Навумаў, Б.М.Назаранка, І.М.Папова, В.І.Перадзерый, Г.М.Сінельнікава, В.П.Чарнышоў, В.П.Шыльнікоўская, Ю.В.Шпіт, С.М.Ягорава.

1958. Р.М.Алімаў, М.М.Афанасьеў, Ю.І.Глінка, Э.К.Кузняцова, П.І.Лаўрэнка, А.В.Лысенка, Т.П.Пенязькова, І.І.Сянкевіч.

1959. С.С.Атаеў, Л.П.Афанасьева, Р.Р.Будзько, Ю.М.Градаў, Ю.П.Грыгор’еў, Г.У.Губіш, А.М.Гуль, З.Л.Драздоўская, Л.А.Кітаева, В.П.Кудраўцава, І.М.Мазнічка, В.Б.Масальская, А.В.Сычова, Р.Дз.Шэліхава.

1960. Ю.А.Булай, П.Р.Бяляеў, А.А.Воінаў, В.І.Герашчанка, Ф.М.Іванчанка, І.Т.Каробкін, В.М.Малышаў, Н.М.Мароз, В.С.Марцьянаў, Л.М.Пагарэлаў, М.М.Пірагоў, Т.М.Пучкаева, Я.С.Райхман, Т.С.Сераброўская, І.А.Станілевіч, А.П.Старчай, Г.А.Трушнікава, І.С.Фрыдман.

1961. Н.І.Аладава, А.А.Бельскі, Г.Я.Булдаў, У.Л.Бурмакін, Э.Р.Вішнеўская, Э.М.Дзямідаў, С.Р.Канавалаў, Дз.П.Кудраўцаў, Т.І.Кузьменка, У.Р.Лахоня, Я.Л.Ліневіч, І.І.Ляўко, А.І.Макараў, У.А.Мінькін, У.Э.Сакалоўскі, А.А.Сідзельнікаў, А.Ф.Ткачук, К.Г.Усцюгаў, Ф.У.Хайрулін, Я.А.Цюкаў, М.І.Чаркасава, А.І.Ярушын.

1962. В.В.Бажко, М.З.Барсукоў, І.І.Боўт, У.М.Вараксін, К.П.Вернер, Л.Б.Гельфанд, І.І.Есьман, І.А.Іода, А.П.Каралькоў, А.Ц.Кучарэнка, Л.М.Левін, В.С.Марокін, С.Б.Неўмывакін, А.І.Патапава, Ю.Ф.Патапаў, І.А.Сагаловіч, У.А.Сакалоў, Ж.С.Сахарава, С.Дз.Філімонаў, І.І.Фралоў, В.Р.Чэпік, В.М.Шаўчэнка, Б.А.Юрцін.

1963. Б.І.Аляксандраў, Л.У.Архангельская, В.А.Астаповіч, І.В.Байцова, І.М.Байцоў, Э.А.Бацян, У.І.Брэдзіс, Г.А.Бяганская, А.В.Гарбачоў, І.Р.Голубева, З.С.Даўгяла, В.М.Емяльянаў, І.А.Збароўскі, Ю.А.Іваноў, І.Я.Ідэльсон, А.І.Касякоў, В.В.Клімаў, С.С.Корчык, Р.М.Лесь, З.М.Леўчанка, Л.І.Мельнік, А.Р.Мельнікаў, А.Л.Муладжанава, Н.М.Нядзелька, Я.С.Панамарова, Л.І.Прыгунова, Н.В.Свебада, Л.С.Сідарава, А.К.Тэн.

1964. А.В.Гедройц, П.Р.Жураў, А.Н.Занеўскі, М.С.Заржэцкі, Э.А.Зубялевіч, Л.П.Каленікава, Т.А.Каманіна, І.Я.Крывіцкі, Г.І.Ліёпа, А.Е.Літвінава, С.Г.Майсеева, А.Р.Назараў, Л.С.Патапаў, Т.А.Піпкіна, А.І.Расейкін, В.К.Сушчыц, І.П.Шпіт, Н.В.Яснагародская, Ф.Я.Яснагародскі.

1965. Г.Р.Аляксеева, В.А.Бабашкін, А.А.Беразоўскі, С.Б.Гінзберг, У.Р.Зубкоў, Л.А.Кажарскі, Я.К.Казлоў, А.С.Карамышаў, П.П.Кракалёў, М.П.Кунько, А.Р.Марэніч, Р.Я.Меметаў, У.І.Начараў, К.У.Сакалова, М.Р.Сундукоў, В.І.Сярогіна, Л.М.Тамкоў, Л.І.Яршова.

1966. Н.М.Афанасьева, Э.А.Афанасьева, В.І.Галеўка, У.М.Гапонаў, Г.Дз.Горына, Л.А.Есьман, Р.М.Заікін, Ю.І.Казакоў, Л.М.Кантаровіч, Я.Я.Клапер, В.Р.Конюхаў, А.Я.Красоўскі, В.М.Ласкавы, І.І.Некрашэвіч, Я.А.Папоў, С.Ф.Паўлаў, Л.М.Пятроўская, В.С.Саенка, М.М.Трыгубовіч, С.І.Федчанка, Т.М.Ханіна, Я.Р.Цвінгель, У.М.Шынкевіч, А.Б.Эльтэрман, В.В.Ягадніцкі.

1967. Э.М.Арцёмчык, М.М.Бурдзін, І.А.Бярозкіна, А.А.Васільеў, В.В.Гараеў, Е.Г.Грыневіч, У.Р.Ісачанка, І.С.Квітко, К.С.Кракасевіч, А.Дз.Кудзіненка, П.Б.Лагуноўская, Ю.Р.Лысоў, У.П.Пушкін, Т.Г.Раманоўская, П.С.Рудзік, У.Л.Сарочкін, В.П.Сільноў, С.Дз.Стружкін, М.Ф.Ткачук, У.В.Трацэўскі, С.Я.Ульянава, Н.І.Цямнова, У.І.Цямноў, В.І.Юрціна.

1968. Р.Л.Арцёмчык, В.С.Бялянкін, В.Р.Галавачоў, А.І.Еўтушэнка, В.С.Жаўняк, У.М.Заграбельны, С.М.Замараеў, В.І.Комар, З.І.Конаш, Л.В.Маскалевіч, Г.Г.Меншыкаў, І.М.Міхайлава, А.І.Міхед, М.С.Навумаў, Я.А.Сап’янік, В.К.Сцепчанка, Г.А.Фядосенка. У.М.Чарназёмаў.

1969. М.Т.Буйлова, В.Г.Бурдзіна, М.В.Бялоў, В.Ф.Дудзін, Ю.Н.Кішык, Л.С.Кліцунова, Н.С.Краўкова, І.А.Краюхіна, В.І.Круткене, Н.А.Крылова, Б.М.Ларчанка, Г.У.Ласкавая, А.М.Лебедзеў, А.Г.Лукомская, А.К.Мурашкевіч, Л.А.Нардштэйн, Б.С.Папоў, С.І.Пеўны, Л.М.Пятрова, В.Я.Савельеў, Л.Я.Сагалаў, Т.Т.Семянюк, І.П.Сітнікава, С.Л.Смірнова, С.М.Талкачоў, Ю.Н.Трахтэнберг, Х.А.Хасьянаў, Т.І.Чарняўская, В.Л.Чыстоўская.

1970. Г.Э.Бруніес, Д.С.Воранаў, Г.М.Гвоздзік, В.П.Занковіч, А.К.Зензін, Л.М.Зензіна, У.І.Ізяргін, І.Д.Кока, В.Г.Крусь, М.Б.Марцінкоўскі, А.І.Палякоў, А.П.Фядорчанка, К.К.Хачатранц, Ц.П.Ціваноў, В.М.Чарнатаў, Г.П.Чысцякоў.

1971. Г.М.Бараноўская, Р.М.Бараноўскі, В.В.Быкаў, С.І.Васілевіч, У.Ц.Васільеў, Л.А.Вільчко, М.Ц.Гардзеенка, В.І.Грыгарышына, Т.Ф.Дворына, В.І.Кандраценка, В.М.Кашырын, Э.М.Кляўко, Г.А.Кнаўэр, Б.А.Кожыхаў, І.І.Корж, В.У.Крамарэнка, А.А.Ладкін, Я.Я.Ліневіч, Р.М.Махмутаў, Т.А.Перасадзька, М.І.Пракалей, Н.В.Равяка, Я.С.Смальгоўскі, А.В.Собалеў, У.М.Сухарослаў, Р.К.Ціхаў.

1972. К.М.Аляксееў, Л.Л.Беразень, М.У.Вараксін, І.І.Васілевіч, А.М.Главінская, А.І.Грачышнікаў, Н.Р.Даўгіх, М.Ф.Жлоба, І.С.Зорын, Т.М.Казлова, А.П.Калніньш, В.Ц.Калюжны, А.М.Канстанціновіч, В.Г.Котаў, Р.І.Крываносава, У.М.Крывашэеў, У.М.Кузьменка, К.В.Лабзоў, Л.М.Лісоўскі, У.Г.Малахаў, Ю.М.Малевіч, А.М.Маскалькова, У.Ю.Мельцэр, С.Л.Мяжэвіч, Л.І.Новаш, Г.А.Патаеў, В.Г.Путроў, А.А.Сабалеўскі, В.І.Сахно, А.А.Серапян, Ю.І.Сердзюкоў, А.А.Снадскі, В.І.Ткачоў, А.Р.Трафімчук, С.І.Усенка, Я.М.Фарбераў, А.К.Шабалін, В.В.Шубіна, А.Р.Шчэрба, А.А.Юркеўская, В.Р.Ягошын, Ю.В.Ягупаў.

1973. Г.А.Аляксандрава, Я.Л.Барсукова, І.Ф.Брэгман, Л.Р.Брэль, М.І.Бялянкіна, І.І.Галушка, М.Г.Дзівакоў, Дз.І.Жураўлёва, Л.С.Краўчыня, У.А.Лагуноўскі, Г.С.Ларкін, Дз.М.Мохаў, А.Ф.Няўзораў, Ю.А.Павалій, У.А.Палівода, Г.Ф.Пальчэўская, Л.М.Сабалеўская, Г.М.Свяцкі, І.А.Сітнікава, А.І.Фрыдман, У.Дз.Часноў, В.М.Чыстая, М.П.Ягораў, Н.Г.Якушка, Л.І.Яршова, А.В.Яршоў.

1974. М.-В.К.Астраменцкі, Г.І.Белікаў, А.А.Брэгман, М.К.Вінаградаў, Т.В.Габрусь, В.М.Гацілаў, Э.М.Георгіева, А.Г.Горб, В.У.Гразноў, І.С.Жураўлёў, Г.В.Занеўскі, П.К.Казакова, І.У.Кароль, Р.Э.Кнаўэр, С.П.Крывашэеў, В.М.Лапцэвіч, Р.Ф.Максіменка, Р.Р.Маскоў, А.Л.Муладжанава, У.А.Мякішаў, А.Л.Сахно, Г.Р.Тарасевіч, У.М.Тарноўскі, І.С.Фёдарава, Л.І.Хаюцін, А.Е.Цыкалаў, М.С.Шуміхін, У.І.Шчарбіна, А.І.Шышакін.

1975. Ю.М.Абрамовіч, С.Г.Алейнікава, В.Б.Ангелаў, В.Ф.Ачайкін, Я.Г.Бранцаў, Л.В.Былінская, А.А.Ганчароў, І.А.Гапонаў, С.Я.Гафштэйн, Г.Г.Голубева, В.Ф.Давыдзёнак, Ю.Г.Дзяменцьеў, У.М.Еўдакімаў, У.С.Залеўскі, М.С.Іваноў, В.П.Іўлічаў, Я.М.Кавалеўскі, В.І.Карака, М.Т.Кляшторная, І.А.Кнаўэр, У.В.Крывашэеў, А.П.Кушч, Г.П.Латышаў, У.А.Лытаў, В.М.Малышкін, М.Ф.Малючэнка, В.Ф.Марозаў, В.Дз.Пак, А.П.Панамароў, В.М.Папоў, А.А.Пецярбуржцаў, М.М.Пірагоў, Г.А.Ражкова, Л.А.Сазонава, Н.М.Сакалова, А.С.Сардараў, А.І.Сарокін, С.П.Сень, В.І.Фарафонава, Л.І.Чупіна, Ю.А.Шаравера, К.І.Эпштэйн, А.Ф.Юрын, М.І.Янчык, М.М.Яркоў.

1976. В.П.Аганін, В.В.Арсеньеў, В.В.Баразненка, А.Г.Белых, Ю.В.Бічан, В.М.Бяспалаў, А.А.Вераб’ёў, В.З.Віткіна, Я.У.Гляцэвіч, З.В.Говарава, У.Ф.Даніленка, У.С.Дземідовіч, У.І.Драздоў, Л.Ф.Думаноўская, В.Р.Духаніна, С.С.Жураўлёў, А.М.Іванчанка, А.У.Ільіноў, С.А.Капроў, В.І.Капылоў, Л.А.Карманава, А.С.Кісель, В.П.Крапіўны, Л.А.Краснабай, Л.А.Кустова, Ю.К.Кустоў, Л.П.Луцэвіч, Г.В.Лява, М.А.Мацяўшук, А.П.Назараў, І.М.Панамароў, Ю.П.Пурэцкі, Г.М.Пяшкоў, Т.Ф.Розава, В.В.Рысакоў, В.Б.Садыкаў, Л.А.Склярэнка, М.С.Смірноў, У.І.Старчанка, Л.Г.Сядых, У.Дз.Таліцкі, А.В.Тылевіч, Ю.І.Філонаў, В.С.Хвяжэнка, В.І.Ціхава, Ю.У.Чантурыя, А.А.Шабалін, Б.Э.Школьнікаў, М.М.Шляймовіч, Н.А.Шыдлоўская, Я.А.Якаўлеў.

1977. А.І.Агафонава, А.Р.Акенцьеў, А.А.Антонава, А.Я.Балыка, Н.К.Белавусава, У.Г.Браўн, Н.С.Будыка, А.М.Быкоўскі, Г.Р.Вінаградава, М.С.Волкаў, Т.Я.Галіёта, А.С.Гаўрыкаў, Л.М.Гітлін, А.М.Горб, Р.В.Грынкевіч, Ю.М.Дабравольскі, І.Я.Дзятлаў, В.М.Дутлава, А.М.Іванін, Ю.С.Іўжанка, В.Г.Калінічэнка, А.П.Каралькоў, І.Е.Карасцялёў, В.К.Карунас, В.М.Кільчыцкі, У.Р.Крышчановіч, І.А.Леснякова, С.Г.Мацяўшук, А.В.Мысаў, Я.У.Мядзько, Д.С.Паташнікаў, І.С.Пілатовіч, А.У.Пятрэнка, І.П.Равуцкая, А.М.Радзівоненка, В.Р.Рондаль, С.Ф.Самбук, Л.М.Смірнова, А.Г.Суслаў, М.В.Сяўбітаў, В.Я.Токарава, А.З.Цэйтлін, У.І.Чарняўскі, К.Л.Шулаева, Л.К.Шулаеў, Ю.А.Якімовіч.

1978. І.А.Абухаў, У.В.Аўсянка, Л.П.Баліцкая, Я.А.Вільчко, І.С.Гадэ, М.І.Жучко, І.Л.Каробкін, А.П.Козыраў, А.І.Корбут, А.В.Кузняцоў, В.К.Латышаў, У.А.Лытаў, А.А.Мазоль, А.І.Малашка, У.Дз.Маркаў, В.А.Мацура, Л.М.Нерадзюк, В.М.Папоў, С.Г.Пінчук, У.Б.Праабражэнскі, У.М.Сідзюк, С.А.Смірнова, Г.Г.Тарасава, У.К.Філатаў, З.Р.Цвірко, В.С.Цырш, Н.С.Чуйко, Г.І.Чырван.

1979. Т.Р.Авечка, А.М.Арцюхін, А.В.Асяненка, У.І.Бакаеў, Э.К.Басава, В.М.Батузава, У.В.Бачкоў, А.І.Белавусаў, У.П.Данец, В.М.Данілаў, Я.У.Дворак, Л.Г.Зайцава, А.У.Івашкоў, Ю.І.Івашчанка, У.В.Карповіч, В.У.Кісель, Б.С.Косціч, А.М.Кулагін, І.А.Куніцкі, Т.А.Купрэева, Б.М.Малчанаў, А.С.Мальцаў, Ю.Я.Мамлін, В.А.Марухін, Т.В.Мікаэлян, В.П.Мусіенка, І.В.Навіцкі, В.Дз.Нікіцін, У.М.Перасадзька, Т.М.Пракаповіч, Т.М.Пукач, Ю.І.Раманаў, Н.С.Саладкова, С.П.Сахарава, В.Р.Слюнчанка, А.А.Сувораў, А.В.Федарэнкаў, А.М.Філіповіч, У.М.Целяпнёў, І.С.Чаравікаў, Г.М.Шарый, М.А.Шумячар, І.У.Шчакоцін, Р.П.Яўменаў.

1980. А.М.Аліфірэнка, В.П.Андаралаў, В.У.Балоцін, Л.П.Баннава, Р.І.Белагорцаў, І.Л.Бікешчанка, Л.К.Быстрова, М.М.Гайдуковіч, У.Э.Гальдштэйн, М.Р.Гарон, Н.Я.Гоціна, М.М.Гроднікаў, Г.У.Гур’янаў, Л.Г.Дзям’янава, У.Г.Еўтух, Б.І.Кавалькоў, І.А.Каменскіх, Г.К.Кескевіч, В.В.Кірылаў, М.П.Кошалеў, І.М.Кравец, А.А.Крутава, А.В.Кухарэнка, В.А.Ліхапол, С.В.Манкевіч, А.І.Машуцін, В.М.Неўдах, Ф.Ф.Пархімовіч, Л.У.Паўлава, Л.М.Пілатовіч, Дз.М.Пуцявец, Г.М.Саглаева, В.У.Сакалова, В.П.Свічэнскі, Н.А.Сіроціна, А.Б.Смольскі, Т.П.Станішэўская, У.А.Тычына, Ю.Г.Цяпкін, А.Ф.Чэркас, В.М.Шалкоўскі, Н.М.Шарая, А.С.Шафрановіч, В.Я.Яўсееў.

1981. В.І.Айсіна, І.І.Аляксеенка, У.А.Арлоўскі, С.Г.Багласаў, Л.С.Баскакава, В.Н.Беглякоў, Г.В.Бокун, Я.Ю.Болатаў, А.У.Брыгадны, В.А.Буры, Т.У.Бутрымовіч, Дз.І.Бялецкі, А.М.Вержук, І.К.Вінаградаў, А.Г.Воўк, Ю.П.Вялічка, У.К.Гагунскі, А.К.Галутвін, М.Л.Гаўхфельд, Г.Б.Гераўкер, В.А.Грэцкі, А.М.Гурбо, Г.У.Гур’янаў. Г.Б.Дыдыкіна, Г.П.Жаровіна, А.М.Калантай, В.В.Калнін, А.Ц.Караткоў, В.І.Каўрыговіч, А.К.Крывашэева, У.М.Крывуля, Н.Г.Курыліна, У.С.Ларын, І.А.Лаўрэнава, Г.П.Лядзяева, У.Г.Малахаў, І.А.Маніс, І.М.Марчанка, У.С.Маскалёў, У.К.Машукоў, М.В.Міхайлаў, С.П.Мульчэўская, В.Б.Навасёлак, В.М.Новікаў, М.І.Новікаў, Ю.І.Панчук, У.У.Пахолкін, С.А.Петракоў, У.В.Петухоў, А.Р.Прохараў, І.Л.Ром, Я.С.Ром, У.Дз.Севярынаў, М.А.Спясіўцава, Ю.М.Спясіўцаў, Г.Л.Танявіцкі, Л.А.Таршыс, М.М.Турлюк, Л.І.Фамін, В.М.Хромаў, У.В.Чаленка, А.В.Чысты, Л.М.Шарамецьева, В.А.Шарамецьеў, В.П.Якавенка.

1982. А.А.Бабуноў, С.І.Барысовіч, В.А.Бобрык, В.В.Васільеў, У.П.Галушчанка, І.В.Грышчынскі, В.Л.Драздоўскі, А.С.Дрэйцар, Дз.В.Дуднічэнка, В.С.Забродзец, С.С.Іваноў, А.Р.Канаваленка, І.І.Карват, А.А.Каўрэй, К.І.Кожыч, Я.П.Крапіўной, У.М.Кузняцоў, Ю.М.Кузьмін, Л.М.Куртанідзе, М.Ц.Лапато, І.В.Марозаў, Ю.А.Міхайлаў, В.А.Новікаў, А.М.Пятроў, А.І.Старасценка, У.М.Счыслёнак, У.Э.Сяргееў, У.С.Шаліма, А.І.Шарапава.

1983. Н.А.Абухава, С.Б.Аляксандраў, М.Т.Багацеля, Э.І.Важнік, Л.С.Валахановіч, В.В.Васілюк, Л.Д.Вахоніна (Новікава), В.В.Вірасава, А.М.Галерка, В.У.Гаруновіч, В.М.Герус, Г.Г.Голубеў, М.М.Грэнь, Н.А.Гур’янава, Л.Б.Далгоўскі, У.А.Далецкі, Г.В.Дзмітронак, І.М.Дорахава, А.С.Дубініна, Г.А.Дулевіч, М.В.Емяльянаў, А.Г.Заборскі, Л.І.Каракоўцава, І.В.Карпаў, В.Г.Кескевіч, В.Ц.Клюковіч, Р.Б.Клябанава, Т.Я.Кузьміна, В.Б.Куняўскі, Н.М.Лісоўская, А.А.Мазалёў, Л.В.Макарэвіч, С.М.Малышаў, А.Л.Мароз, Л.А.Мініна, Т.Г.Мураева, Б.Ц.Ніжагародаў, Я.А.Палітыка, М.П.Правалінскі, М.Я.Прасолаў, А.Х.Прасяная, М.А.Пушкоў, А.М.Пятроў. Б.М.Розін, М.У.Рыбнікаў, У.Т.Рылькоў, В.М.Саломенік, Г.С.Саўчанка, У.В.Свідуновіч, Ж.Л.Сініцына, Ю.М.Скарэнка, В.А.Сокал, М.І.Сугака, А.Г.Сысоеў, У.В.Тамашэвіч, Г.І.Фрэнкель, Т.В.Халадзінская, Я.М.Ханіна, А.М.Цэван, У.М.Чайкоўскі, У.Л.Шахлевіч, А.В.Шорап, А.М.Юркавец, Э.А.Юшка, І.У.Яркова.

1984. С.В.Анікін, Л.М.Белавусава, П.П.Бялюк, С.С.Вечар, В.М.Гапіенка, А.Я.Гарцуева, І.Я.Герасіменка, В.І.Гутман, А.А.Дарэнскі, А.І.Дыдышка, В.Г.Жаўняк, І.Я.Заслаўская-Алерс, С.Б.Ібраў, С.У.Іода, Т.П.Калеснік, А.Я.Кандратаў, Л.П.Качаноўская, У.Л.Куртанідзе, В.Б.Куцко, Л.П.Ларына, Г.А.Ліпуноў, І.В.Лукомская, В.В.Лукомскі, Т.І.Ляўданская, М.У.Мароз, А.І.Мартынаў, У.В.Мацельскі, У.К.Мацяш, А.І.Мінакоў, І.І.Навацкая, А.М.Перэльман, У.І.Плоткін, М.І.Рудэнка, А.А.Сазонаў, М.А.Сакалоў, В.В.Саурава, Б.Дз.Сідарэнка, Г.Дз.Фёдараў, А.А.Фралова, Т.У.Шаўлюкевіч, У.І.Шкарупін, Р.А.Шылай.

1985. Ю.С.Ананіч, І.Б.Анікіна, М.А.Бабіч, Т.В.Багданава, В.В.Барташэвіч, А.А.Валовіч, Н.І.Вапнярская, А.А.Васкалей, А.І.Грэчын, В.К.Зайцаў, Л.А.Касцюк, С.К.Качаеў, К.К.Керуціс, Н.Б.Кузняцова, А.В.Ліхачоў, А.Ю.Лобушкін, М.К.Майструк, Н.П.Мартынава, А.І.Нічкасаў, Т.С.Осіпава, А.Л.Папін, Г.Я.Паркава, М.Л.Патэнт, Н.Ц.Прыбыль, А.А.Пятроў, А.А.Райскі, У.У.Сарока, У.І.Свінарэнка, Э.В.Святлова, І.В.Сініцкі, М.М.Суцягін, В.У.Тарасаў, Б.І.Тумашчык, І.П.Федарынчык, А.У.Хартановіч, С.Я.Худайдатава, Т.В.Царова, А.І.Чадовіч, М.П.Чарненка, Л.Л.Чыгаева, Я.Я.Шапавалаў, А.Г.Шпанікаў, Л.М.Шулінская, Ю.Ю.Шчарбакоў, В.І.Шчэрбіч.

1986. А.В.Афанасенка, А.В.Бандарэнка, Г.П.Баярына, У.А.Бірала, У.А.Будаеў, М.С.Вайтовіч, А.С.Вітко, Л.С.Галубкова, С.В.Данілаў, У.І.Дзмітрычэнка, П.А.Жараў, І.А.Захарава, Л.У.Зданевіч, П.А.Знак, Ю.А.Камісараў, С.Ф.Карповіч, С.А.Карчэўскі, У.М.Корань, А.З.Кратовіч, Л.Б.Крываносаў, Я.С.Кузняцоў, Л.П.Курзянкова, В.М.Ладзіс, А.Л.Лобаў, А.А.Лойка, Ю.Г.Магілёўкін, М.У.Маразюк, Ю.В.Нікалаеў, І.Ю.Патапаў, В.В.Путнік, І.Г.Ратнікаў, Л.Я.Селівончык, А.Ф.Сідзюк, Ю.І.Сонец, В.С.Судзілоўскі, І.І.Танаеўская, А.П.Таф, С.П.Трафімец, А.М.Філімонаў, І.В.Харэўскі, С.А.Хоміч, В.А.Цецераўкова, П.У.Цямноў. С.В.Чарніцкі, В.С.Чумак, У.С.Шаўчэнка, А.А.Штэн, С.Я.Шыманскі, В.І.Юхнеўская, В.А.Ясімчык.

1987. Т.С.Бакун, В.К.Быкоўская, Н.А.Воінава, С.Б.Галалоб, М.М.Горбава, Н.І.Грахоўская, І.У.Дацюк, Л.А.Жлоба, Н.Г.Жуклевіч, С.Р.Казлоў, Т.В.Каленік, А.Р.Карчэўскі, Л.В.Кафанава, Н.Б.Кляўко, У.А.Корнеў, Л.М.Краснова, Б.С.Кудраватых, Т.Ц.Кузняцова, І.А.Лабанава, У.М.Лагун, А.А.Літвінава, Т.М.Мацура, Л.П.Мацыпура, Э.В.Новікава, Л.Р.Орсіч, Л.І.Патапейка, В.І.Рылько, А.Я.Садчыкава, В.У.Сакалова, Л.Я.Сакевіч, Ю.А.Самойлік, М.Ю.Сапуноў, С.А.Сергачоў, М.А.Смарчок, А.В.Сцяпанаў, А.В.Трухін, В.М.Хаванскі, С.І.Цырш, А.П.Цяльцоў, М.І.Шавяльзон, А.Ф.Шаўчук, Г.Р.Штэйнман, М.В.Ярмольчык, І.В.Яршоў.

1988. Г.Г.Баранец, Н.С.Белагорцава, К.В.Вазміцель, У.М.Галкоўскі, А.А.Галякоў, Л.Ф.Іванчанка, М.М.Іоська, М.Я.Калечыц, А.І.Капцюг, Т.Р.Карпенка, Н.У.Кожар, Р.В.Літвак, С.У.Лявонаў, С.А.Малюк. А.Б.Марозава, А.У.Мяжэвіч, А.К.Падоксік, Т.А.Палаўнёва, Н.Я.Спяранская, А.І.Супрон, А.Б.Тараненка, В.В.Усімаў, А.А.Утулкін, В.А.Фралоў, М.А.Ягорава, А.А.Якімчук, К.К.Янчук.

1989. М.Р.Алексяюк, У.Ю.Анісімаў, В.А.Брылёў, Э.Я.Валовіч, У.В.Гнаявой, В.В.Жарліцын, П.І.Жураў, М.М.Кітаеў, В.Л.Кобызеў, У.А.Кузьмін, Л.І.Ладзіс, С.В.Ларын, А.А.Літаш, Б.У.Лядзенка, У.І.Мелех, Г.А.Міцкевіч, А.А.Новікаў, І.Б.Нячай, Т.З.Паўлоўская, С.Ф.Платко, Ю.У.Рудых, В.У.Свінарэнка, У.Л.Сірыхар, В.А.Талкачоў, В.С.Турлюк, В.К.Увараў, Л.М.Шакінка, В.М.Шыкавец.

1990. А.А.Андраюк, У.В.Барэхаў, А.І.Быстроў, М.А.Гаеўская, Н.Р.Галякова, Л.П.Гарбачова, І.В.Дзямура, М.М.Дзятко, Н.С.Емяльянава, А.І.Жабрун, Р.Р.Зубарава, П.П.Зяленскі, Я.К.Калбовіч, Т.Ф.Косціч, Ф.Н.Муладжанаў, Н.А.Самусенка, А.Дз.Севярын, Г.А.Смактуновіч, Я.С.Урбан, З.З.Хайкіна, М.М.Царык, А.М.Цецярук, Б.Р.Цыёнскі, У.М.Шапавалаў, А.А.Шчапіла.

1991. С.В.Асташонак, А.У.Бандарчык, Л.У.Бандарчык, Л.У.Белякова, І.А.Вайцяховіч, Дз.В.Герашчанка, В.А.Дзенісенка, М.Б.Іслямаў, Я.М.Іўліеў, В.І.Калечыц, Г.К.Касцюкевіч, А.Я.Катовіч, У.У.Кулевіч, І.М.Рацько, Ю.Г.Сакалоўскі, А.В.Свішчоў, Ю.А.Смольскі, А.М.Сямашка, А.Г.Трусаў, В.В.Турко, С.В.Чыгір, С.Л.Шайко.

1992. В.К.Бялькевіч, Я.К.Верычаў, В.В.Віслаўскі, А.Ю.Грыбаедава, К.Г.Джапарыдзе, А.А.Зафатаеў, У.Б.Зелянкевіч, А.П.Зіноўева, М.П.Зуеў, М.Г.Казак, А.І.Касабука, С.І.Куніцкі, В.М.Майсяюк, Н.А.Манаенкава, Ю.І.Нічкасаў, М.В.Пімашкоў, І.А.Савіцкі, Т.А.Свірская, В.І.Сысоева, Г.І.Чапурын.

1993. Дз.С.Бубноўскі, Л.Л.Жук, І.І.Канановіч, Т.П.Лабінская, Т.М.Папкова, А.М.Раінчык, Дз.У.Сідзельнікаў, Я.В.Чараповіч.

1994. М.А.Палякова, Т.І.Пешкава, Ю.У.Прудзялюк, М.Б.Самасюк, С.Л.Стоцкі.

1995. А.І.Андрончык, А.Ф.Базевіч, В.У.Буры, В.Б.Васіленка, А.М.Волах, С.А.Галашоў, М.М.Жулёва, І.М.Казлоўскі, Л.А.Кішчук, І.Я.Кратовіч, Д.А.Крывашэй, Т.А.Лабанава, Э.А.Марцінчык, М.І.Міклашэвіч, В.Ф.Саннікава, Т.А.Шчаброва.

1996. А.В.Ангелава, А.І.Грышан, В.С.Карпенка, В.В.Руцкі, А.А.Сярэдзіч.

1997. У.І.Архангельскі, А.Ф.Канцэраў, Дз.А.Касьяненка, А.С.Пархута, В.І.Патапаў, С.Ф.Ткачэнка, П.І.Чуеў.

1999. А.А.Барысенка, К.Б.Бражнік, А.С.Вашкевіч, Н.В.Дарашкевіч, Р.Ш.Даўлетшын, М.М.Кандалін, В.І.Карасёў, А.У.Касаткін, А.А.Лапко, І.У.Лапуноў, П.А.Ляшковіч, А.Дз.Міхайлюкоў, Г.У.Палянская, В.У.Стоцкая, Б.А.Хасан, В.А.Цыёнская, М.М.Чураба.

2000. Н.М.Барабанава, І.І.Бельцюкова, В.У.Бельцюкоў, Л.А.Верхалап, Я.К.Гешчанок, І.В.Гудзік, Т.У.Зубела, С.І.Кавыроў, С.А.Кізілава, С.Р.Майсеенка, І.Г.Малкоў, А.В.Радзюк, Т.П.Разанава, Т.У.Сівая, А.А.Стаянава, В.І.Сцепанковіч, У.П.Талочка, А.І.Усольцаў, А.І.Цішкевіч.

2001. А.І.Дубаневіч, Р.А.Зялінскі.

Т.Р.Мартынепка.

т. 14, с. 220

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)